Wiele problemów, a nawet tragedii w rodzinach, dałoby się uniknąć, jeżeli panowałby trochę mniejszy egoizm. Przykładowo jest mąż, który, będąc całkowicie pochłonięty swoim życiem zawodowym, spędza czas poza domem na podróżach i zebraniach. Kiedy wraca do domu, zmęczony, zatopiony w swoich myślach, być może nawet w złym humorze, zapada się w fotelu i zagłębia się w gazecie, aby dać swojej żonie jasno do zrozumienia, że nie chce być obciążany problemami domu, dzieci itd. Mógłby z łatwością po wielorakich oznakach rozpoznać, że ta sytuacja z biegiem czasu działa jego żonie na nerwy, ale nie, on po prostu nie zauważa zupełnie niczego: Jego żona jest obecna, jego dzieci są obecne, jego wyposażenie domu jest obecne, wszystko w porządku. Aż do pewnego wieczoru, kiedy wraca do domu i zdumiony jest zmuszony przyjąć do wiadomości, że jego żona odeszła i zabrała ze sobą dzieci. I on tego po prostu nie rozumie. Jest to dla niego przerażający szok, z którego nie jest w stanie się otrząsnąć, jest zdruzgotany i idzie do psychiatry… Od lat miał wszystko przed oczami i powinien móc dostrzec, na co się zanosiło, ale jego egoizm przeszkadzał mu w zobaczeniu tego.
