Jak wielu ludzi podróżuje do Indii, Egiptu, Grecji, Izraela itd., w poszukiwaniu śladów wtajemniczonych, którzy żyli tam setki lub tysiące lat temu! Szukają czegoś z ducha, który tam mieszkał. Ale tego ducha już tam nie ma, on przemieścił się gdzieindziej… To nie ma oznaczać, że nie jest wskazane odwiedzanie takich miejsc, gdzie żyli święci lub wtajemniczeni, nie, róbcie to! Ale myślcie zawsze o tym, że te miejsca służą wam przede wszystkim jako drogowskaz do jedynego prawdziwego, świętego miejsca, które jest w was samych. Jeżeli nie znajdujecie tego miejsca sami w sobie, to możecie odwiedzić wszystkie święte miejsca ziemi i mimo to nic nie poczuć, nic nie znaleźć i pozostać tak samo biednym, pustym i niezadowolonym. Stwórzcie zatem w was pewne warunki i czujecie, gdziekolwiek byście nie byli, połączenie ze wszystkimi wielkimi duchami, które inkarnowały się na ziemi i karmcie się ich mądrością i ich miłością.

Wiele gier, w które gra się w dzisiejszych czasach, zostało wymyślonych setki lat temu przez wtajemniczonych. Większość z nich z biegiem czasu zmieniła się. Dzisiaj widzi się głównie ich zewnętrzny aspekt. Ich głębszy sens zaginął. Dla wtajemniczonych gry te były odbiciem życia, były przeniesieniem problemów, które wszyscy musimy rozwiązać. Ponieważ absolutnym prawem jest to, że w ten lub inny sposób takie samo zjawisko odnajdzie się na różnych poziomach, czy to fizycznym, psychicznym, czy mentalnym.

Ponieważ gry są obrazem naszych problemów, które napotykamy w życiu, czemu nie potraktować naszych problemów jako gry? Zamiast przy najmniejszej trudności czuć się zirytowanym, powiedzcie sobie: „Znów jest okazja, abym poćwiczył, zobaczymy, jak to rozwiąże.” Zbadajcie dobrze rodzaj próby, do której macie podejść i sami sobie rzućcie wyzwanie. Na przykład: „Nie przestanę, póki nie osiągnę celu. Przezwyciężę ten opór.” Tak, od czasu do czasu sami sobie musicie rzucać takie wyzwania, tak jak czynią to sportowcy. Zobaczycie, że wówczas próby będą się wam wydawały lżejsze i odnajdziecie szczęście, gdy uda wam się z nich wyjść zwycięsko.

To żadna zasługa, wynajdywać błędy u innych, to zbyt proste, a poza tym każdy to robi. Od teraz ludzie powinni przestać zajmować się każdą nieważną drobnostką i położyć nacisk na zasadę Bożą, która żyje w każdym człowieku. Tak, czemu nie żywić świętych uczuć wobec tego, co boskie, nieśmiertelne i wieczne w człowieku? W ten sposób wykonujecie dobrą pracę nad sobą i dodatkowo pomagacie innym. Jeżeli jednak zajmujecie się błędami, dokładacie sami sobie coś złego, ponieważ odżywiacie się brudem i również innym utrudniacie rozwój.

W rezultacie czujecie się samotni, ponieważ krytykując innych, podkreślając ich błędy, kopiecie między nimi a wami rów. Jeżeli natomiast wiecie, w jaki sposób poprzez swoją duszę i ducha wejść w kontakt z duszą i duchem wszystkich innych osób, i to co najlepsze w was spotyka się z tym, co najlepsze w innych, to uwierzcie mi, wówczas nigdy nie czujecie się samotni.

* Patrz: Tom 244 „Chodźcie, dopóki macie światłość”, rozdział 12.

Wiadomości, które przesyła nam niewidzialny świat, są jak odciski na duszy świata i mogą być przekazywane lub odzwierciedlane przez ptaki, zwierzęta lub nawet ludzi bez ich wiedzy. Ale trzeba przeprowadzić regularne studia, aby potrafić je odszyfrować. Zamiast pytać kart lub szklanych kul, musimy z dużą uważnością poszukać odpowiedzi „tak” lub „nie” w całej naturze, a przede wszystkim w nas samych. Dzięki temu uda nam się stopniowo widzieć coraz jaśniej. Ale do tego momentu musimy pracować nad naszym udoskonaleniem się. Aby znaleźć drogę w labiryncie życia, musimy znać kilka reguł, które dali nam wielcy mistrzowie oraz stosować je. Tak długo, jak szukamy najlżejszych dróg, tych, które najbardziej odpowiadają naszym życzeniom, błądzimy. Ponieważ kiedy sobie odpuścimy i przekroczymy prawa, to wszystko w naturze będzie przyczyniać się do tego, abyśmy zbłądzili. Ale jeżeli żyjemy w harmonii z prawami boskimi, jeżeli żyjemy i działamy według najwyższych zasad, wszystko w naturze pomaga nam, prowadzi nas i wspiera.

Z pewnością godne pochwały jest, gdy człowiek pragnie pomagać innym, ale samo pragnienie nic nie daje. Trzeba najpierw pojąć, że można pomóc innym jedynie w ramach swoich możliwości i swojej wiedzy oraz nie należy porywać się na nic, co przewyższa nasze własne siły.

Pewnego dnia żołądź powiedział do starego dębu: „Jestem pełen miłości, chcę iść w szeroki świat, aby pomóc wszystkim stworzeniom.” Stary dąb potrząsnął głową i odpowiedział: „Nie spiesz się tak, pójdź trochę w głąb ziemi, aby się rozwinąć. Kiedy staniesz się pięknym drzewem, będziesz domem dla ptaków i będziesz żywił zwierzęta lasu. Dasz ludziom cień i będziesz inspiracją dla malarzy”. „Jesteś stary i zmęczony”, powiedział żołądź, „nie masz pojęcia o zapale młodzieży, żyj zdrów, idę.” Żołądź stanął dumny na brzegu drogi, aby zastanowić się, jaki kierunek powinien obrać, wówczas drogą przechodziła świnia, zauważyła go i zjadła.

To dzieje się ze wszystkimi młodymi przemądrzałymi osobami, które wyobrażają sobie, że można zmienić świat, nie ucząc się wcześniej i nie ćwicząc. Zostaną pożarci przez pierwszą lepszą świnię, która przechodzi drogą.

Życie psychiczne podlega wszelkim możliwym wahaniom i jest przy tym wiele rzeczy do zgłębienia i przeanalizowania. Po tym, jak przeżyliście chwile wielkiej intensywności duchowej, czy jesteście w stanie znów osiągnąć z powrotem ten sam poziom świadomości? Musicie mieć co do tego jasność! Jeżeli przykładowo słuchacie muzyki, to wszyscy mieliście okazję stwierdzić, że są dni, kiedy jej dany fragment was porusza i unosi, jakby poruszono w was nieznane dotychczas struny, oraz dni, kiedy nic nie czujecie.

Chodzi o to, żeby mieć tę świadomość we wszystkich obszarach życia psychicznego i nauczyć się rozpoznawać jakość i intensywność waszych doznań i emocji. Tak, tę cechę należy jeszcze rozwinąć: zdolność rozróżniania! I następnie każdego dnia, każdego miesiąca, każdego roku należy sprawdzić, czy się poczyniło postępy, czy nie, a jeżeli nie, to należy poszukać, gdzie leży tego przyczyna.*

* Patrz: Tom 212 „Światło, żywy duch”, rozdział 8.

Ludzie muszą nauczyć się żyć ze sobą po bratersku, ponieważ w kolektywnym, braterskim życiu są nam dane najlepsze warunki, aby się rozwinąć. Nie może to oczywiście oznaczać, że zawsze trzeba być z innymi i nigdy samemu. Nie, to byłaby przesada. Należy umieć być samemu, aby na nowo odnaleźć siebie i zebrać energię, poczytać, posłuchać muzyki, pomedytować i pomodlić się. Ale później, gdy naładowało się baterie i czuje się wewnętrzną pełnię i siłę, którą otrzymało się podczas czasu spędzonego w ciszy w samotności, dobrze jest spotkać się z innymi, aby tym, co się otrzymało, podzielić się z nimi. Bycie zrównoważonym oznacza rozwinięcie w sobie dwóch stron: jednej, która potrzebuje samotności, oraz tej drugiej, która może rozwijać się wyłącznie poprzez wymianę z innymi ludźmi.

Nie możemy istnieć poza Panem. On nas stworzył, On nas karmi i On trzyma nas przy życiu. Nie ma istoty, która byłaby naprawdę niezależna od Pana. Uczucie niezależności może istnieć wyłącznie w świadomości, ponieważ dla człowieka rzeczywiście możliwe jest za pomocą woli ignorowanie lub przecięcie więzi, która łączy go ze Stwórcą. Ale wówczas idzie się krok po kroku w stronę śmierci duchowej. Niektórzy powiedzą: „Ale Bóg jest w Niebie, a my jesteśmy na ziemi, jesteśmy tak daleko od Niego!” Ależ nie, to nie jest argument, ponieważ rzeczywistość połączenia z Bogiem zależy od naszego stanu świadomości. Bóg jest w Niebie, ale dlaczego, stojąc obydwoma nogami w życiu, nie możemy razem z nim być jednocześnie w Niebie? To jest kwestia świadomości.

Człowiekowi zadaje się pytanie, co powinien zrobić z tymi wszystkimi materiałami, które ma do dyspozycji, aby zbudować swoją własną egzystencję. Człowiek jest częścią budowli kosmicznej, ale nie jest w niej umieszczony tak, jakby był tylko kamieniem, rośliną czy zwierzęciem. Jako istota myśląca człowiek musi odgrywać inną rolę. Musi poznać wszystkie materiały i nauczyć się, jak ich używać, aby zbudować swoje życie w taki sposób, by miało ono swój udział w budowie życia kolektywnego. Tak, wcześniej lub później każdy musi wykonać tę pracę: wziąć udział przy wznoszeniu tej budowli, życia kolektywnego, życia uniwersalnego. Wszelkie nasze działanie musi być nakierowane na życie uniwersalne. Tak długo natomiast, jak człowiek prowadzi indywidualistyczne, egoistyczne, oddzielone od całości życie, to jest tak, jak gdyby człowiek zadowalał się gromadzeniem materiałów, nie potrafiąc nic z nimi począć. Niestety jest to przypadek większości ludzi. Zadowalają się gromadzeniem materiałów i pod ich ciężarem załamują się. Muszą w końcu zdecydować się coś z nimi zrobić!

Jeżeli czujecie, że jesteście zdemotywowani, to pierwsze, co musicie zrobić, to powiedzieć sobie: „to minie”. Schowajcie się na chwilę wewnątrz siebie, jak byście chcieli popaść w sen zimowy i zostańcie tam tak długo, aż na nowo odnajdziecie oddech życia.

Zniechęcenie jest jak zima. A po zimie przychodzi wiosna. W zależności od lat nadchodzi ona wcześniej lub później, czasami przychodzi bardzo późno, ale w końcu zawsze nadchodzi. Dlatego nigdy nie można całkowicie porzucać nadziei. W którymś momencie zawsze nadchodzi zapał i energia. Jak wielu – na krótko przed powrotem wiosny – poddało się! To wielka szkoda. Mogli być uratowani, ale nie mieli pojęcia o odnowie i byli straceni.

A więc, jakie by nie były wasze zmartwienia, nigdy nie dajcie waszemu Niebu całkowicie się zaciemnić i powiedzcie sobie: „Być może jeszcze nie wszystko jest stracone, poczekajmy jeszcze trochę.” Krok po kroczku ciemność zniknie, a zimno was opuści!*

* Patrz: Tom 224 „Potęga myśli”, rozdział 13.