Nawet jeżeli trudno jest wam wstać wcześnie rano, nawet jeżeli nic nie rozumiecie z wydarzenia, które ma miejsce przed waszymi oczami, to mimo to opłaca się wziąć udział we wschodzie słońca, ponieważ bez waszej woli, poza waszą świadomością dokonuje się praca, której skutki będą widoczne później i was samych zadziwią.

Gdy człowiek w dzieciństwie był świadkiem scen przemocy i tragicznych wydarzeń, nie był jeszcze dostatecznie duży, by zrozumieć, co się wydarzyło, ale pewnego dnia wracają do niego owe dramatyczne sytuacje w formie lęków lub zaburzeń zachowania, które bardzo trudno wyleczyć. Czy się coś rozumie, czy nie, wszystko się zapisuje i pewnego dnia może wyjść na powierzchnię.

Nawet jeżeli nic nie „rozumiecie” z tego zjawiska kosmicznego, ze wschodu słońca, wystawcie się na te dobre warunki, a wasz duch, wasza dusza, wasze ciało siłą rzeczy przyswoi kilka cząsteczek, które później wyrażą się w was jako harmonia, pokój i światło.*

* Patrz: Tom 201 „Ku cywilizacji słońca”, rozdział 2.

Światło znajduje się wszędzie w przestrzeni i przenika wszystko. Człowiek tego nie widzi, nie czuje jego zapachu, ponieważ nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięty duchowo, aby pojąć tak subtelną rzeczywistość. Jednak gdy często koncentruje się na tym kosmicznym świetle, udaje mu się tak wyostrzyć swoje postrzeganie, że nie tylko stopniowo je czuje, lecz również je przyciąga, aby go przeniknęło i nad nim pracowało.

Przyzwyczajcie się zatem, by w czasie medytacji koncentrować się na niebiańskim świetle, aby je przyciągać i wprowadzać do siebie. Krok po kroku zastąpi ono wszystkie zużyte, chore cząsteczki waszego ciała nowymi, czystszymi cząsteczkami. A gdy już przyciągniecie światło do siebie, możecie wyćwiczyć się w wysyłaniu go na cały świat, aby pomóc wszystkim ludziom.* * Patrz: Tom 212 „Światło, żywy duch”, rozdział 9.

W egzystencji jest więcej rzeczy dobrych niż złych. Ten, kto ciągle jest niezadowolony, udowadnia tym samym swoją niezdolność do jasnego postrzegania rzeczywistości. Należy się postarać widzieć przynajmniej obie strony życia. Ten, kto widzi tylko to, co dobre i zawsze jest zadowolony i optymistyczny, nie żyje w prawdzie. Ale spędzanie czasu na wściekaniu się, ponieważ ten lub inny coś powiedział lub zrobił, co się wam nie spodobało, lub ponieważ musieliście zapłacić za coś więcej, niż się spodziewaliście, bądź, jeszcze głupiej, jedzenie było rozgotowane, zbyt słone lub niewystarczająco słone, to reagowanie na tak niewielkie nieprzyjemności, jakby były katastrofami, koniec końców was otępi.

Porównajcie zatem te drobiazgi z całym bogactwem, które daje wam życie. Jeżeli uświadomicie sobie, że z powodu tak małych niezgodności możecie zapomnieć, jak wiele pięknych i dobrych rzeczy jest na świecie, i że zakłócacie życie waszej rodziny i otoczenia, to będziecie się wstydzić…

Gdy dajecie, otrzymujecie. Jest to prawem fizyki, że próżnia we wszechświecie nie jest akceptowana. Jest to poza tym znana formuła: Natura obawia się próżni. I jak tylko gdzieś jest próżnia, to natychmiast pojawia się coś, co ją wypełnia.

Gdy opróżniacie butelkę, w której była woda, to natychmiast wpływa do niej powietrze, a gdy uda wam się wypuścić powietrze, to pojawia się eter. To, czego się pozbywamy, jest natychmiast zastępowane przez element bardziej subtelny. I jeżeli właśnie opróżniliście swoje zbiorniki, ponieważ podarowaliście waszą miłość i wasze dobre życzenia wszystkim stworzeniom, to natychmiast coś przychodzi z góry, aby was wypełnić.* * Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 8, część 2.

Bezustannie czekacie na chwilę, aż jakiś biały mag, wtajemniczony wyjawi wam sensacyjne tajemnice, które z miejsca was przemienią. Ale niestety nie ma takich tajemnic. Transformacja człowieka jest możliwa wyłącznie poprzez codzienną, konsekwentną pracę. Jeżeli ktoś wam mówi: „Weźcie tę formułę magiczną, tamten talizman, a będziecie zdrowi, choć jesteście chorzy, będziecie spokojni, choć jesteście pełni niepokoju, silni, choć jesteście słabi”, to wiedzcie, że są to kłamstwa osoby, która ma interes w tym, aby was oszukać.

Prawdziwy wtajemniczony powie wam natomiast: „Moje dzieci, wszystko jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy będziecie podejmować wysiłki. Ponieważ to, co wypracowaliście sobie, jest tak trwałe, że nikt nie może wam tego zabrać.” I musicie wiedzieć, że wszystko, co osiągnie się metodami magicznymi – a prawdą jest, że istnieją takie, które posiadają pewną skuteczność – nigdy nie jest ostateczne. Kilka chwil później człowiek traci wszystko, co uważał za swoje, ponieważ nie osiągnął tego ze swego wnętrza, poprzez swe osobiste wysiłki.

Ponieważ duch człowieka wyraża się przez jego ciało w sposób niedoskonały, człowiek wierzy, że duch jest niedoskonały i że trzeba go oczyszczać, rozwijać i wzmacniać. Nie, duch jest wieczną zasadą, iskrą, która pochodzi od Boga. Jego nie trzeba nauczać ani ulepszać. To, czego mu brakuje, to dobrych warunków, by mógł się wyrazić.

Są przypadki, że pewni ludzie, przede wszystkim artyści i myśliciele, osiągają niezwykłe stany inspiracji, umożliwiające im doświadczanie wzniosłych rzeczywistości. Gdy jednak po przeżyciu tych stanów powracają do siebie, niemal nie rozumieją, co się z nimi działo, a niekiedy wręcz nic z nich nie pamiętają. Gdyby człowiek potrafił udoskonalić swoje postrzeganie i swoją receptywność, gdyby stworzył warunki, w których duch mógłby się jeszcze bardziej wyrazić, to byłby w stanie umożliwić mu czynienie cudów poprzez swoje ciało fizyczne.*

* Patrz: Tom 211 „Wolność, zwycięstwo ducha”, rozdział 2.

Gdy pojawiają się nieoczekiwane okoliczności, często nie jesteście w stanie dopasować się do nich. Tracicie koncentracje, jesteście zagubieni i nie wiecie, co macie robić, ponieważ jesteście niewolnikami pewnego określonego sposobu myślenia, czucia i działania. Niemniej wasze nawyki, wasze manie pozostawiają samo życie bez wrażenia. Ono płynie, przestawia rzeczy i istoty na inne miejsca i przewraca je, jeśli nie potrafią się dopasować. Oczywiście trzeba wiedzieć, do czego i w jaki sposób człowiek powinien się dopasować. We wszystkich tych zmianach, które obserwuje się obecnie na świecie, nie wszystko jest tak znowu wspaniałe, dlatego nie wszystko powinno się akceptować. To, co należy akceptować, to nowe życie, które przychodzi z rejonów niebiańskich. To nowe życie jest na razie nienamacalne. Składa się ono z fal, które wysyłają nam gwiazdy i które przechodzą przez pewne centra w ziemi, zanim rozprzestrzenią się na całej ziemi. Nowe życie istnieje zatem przede wszystkim na płaszczyźnie duchowej, a pewnego dnia pojawia się na płaszczyźnie fizycznej w sposób tak oczywisty, tak wyrazisty, że wszyscy muszą te zmiany zauważyć. A tych, którzy się na nie nie przygotowali, czeka wielkie cierpienie.

W dzisiejszych czasach, ponieważ nie ma tak wielu tabu w odniesieniu do nagości, coraz więcej ludzi praktykuje nudyzm. Oczywiście nie ma w nim nic złego, to pewne, że wystawianie się na powietrze i słońce jest dobre dla ciała, jednakże w wymiarze duchowym to nie wystarcza. Nagość należałoby inaczej zrozumieć, niż ma to miejsce dziś. Musiałoby jej towarzyszyć inne pojmowanie ciała, wraz z właściwą dyscypliną, aby ludzie fizycznie i psychicznie stawali się piękniejsi i coraz bardziej pełni wyrazu…Czemu innemu w przeciwnym razie miałoby to służyć? Lepiej wówczas pozostać ubranym, ubrania służą przynajmniej do zakrycia niedoskonałości. Potrzebna jest nowa kultura, aby ludzie stali się świadomi prawdziwej funkcji swojego ciała: mianowicie by wyrażało ono jakości ich życia psychicznego. W tym momencie lepiej jest, jeżeli ludzie zatrzymają swoje ubrania i ćwiczą się w panowaniu nad instynktami, namiętnościami i żądzami. W ten sposób przygotują zdrowe, harmonijne ciała, które pewnego dnia będą mogły odzwierciedlić piękno ich wewnętrznej istoty.

Nowa idea zawsze niesie ze sobą komplikacje. To wie każdy! Macie dobrą ideę, ale ta idea wywraca stare przyzwyczajenia do góry nogami i wszystkim potrząsa, co powoduje głębokie zmiany nie tylko w waszym życiu codziennymi, ale również w waszym ciele fizycznym. Dla waszych organów i komórek oznacza ona rewolucję. I wiele osób jest do tego stopnia zdumionych, gdy widzą wszystkie te zmiany, które nowa idea w nich wywołuje, że rezygnują z niej, nawet jeżeli jest bardzo dobra. Mówią: „Wcześniej było dużo lepiej, było się spokojniejszym. Teraz natomiast, co za harmider.” Ci, którzy nie akceptują nowych idei, ponieważ obawiają się perturbacji, które te w nich wywołują, nigdy nie poczynią postępów. Przede wszystkim nie widzą oni, że w przyszłości spotkają ich jeszcze większe trudności. Niewidzialny świat okresowo decyduje się zsyłać na ziemię nowe prądy, nowe wpływy, aby przetransformować ludzkość. Ci, którzy się temu opierają, popadają później w jeszcze bardziej niekorzystne okoliczności. Zastanówcie się zatem i powiedzcie sobie: „Jeżeli Niebo wysyła nam lepsze możliwości rozwoju, to to się nam opłaca, nawet jeżeli musimy trochę pocierpieć.” I kontynuujcie waszą pracę.

Aby uzyskać wiedzę, człowiek ma do wyboru dwie drogi, drogę materii i drogę ducha. Jeżeli podąża drogą materii, jest jak woda, która spływa z gór i rozlewa się po powierzchni ziemi. Jest brudna, następnie oczyszcza się, wsiąkając w ziemię, gdzie przepływa przez ciemne warstwy, aby pewnego dnia, znacznie później, znów pojawić się jako woda źródlana. Ta droga poznania jest bardzo długa i żmudna. Jest to droga zwykłego człowieka, który musi przechodzić przez próby i cierpieć. Druga droga jest drogą wielkich wtajemniczonych. Oni chcą się uczyć, idąc ku górze jak ogień, aby spotkać się z Niebem. Takie poznanie, poznanie ducha, można osiągnąć bez cierpienia i brudzenia się. Wtajemniczony, któremu udało się w ten sposób wznieść do góry, łączy się z Duchem Świętym i wkracza w wieczność.