Pieniądze są konieczne do życia, to nie ulega wątpliwości. Jednak ten, kto podąża drogą duchową, musi zachować ostrożność w swoich relacjach z pieniędzmi. Ponieważ pieniądze są niebezpieczną pokusą i ten, kto nie jest świadomy niebezpieczeństwa, ten poprzez myślenie o pieniądzach, pożądanie pieniędzy pozwala zaciemnić w sobie wewnętrzny obraz Nieba. Są one wówczas jak ekran, jak zasłona, która przeszkadza niebiańskiemu światłu przedostać się do środka.

Pieniądze należy włożyć do kieszeni, do szuflady, do sejfu, wszystko jedno gdzie, tylko nie do swojej głowy, w przeciwnym razie one staną się waszym panem, a wy ich niewolnikami. Jeżeli wy jesteście ich panem i one się was słuchają, możecie uczynić wiele dobrego. Jednak gdy pieniądze są waszym panem, będą popychać was do tego, żebyście przejęli panowanie nad innymi, zaszkodzili im, zniszczyli ich i zmuszą was, byście w ten sposób przekroczyli wiele praw.

Tylko prawdziwy mistrz może posiadać złoto całego świata, nie czyniąc przy tym nigdy nic złego. Ponieważ jest on panem samego siebie i złota. A więc ten, kto chce kroczyć drogą duchowości, musi dobrze zastanowić się nad swoją relacją z pieniędzmi, w przeciwnym razie nie ma sensu choćby mówić o duchowości.*

* Patrz: Tom 231 „Ziarna szczęścia” (e-book), rozdział 5.

Wielu chrześcijan zadaje sobie pytanie: „Już od dwóch tysięcy lat chrześcijanie pracują nad Królestwem Bożym, więc jak to się dzieje, że ono jest jeszcze tak daleko?” Jest tak wiele wojen, klęsk głodu, nędzy i nieszczęścia! Zgadza się, ludzie nie wiedzą jednak, w jaki sposób muszą pracować dla Królestwa Bożego. Spędzają czas na mówieniu i pisaniu, aby podkreślić ten błąd lub tamto niedociągnięcie, złą organizację, nieudolność decydentów, źle wydane pieniądze itd. Liczą wyłącznie na rozwiązania materialne i aby z nich skorzystać, są uwikłani w ciągłe utarczki z innymi. Jak Królestwo Boże ma się zrealizować w takich warunkach? Od tej chwili należy nauczyć się myśleć i postępować inaczej. Ten, kto naprawdę chce pracować na rzecz nadejścia Królestwa Bożego na ziemi, musi wiedzieć, że nie jest w stanie tego osiągnąć za pomocą ludzkich, materialnych metod, lecz boskimi sposobami, sposobami ducha. Te metody polegają na karmieniu w sobie tylko najlepszych życzeń i myśli, wypowiadaniu tylko pozytywnych słów, ponieważ takie uczucia i życzenia wywołują w świecie niewidzialnym świetliste siły, które pomagają ludziom w ich pracy.

Nawet jeżeli myślicie o innych rzeczach, uczestnicząc we wschodzie słońca, to od promieni słonecznych zawsze otrzymacie coś dobrego dla waszego ciała oraz czystość i świeżość porannego powietrza, ale nic więcej. Nie otrzymacie cząsteczek subtelnych, które pomogłyby wam w waszej dalszej ewolucji duchowej. Jeżeli natomiast bylibyście świadomi, że słońce poprzez swoje promienie może przenieść na was swoje życie, swoją miłość i swoją mądrość, wówczas jesteście gotowi je przyjąć. Otwieracie w was tysiące drzwi, przez które owe promienie mogą wejść w was i pozostawić swoje skarby i w ten sposób słońce napełnia waszą całą istotę swoimi dobrodziejstwami. Z tego względu tak ważna jest jasność co do tego, co oznacza słońce. Dzięki tej świadomości możecie przyjmować cząsteczki, które pomogą wam zgłębić prawa i tajemnice natury oraz zakosztować pokoju i szczęścia.

Bóg jest nie tylko naszym Stwórcą, lecz również naszym Ojcem i my jesteśmy co do swojej istoty jak On. Gdy Jezus powiedział: „Ja i Ojciec jedno jesteśmy”, to w kilku słowach streścił największe tajemnice religii. Niektórzy powiedzą: „Tak, ale my nie jesteśmy Jezusem. On prawdziwie był synem Boga, podczas gdy my grzesznicy…”. Jeżeli Kościół stworzył między Jezusem a ludźmi nieskończenie wielki dystans, przedstawiając go jako równoważnego z Samym Bogiem, jako drugą osobę w Trójcy Świętej, jako Chrystusa – Zasadę Kosmiczną, to jest to jego sprawa. Jezus sam nigdy nic takiego nie powiedział, nigdy nie twierdził, że jest innego rodzaju istotą niż pozostali ludzie. Gdy powiedział, że jest Synem Bożym, to nie dał tym samym do zrozumienia, że stoi wyżej niż cała reszta rodu ludzkiego. Wręcz przeciwnie: mówiąc, że jest Synem Bożym, podkreślił boską naturę wszystkich ludzi. To oznaczają słowa: „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” oraz również słowa: „Kto we mnie wierzy, będzie także dokonywał tych dzieł, których Ja dokonuję, owszem, i większe od tych uczyni.”

Bez mądrości i bez miłości nie ma prawdy. A ponieważ ludzie tego nie pojęli, pragną ciągle zniewalać innych w imię swojej prawdy. Gdy ktoś się w ten sposób narzuca, musi wiedzieć, że nie jest dobrym sługą prawdy, ponieważ w przemocy nie ma ani miłości, ani mądrości. Powiecie: „Ale, jeżeli niektórzy odrzucają prawdę, należy im ją narzucić”. Nie, nie wolno narzucać prawdy, to nic nie da! Prędzej czy później ci ludzie ją odrzucą. Trzeba wiedzieć, że prawda nie może zostać przyswojona przez wszystkich, ponieważ wiele osób jest wciąż bardzo oddalonych od mądrości i miłości. Niebo zabrania narzucania im prawdy przemocą. Dlatego nauka wielkich mistrzów jest dla tych, którzy poczynili już pewne doświadczenia i zrozumieli, że prawdziwe życie polega na postępach duchowych. Jeżeli chodzi o ludzi, którzy tego nie zrozumieli, to niestety trzeba poczekać, aż życie ich tego nauczy. Nie jest naszym zadaniem narzucanie im czegokolwiek.

Prawdziwi wtajemniczeni, prawdziwi mistrzowie duchowi, są dyrygentami. Powiecie: „Ale oni są całkiem sami, nie mają muzyków, którymi mogliby dyrygować!” Nie dajcie się zmylić, mają w sobie orkiestrę i dyrygują tą orkiestrą dzień i noc. Ależ tak, wszystkie ich organy, wszystkie ich komórki tworzą orkiestrę i to one śpiewają i grają partytury, które im się poda. Mózg, żołądek, serce, dłonie, stopy, uszy, oczy, usta itd. Każda część ciała prowadzi swoją aktywność, dzięki której przyczynia się do harmonii organizmu.

Tak, ale funkcjonowanie na płaszczyźnie fizycznej nie wystarcza. Dlatego wtajemniczony każdego dnia pyta swoje organy. Pyta swoje nogi: „Dokąd mnie prowadzicie?”, swoje ręce: „Jakie działania przygotowujecie?”, swoje usta: „Jakie słowa wypowiadacie?”, swoje oczy: „A wy, czemu się przypatrujecie?”, swój mózg: „Na jakich myślach się koncentrujesz?” I stara się zaprowadzić między nimi harmonię i utrzymać ją. Jeżeli chcecie uchodzić za inteligentnych i świadomych uczniów, musicie również stać się dobrymi dyrygentami. Każdego dnia nie tylko zwracajcie uwagę na to, czy organy waszego ciała fizycznego pracują harmonijnie, aby zachować was przy zdrowiu, lecz myślcie również o tym, żeby ich pracę ukierunkować na wyższy cel, żeby nie powstawały dysonanse w organizmie kosmicznym.

Kto decyduje się nie zważać na doświadczenia przodków, ten wykazuje się źle pojętą niezależnością. Poza tym, czy się to wie, czy się nie wie, nie da się od nich uciec. Co robi pisarz, poeta, muzyk lub malarz? Żyje swoim życiem, a w tym samym czasie tworzy dzieło, które może być odbiciem jego doświadczeń. Następnie pozostawia to dzieło ludziom, którzy się nim karmią. Wiek po wieku zgromadziło się dziedzictwo myśli i wrażeń, które przenośnie mówiąc, otrzymujemy do kołyski. Zatem w rzeczywistości jesteśmy zalani życiem innych, ich myślami, ich uczuciami, ich odkryciami i ich zachwytami, ale również ich błędami i ich lękami. A więc, o jakiej wolności mówimy? Nie da się uniknąć wpływów, ale należy się uczyć przyjmować tylko te najlepsze.

Praca mistrza polega na tym, żeby  nauczyć swoich uczniów, realizować życie w całym wszechświecie i łączyć się z jego najczystrzymi i najintensywniejszymi aspektami. Dlatego prowadzę was ku słońcu. Jeżeli będziecie wiedzieć, w jaki sposób patrzeć na słońce, jak należy o nim myśleć i jak je kochać, możecie osiągnąć wyższe stopnie życia. W ten sposób wytworzycie nowy prąd we wszystkich komórkach waszych organów, które następnie zaczną pracować bardziej harmonijnie. Dzięki temu, że sami staniecie się żywsi, będziecie mieć więcej wyrazu, stopniowo przyciągnięcie do siebie poważanie i miłość innych. Ponieważ jedyne, czego ludzie szukają, to właśnie życie. Tak, jest to wręcz przerażająca prawda. Spójrzcie, żona ubóstwiała swojego męża, był on dla niej wszystkim, podziwiała jego twarz, jego siłę, jego inteligencję. Ale któregoś dnia on umiera, a co ona robi? Czy pozostaje razem z nim? Nie, mówi: „Pochowajcie go.” Jak tylko życie odeszło, oddziela się od niego, ponieważ nie można mieć nic przy sobie, co nie ma już życia. Pomyślcie o tej kwestii i starajcie się wciąż oczyszczać i harmonizować wasze życie.*

Niektórzy skarżą się: „Chciałem się ożenić, mieć dzieci, założyć rodzinę. Próbowałem wszystkiego, ale nie udało mi się!” I oczywiście są nieszczęśliwi, zbuntowani i rozgniewani. Jeżeli zapytaliby się siebie, dlaczego tak jest, z pewnością otrzymaliby odpowiedź. Zamiast się zamęczać i naprzykrzać się innym, zrozumieliby, że nie udało im się dlatego, że nie są stworzeni do życia, za którym tęsknią. A więc, Opatrzność nie tylko oszczędziła im prób, lecz również dała im wolną przestrzeń na inne, bardziej rozległe działania. Spójrzcie, to jest właściwe nastawienie: starać się widzieć dobre strony w tym, co Opatrzność przeznaczyła dla nas.

Ale ludzie nie zadają sobie pytań. Wiedzą, co wiedzą: w ich mniemaniu inaczej byłoby lepiej. A liczy się jedynie upór, ślepota. Z tego powodu są cały czas nieszczęśliwi, niezależnie czy są w związku małżeńskim i mają dzieci, czy nie. Szczęście nie zależy mianowicie od takiej lub innej sytuacji w życiu, szczęście zależy od właściwego zrozumienia rzeczy. Prawdziwe szczęście stoi ponad okolicznościami.*

* Patrz: Tom 231 „Ziarna szczęścia” (e-book), rozdział 9.

Gdy wychodzicie rano z domu, to wykorzystajcie moment, gdy nikt was nie widzi, i pozdrówcie całą naturę, wszystkie widzialne i niewidzialne stworzenia. Wznieście rękę i mówcie do nich: „Kocham was, kocham was, kocham was, chcę być z wami w harmonii”. W tej samej chwili cała natura otwiera się dla was jako odpowiedź na wasze pozdrowienie i wysyła wam siłę na cały dzień. Ludzie nie myślą o tym, aby pracować ze swoimi myślami i swoją miłością, tak aby natura się dla nich otworzyła. Dotknijcie z miłością chociażby kamień, a nie jest on już taki sam. On was przyjmuje, wibruje z wami w harmonii i także was kocha. O tak! Wszystko na świecie jest żywe i waszym zadaniem jest nauczyć się pracować w ten sposób, żeby to życie dotarło również do was.