Człowieka można porównać do budynku wielopiętrowego, w którym ma swoje zakwaterowanie cała armia najemców. Często właściciel domu jest zamknięty gdzieś w małej celi. Nikt go nie słucha, nikt go nie szanuje. To inni, to najemcy, dyktują mu swoją wolę. Oni dokonali rewolty, umieścili go w ukryciu, gdzie przynoszą mu kilka okruchów chleba i trochę wody, tyle akurat aby nie umarł z głodu. Gdyby przynajmniej wiedział, jak mógłby się wzmocnić i połączyć z rejonami niebieskimi, aby wysyłać wiadomości do góry, to by go uwolniono. Ale biedak jest tak zamglony, że nawet nie wie, jak miałby zacząć. Więc inni rozkazują dalej.

Wszystkie wydarzenia polityczne na świecie, jak rewolucje, zmiany rządu itd. to nic innego jak powtórzenie tego, co dzieje się w człowieku. Jeżeli jesteście w stanie zinterpretować wydarzenia, które dzieją się na świecie, uda wam się zrozumieć wydarzenia, które mają miejsce w każdym człowieku, ponieważ odnajdzie się tu te same prawa.*

* Patrz: Tom 224 „Potęga myśli”, rozdział 4.

Bądźcie świadomi tego, że nie cały świat uzna wasze wysiłki i pracę, tylko dlatego że macie szlachetny ideał. W świecie zewnętrznym ciągle musicie zmagać się z nieprzyjemnymi sytuacjami, ale wewnętrznie żyjecie w radości. Przez długi czas będziecie odczuwać dużą różnicę między światem wewnętrznym a światem zewnętrznym. Jako że nie tylko będą ludzie, którzy was zwalczają, lecz również tacy, którzy bez skrupułów spieszą się, aby odnosić korzyści, gdy widzą, że można coś wam zabrać. Będą próbować zabrać wam wszystko, w posiadanie czego mogą wejść, a następnie znikną bez najmniejszej oznaki wdzięczności. Ale to nic nie szkodzi. Starajcie się dalej zachować błogosławieństwa, które daje wam wysoki ideał.

Gdy modlimy się, gdy medytujemy, nasza dusza przyciągana jest przez uniwersalnego Ducha, a nasz duch przyciągany jest uniwersalną Duszę. I gdy ci spotykają się, nastaje w nas pełnia. To spotkanie daje sens naszej modlitwie i naszej medytacji. Z jakiego innego powodu należałoby się modlić? Modlitwa to coś innego niż stawianie Panu żądań: „Potrzebuję tego! Chcę tego!” Modlitwa daje nam możliwość odnalezienia prawdziwych wymiarów naszej istoty. Sensem modlitwy i wszystkich ćwiczeń duchowych jest spotkanie się czegoś w nas z czymś tej samej natury we wszechświecie. Następuje wówczas połączenie: spotykają się ze sobą dwie przeciwstawnie spolaryzowane istoty. To spotkanie jest największą tajemnicą religii, to dusza ludzka, która szuka Ducha Bożego i duch ludzki, który szuka Duszy Uniwersalnej. Nasza dusza jest zapładniana przez Ducha Kosmicznego, a nasz duch zapładnia Duszę Uniwersalną. W ten sposób stajemy się prawdziwymi twórcami.

Jeżeli mówi się komuś, że jest „wyważony”, to przypisuje się mu jedną z najcenniejszych i najtrudniejszych do osiągnięcia cech, ponieważ jest ona wynikiem dwóch ruchów w przeciwstawnych kierunkach. Są ludzie, którzy mówią, chodzą, wykonują różne zajęcia… jakby życie i dobre samopoczucie nie sprawiało im żadnego wysiłku. Można by powiedzieć, że są wyważeni. Ale nie, w rzeczywistości znajdują się w stagnacji. Dzień w dzień widzi się ich takimi samymi, jakby w środku wysiadła sprężyna. Mają tę samą twarz bez wyrazu, robią to samo, co poprzedniego dnia, mówią to samo, co dni wcześniej itd. W ten sposób nie mogą się rozwijać. Pewna nierównowaga jest konieczna dla naszego kroczenia naprzód, ale pod warunkiem, że wiemy, w jaki sposób mamy siebie samych obserwować i analizować, aby móc wkroczyć, jeżeli szale wagi znalazłyby się w zbyt dużej nierównowadze. Wiedza, jak wyrównywać siły, daje człowiekowi magiczną moc nad samym sobą i nad naturą, ale jednocześnie należy czuwać na tym, by utrzymać pewien ruch wahadła. Ponieważ w dniu, gdy obie szale wagi całkowicie zrównoważą się, nic nie będzie szło do przodu, nastąpi śmierć. Śmierć jest perfekcyjną równowagą! Trzeba zatem w swoim wnętrzu zawsze dążyć do zrównoważenia, a prawdziwa równowaga jest stanem najtrudniejszym do osiągnięcia.

Zasadę męską definiuje się jako aktywną, a żeńską jako pasywną, ale pasywność odgrywa równie ważną rolę, co aktywność. Bo o ile zasada męska dostarcza treść, to zasada żeńska dostarcza naczynie, formę. A forma jest wyposażona w cudowną siłę przyciągania. Zasadę żeńską definiuje się jako pasywną, aby przeciwstawić ją aktywnej zasadzie męskiej. W rzeczywistości zasada żeńska nie jest nieaktywna, ona jest czynna, i to działanie, które przyjmuje aspekt pasywności, jest nad wyraz skuteczne. Zamiast, jak czyni to zasada męska, czynić projekcję, zasada żeńska przyciąga. To jest aktywność. I kto nie ma prawdziwej siły, żeby się jej oprzeć, zostanie pochłonięty. Aktywność męska jest widoczniejsza, ale nie silniejsza. Można powiedzieć, że bycie aktywnym oznacza, chodzenie z centrum na peryferia, a pasywnym oznacza, przyciąganie elementów peryferii do centrum. Nawet jeżeli to przyciąganie nie jest widoczne, jest realne i działa.

Ludzie nie mają zwyczaju stawiać się w sytuacji innych ludzi, dlatego jest tak wiele błędnych ocen, tyle okropności i niesprawiedliwości. Nie wie się, w jakich warunkach znajduje się dana osoba. Zanim się ją oskarży, powinno się nie szczędzić wysiłków, by przynajmniej na pięć minut postawić się na jej miejscu. Wówczas stałoby się dla kogoś jasne, że w sytuacji danej osoby, być może zachowałby się dziesięć razy gorzej niż ona. Praktykowanie każdego dnia zaledwie przez kilka minut tego ćwiczenia pozwoliłoby rozwinąć takie cechy jak szlachetność, cierpliwość, troska, i łagodność.

Tak, starajcie się od teraz na kilka minut postawić się w sytuacji wszystkich tych ludzi, którzy są dla was nieprzyjemni, których znoszenie przychodzi wam z trudnością, a zobaczycie, że nie będziecie w stanie postąpić inaczej niż ich zrozumieć i kochać.

Ludzie mają tendencję do uważania siebie za centrum uniwersum. I kiedy mistrz, który myśli tylko o ich przyszłości, o ich rozwoju, który ofiarowuje cały swój czas, wszystkie swoje siły, całe swoje życie, aby być dla nich pożytecznym, odsyła ich na ich miejsce, są zmartwieni, urażeni i zbuntowani, zamiast pojąć, że on robi to dla ich dobra. To nie jest właściwa postawa. Jeżeli zawsze słuchacie swojej niższej natury, która chce, żeby cały świat kręcił się wokół was, to wiedzcie, że może wam ona doradzić jedynie źle. Czemu obstawać przy tym zachowaniu? Gdy wasz mistrz stara się je ukrócić, to pomóżcie mu w tym, zamiast wydawać z siebie okrzyki protestu! Chroniąc ją, niszczycie pracę waszego mistrza, który stara się wam pomóc.

Pracujcie zatem z waszym mistrzem. Jeżeli on trochę potrząśnie waszą osobowością, zgódźcie się na to: Gdy ona zobaczy, że nikt jej nie wspiera, to w końcu skapituluje.

Magia nie jest niczym innym niż zastosowaniem praw fizycznych w świecie duchowym. Jedno z owych praw ukazuje nam siła koncentracji promieni słonecznych na jednym punkcie: rozniecają one ogień. Cóż, w ten sam sposób duchowa fizyka uczy nas, że człowiek poprzez swoje myślenie może działać tak samo jak promienie słoneczne. Kto nauczył się koncentrować myśli na pewnym konkretnym punkcie, może wywierać korzystny wpływ na świat. Być może na płaszczyźnie fizycznej nic się nie widzi, jednak w obszarze eterycznym, astralnym i mentalnym jego myśli spalają wiele nieczystości.

Jezus powiedział: „Ja jestem światłością świata.” Światłością świata jest słońce. Ale Chrystus jest kimś więcej niż słońcem. Ponad widocznym światłem fizycznego słońca jest jeszcze inne światło, które jest prawdziwym światłem słońca, jest nim duch słońca. O tej światłości mówił Jezus, z nią się zidentyfikował. I tak jak materialne światło pozwala nam widzieć rzeczy na płaszczyźnie fizycznej za pomocą naszych oczu fizycznych, nasze wewnętrzne światło, światło Chrystusa, daje nam dostęp do świata boskiego.

Musimy nauczyć się, które to światło, jak możemy żyć z nim i w nim, każdego dnia pracować nad tym, aby przyciągnąć jego malusieńkie drobinki i zagęścić je w sobie – aż do momentu, w którym jesteśmy zdolni wyprojektowywać siebie jak promienie światła na rzeczy i istoty niewidzialnego świata, które się ukazują nam w swojej wzniosłej rzeczywistości.*

* Patrz: Tom 228 „Spojrzenia na niewidzialne”, rozdział 8.

Ludzie pogardzają sobą i szkalują siebie, wiedząc oczywiście, że nie zachowują się przy tym zgodnie z zaleceniami Ewangelii. Ale jaką różnicę to robi? Nie wiedzą, że istnieje prawo, zgodnie z którym ten, kto nie potrafi przestać źle mówić o innych, przekazuje im swoje własne siły, dostarcza im broń i tym samym sam wzmacnia swoich wrogów.

Chcecie, by wasz wróg stał się słabszy? Mówcie o nim dobrze, znajdźcie w nim przynajmniej jedną dobrą cechę i rozmawiajcie z innymi o niej! Wtedy duchy pojawią się przed nim i zapytają go: „Jak dużo masz w swojej kasie?… Dobrze, część jest dla tego tam z tyłu, ponieważ powiedział o tobie dobrze.” Gdy jednak mówicie źle o tej osobie, duchy pojawią się przed wami i wtedy wy musicie oddać mu coś ze swoich energii. I to wy jesteście tymi, którzy sami wzmacniają swojego wroga.*

* Patrz: Tom 227 „Złote reguły codziennego życia”, rozdział 45 „Unikajcie krytyki – wypowiadajcie dobre słowa”.