Bina jest pierwszą sefirą lewej kolumny Drzewa Życia, Kolumny Surowości, która przedstawia żeńską zasadę w stworzeniu. Tu Bóg manifestuje się pod imieniem Jehowa. Jest strasznym Bogiem, który objawił się Mojżeszowi. W całym Starym Testamencie pobrzmiewają jego napady złości, groźby i przekleństwa, które mają dotykać ludzi aż po czwarte pokolenie.

Pytacie się: „W jaki sposób ten Bóg może być żeńską siłą?”. Ponieważ ta żeńska siła w rzeczywistości reprezentuje naturę. Lepiej zrozumiecie tę ideę, jeżeli zastanowicie się nad tym, czym w rzeczywistości jest natura, jest ona nieubłaganą matką. Natura stworzyła prawa. Jeżeli je przekraczacie, zostaniecie w ten lub inny sposób ukarani. Kara ta dotknie nawet wasze dzieci i wnuki. Weźmy jeden z najbardziej znanych przykładów: alkoholizm. Kto w nadmiarze pije alkohol, nie tylko niszczy swoje zdrowie fizyczne i psychiczne, lecz również przekazuje potomstwu obciążający spadek. W przypadku innych ekscesów i przekroczeń sprawa wygląda tak samo. Spójrzcie, jakie to jasne.

Dlaczego tak wielu ludzi ucieka w słabość, sentymentalizm i czułostkowość? Zamiast reagować, czyli przemyśleć sprawę, zastanowić się i poszukać rozwiązań, przyjmuję postawę pasywną. Skarżą się i robią wszystko, aby inni ich żałowali: „Ach, rozumiem, jesteś taki nieszczęśliwy!” A wówczas płaczą podwójnie. Są jak dzieci. Dziecko upadnie i zaczyna płakać i gdy powiecie do niego: „O mój skarbie, zrobiłeś sobie krzywdę, to okropne”, to zaczyna płakać z podwójną siłą. Powiedzcie mu jednak: „Spójrz, nie jest tak źle, to nic, będziesz się bawił dalej”, to koniec, wyciera łzy i natychmiast zapomina o bólu.

Jak wielu dorosłych zachowuje się tak jak te dzieci! Zaczynają płakać z powodu każdej drobnostki, a inni przy całej swojej niewiedzy wierzą, że wyświadczają im przysługę, gdy zaczynają ich pocieszać. Co to wszystko ma znaczyć? Trzeba być inteligentnym, jeżeli chce się pomóc ludziom, w przeciwnym razie pogrąża się ich w ich własnych słabościach.

Wszelka czynność człowieka na ziemi nie jest niczym innym niż transformowaniem materii. Gdy człowiek je, oddycha, pracuje, mówi, patrzy, myśli… nie robi nic innego niż transformuje materię – materię poza nim, ale również tę, która należy do jego ciała. To jest powód, dlaczego ta materia po jego śmierci się dezintegruje i wraca do czterech żywiołów: ziemi, wody, powietrza i ognia. W zależności od życia, jakie prowadził, materia ta będzie służyła albo innym formom, innym dziełom o wysokiej wibracji, albo będzie przydatna jedynie dla form prymitywnych.

Spójrzcie jak dalekosiężna jest odpowiedzialność człowieka. Jest odpowiedzialny nawet za to, co pozostawi po sobie po śmierci, za wszystkie cząstki swego ciała. Czy przesycił je światłem, miłością, dobrocią, czystością, czy przeciwnie: kryminalnymi wibracjami? Tak, człowiek jest odpowiedzialny nawet po śmierci..

Prawdziwa czystość powinna wam służyć tylko do tego, aby przygotować miejsce, gdzie będzie mógł w was zamieszkać Duch Święty, ponieważ to On stwarza warunki, abyście mogli pracować na rzecz nadejścia Królestwa Bożego na ziemi. Zbyt wielu tak zwanych spirytualistów wciąż wierzy, że bycie czystym oznacza chronienie się przed wszelkim kontaktem, bycie schowanym pod kloszem. Nie, czystość, która jest bezczynna, jest niemalże bezużyteczna, jest ona wręcz szkodliwa.

Prawdziwa czystość to Boża miłość, ponieważ Boża miłość jest życiem, jest wodą, która wytryskuje ze źródła, i to jej przepływ wygania wszystko, co brudne, mętne i mroczne. Nawet, gdy jesteście czyści jak śnieg, to czystość bez miłości nie jest prawdziwą czystością. Jak wiele osób wierzyło, że czystość polega na tym, aby trzymać się z daleka od miłości. Tak, są istoty, które są czyste jak śnieg, ale również zimne jak śnieg. Nie posiadają miłości, a ich czystość jest sterylna. Nie należy się bronić przed miłością, lecz przed egoistycznymi myślami i uczuciami. Jak tylko takie uczucia zaczynają w was narastać, nie jesteście już czyści. Prawdziwa czystość to czystość kryształowo przejrzystej wody, która wytryska i płynie oraz nawadnia pola i ogrody.

Ten, kto zajmuje się nauką inicjacyjną z zamiarem otrzymania wiedzy, która pomoże mu zdobyć władzę, pieniądze i sławę, ten wystawia się na duże niebezpieczeństwa. Nie wie, że właśnie bawi się w ucznia czarnoksiężnika z mocami duszy oraz ducha, i że w ten sposób uruchomi w swoim ciele potężne siły, których wkrótce nie będzie w stanie kontrolować.

W historii zdarzały się przypadki osób, które poświęciły się wiedzy okultystycznej i źle skończyły, a wszyscy byli tym faktem zdumieni. Latami ludzie ci byli wzorem mądrości i duchowości. Widziano ich, jak zajmowali się wyłącznie studiowaniem, rozmyślaniem i medytacją. Aż pewnego dnia zaczęli, jakby jakaś niekontrolowana siła zawładnęła nimi, oddawać się działaniom bezsensownym, rozpustnym i brutalnym. Niewielkie sukcesy, które odnieśli, uderzyły im do głowy. A powinni byli wiedzieć, że im dalej człowiek chce się wznieść, tym bardziej musi być wymagający wobec samego siebie oraz bezinteresowny i skromny.

Mężczyźni i kobiety mają zwyczaj wyznawać sobie miłość i nie wiedzą, że gdy to czynią, to wkrada się do nich egoistyczny element, który nakierowany jest na własną korzyść. Chcą przyciągnąć do siebie osobę, do której się zwracają, zdobyć ją i uwieść. Piszą lub mówią do niej w możliwie najbardziej poetycki sposób, wybierając przy tym gesty, słowa i właściwą intonację, a dana osoba, która jest oczarowana, poruszona i pełna zachwytu, daje się w końcu przekonać.

Miłość, którą się wyraża, ma za zadanie pozyskanie kochanej osoby oraz zapobieżenie, aby inna osoba jej nie zdobyła. A więc to, co kieruje ludźmi, to egoizm i niedostateczna wiara w siłę miłości. Ponieważ nie posiadają prawdziwej miłości, która dokonuje cudów, starają się ją wyrazić za pomocą powierzchownych środków, takich jak słowa, listy i gesty, aby uwięzić człowieka, którego kochają. Jeżeli utrzymują, że to siła uczuć ich ku temu popycha, to dodatkowo podkreślają wówczas swoją słabość, namiętność i zmysłowość. Prawdziwy mistrz nie wyraża swojej miłości; nie jest to konieczne, ponieważ jego miłość się czuje, ona promieniuje.

Każdy człowiek posiada cechy i cnoty, które czekają na to, aby się ujawnić. Dlatego mistrz, zamiast zajmować się błędami swoich uczniów, próbuje raczej sprawić, żeby wszystkie ich boskie zdolności ujawniły się. W ten sposób pracuję nad wami i w ten sposób wy również powinniście pracować, żywiąc wobec siebie nawzajem święte myśli.

Gdy będziecie żywili święte myśli, przestaniecie zatrzymywać się na szczegółach, które nie są szczególnie chwalebne i skoncentrujecie się na boskiej zasadzie w ludziach. Wykonujecie wówczas dobrą pracę nad samymi sobą i pomagacie również innym. Jeżeli natomiast zajmujecie się błędami, to na początku szkodzicie samym sobie, ponieważ jest wówczas tak, jakbyście odżywiali się brudem. Ponadto przeszkadzacie również innym w ich rozwoju. Wiele osób wierzy, że podkreślając błędy innych osób, pomaga im się poprawić. Nie, wręcz przeciwnie, można im pomóc wyłącznie wówczas, gdy kieruje się uwagę na ich boską naturę.*

* Patrz: Tom 213 „Natura ludzka, a natura boska” (e-book), rozdział 10.

Wiedza znajduje się w głowie, a siła w rękach i nogach, ponieważ za ich pomocą człowiek działa i porusza się do przodu. Między głową i członkami leży serce. Gdyby nie było serca, to głowa oraz ręce i nogi nie mogłyby nic robić, gdyż to serce utrzymuje je w aktywności: bez przerwy kurczy się i rozkurcza, aby życie płynęło. Kiedy przestaje bić, cała reszta też przestaje działać.

Jednak ludzie, symbolicznie mówiąc, porzucili serce. Szukają władzy, a ponieważ pieniądze dają władzę, to szukają władzy poprzez pieniądze. Szukają też wiedzy, ale ponieważ źle z niej korzystają, wprowadza ich ona w błąd. Dlatego są nieszczęśliwi  – są coraz bardziej wpływowi i uczeni, ale nie są szczęśliwi. Aby byli szczęśliwi, muszą odnaleźć drogę powrotną do właściwości serca, do dobroci, delikatności, sympatii, wielkoduszności i przebaczenia.

Gdy naukowcy opisują minerał, roślinę, zwierzę lub człowieka nie można im nic zarzucić. To, co mówią, jest prawdą, jest to jednak prawda częściowa. Aby była pełna, musieliby przyporządkować swój obiekt badań do życia kosmicznego, do którego on przynależy. Kamień, roślina, zwierzę i człowiek są okradzeni z tego, co najważniejsze, jeżeli oddziela się ich od tego życia. Dlatego też, dopóki naukowcy będą szli tą drogą, tak zwana prawda naukowa zawsze będzie prawdą niepełną, okaleczoną.

Zrozumcie mnie dobrze, nie chodzi o to, by wątpić w wartość i zamiary nauki. Prawdziwy problem leży gdzie indziej, leży w głowach naukowców, w ich nastawieniu do życia i w nieumiejętności połączenia pojedynczych przedmiotów badań z całością życia. Stworzenia i rzeczy nie istnieją osobno, lecz jako część całości, a części te są ze sobą połączone. Aby przestudiować owoc, liść lub gałąź, odcina się je, wyizolowuje się. Nie, owoc należy badać na drzewie, aby zrozumieć, w jaki sposób jest ona punktem, w którym spotykają się wszelkie siły krążące we wszechświecie.

Wniektórych książkach znajdziecie różne metody, aby rozwinąć jasnowidzenie: spoglądanie w szklaną kulę lub w magiczne lustro, stosowanie pewnych roślin, poddawanie się hipnozie itd. Wszystkie te metody są na pewno skuteczne, ale – i zawsze kładłem na to duży nacisk – są one niebezpieczne dla was, jeżeli wcześniej nie pracowaliście nad czystością.

Jezus powiedział: „Błogosławieni, którzy są czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. Można zostać jasnowidzem, nie pracując uprzednio nad czystością, ale nie będzie się wówczas oglądać świata Bożego. Będzie się widzieć wszystko to, czego człowiek lepiej nie powinien widzieć: katastrofy, które się szykują, zbrodnie, które zostały popełnione w tajemnicy, nieszczęście, ciemne i szkodliwe jestestwa, które krążą wokół ludzi. Innymi słowy, można widzieć tylko to, co człowiek sam osiągnął lub tylko troszeczkę więcej. Dlatego najlepszą metodą rozwinięcia prawdziwego jasnowidzenia jest dążenie do widzenia świata boskiego, rozwinięcie w sobie duchowej miłości i czystości.