Człowiek nie powinien pokładać absolutnego zaufania w popędach swojej natury, które pchają go ku temu, by zaspokoił wszystkie swoje instynktowne potrzeby np. łakomstwo, zmysłowość, dążenie do władzy, zachłanność, ambicje… Można zrozumieć, że może on odczuwać przyjemność w zaspokajaniu tych potrzeb. Natura jest tak bogata w możliwości! Jeżeli jednak te tendencje nie są pod kontrolą i pod panowaniem rozsądku i wiedzy, to absolutnie nie są one uzasadnione. Są one uzasadnione w swym impulsie, ale nigdy nie są uzasadnione w swym spełnieniu i w związku z tym nie można im dać wolności realizacji. Jeżeli macie potrzebę jedzenia, picia, posiadania, zarządzania, uwodzenia kobiet lub mężczyzn, to wspaniale! Wszystkie te potrzeby są wspaniałymi siłami. Jako takie nie mają w sobie nic złego. Ale stają się złe, jeżeli brakuje innego czynnika, rozsądku, który was prowadzi, abyście wiedzieli, w jakim stopniu wolno wam je zaspokoić.

Ludzie poprzecinali połączenia między sobą i to przecięcie oznacza: nienawiść, wrogość, urazę i zemstę. Powiecie: „Ale przecież połączenia nie zostały przecięte, dwóch stoi naprzeciw siebie, wyzywają się i chcą skoczyć sobie do gardeł!” Na płaszczyźnie fizycznej to prawda. Połączenie nie zostało przecięte, ale ja mówię o połączeniu duchowym. To połączenie zostało przecięte, a to przecięcie nazywa się wojną.

Oczywiście w czasie wojny również istnieje połączenie. Przyjrzyjcie się dwóm osobom, które sobą pogardzają: złapały się za kołnierze i można wręcz powiedzieć, że nigdy dotąd nie były tak blisko siebie… ale po to, aby się zmasakrować! A między innymi ludźmi, oddzielonymi od siebie przez tysiące kilometrów, istnieje cudowne połączenie! Gdy mówię wam o połączeniu, to rozumiem to słowo tak, jak rozumie je mechanik lub elektryk. Macie na przykład aparat, który nie działa, ponieważ brakuje zaledwie centymetra drutu. Gdy długość drutu jest właściwa, to połączenie jest przywrócone i aparat działa. Wszystko zależy od połączenia.

Woda jest jedną z form wyrazu życia. Formuła chemiczna H₂O pokazuje, że molekuła wody składa się z dwóch atomów wodoru i jednego atomu tlenu. Tradycyjnie wodór kojarzony jest z zasadą żeńską, a tlen z zasadą męską, z ogniem.

Jako że połączenie tych dwóch gazów, z przewagą wodoru, daje wodę, to można przypuszczać, że ogień jest kombinacją obydwu zasad męskiej i żeńskiej, przy czym przeważa zasada męska. Woda jest zasadą pasywną, a ogień zasadą aktywną. Ale ta zasada pasywna, woda, sama składa się z dwóch zasad, z zasady aktywnej i pasywnej. Tym samym w wodzie znajduje się pierwotna formuła stworzenia, obie zasady – męską i żeńską, które stworzyły świat.*

* Patrz: Tom 241 „Kamień filozoficzny – od Ewangelii…”, rozdział 8.

Dopóki człowiek nie przeszedł przez próby, nie da się go naprawdę poznać, a on sam również siebie nie zna. Zna siebie dopiero później, dopiero po przejściu prób zyskuje jasność względem samego siebie. Pewien mężczyzna mówi: „Czuje się silny, absolutnie żadna kobieta nie jest w stanie mnie uwieść”. No dobrze, pozostawcie go na pewien czas u pięknych młodych dziewczyn i okaże się, w jaki sposób się zachowa. A inni, którzy rzekomo są szczerzy i dobrzy, dajcie im dużo pieniędzy, dajcie im dużo władzy i zobaczcie, czy nie wykorzystają ich, by się wzbogacić w nieuczciwy sposób lub by ściąć kilka głów.

Ten jednak, kto jest prawdziwie silny, okazuje siłę w sytuacjach, w których mógłby dać się ponieść instynktom, a wręcz staje się coraz silniejszy, mądrzejszy, szlachetniejszy. Oznacza to, że nic w nim się nie zachwiało w wyniku prób, lecz raczej, że odkrył w sobie środki i rezerwy, których istnienia nawet nie podejrzewał.

Nawet jeżeli trudno jest wam wstać wcześnie rano, nawet jeżeli nic nie rozumiecie z wydarzenia, które ma miejsce przed waszymi oczami, to mimo to opłaca się wziąć udział we wschodzie słońca, ponieważ bez waszej woli, poza waszą świadomością dokonuje się praca, której skutki będą widoczne później i was samych zadziwią.

Gdy człowiek w dzieciństwie był świadkiem scen przemocy i tragicznych wydarzeń, nie był jeszcze dostatecznie duży, by zrozumieć, co się wydarzyło, ale pewnego dnia wracają do niego owe dramatyczne sytuacje w formie lęków lub zaburzeń zachowania, które bardzo trudno wyleczyć. Czy się coś rozumie, czy nie, wszystko się zapisuje i pewnego dnia może wyjść na powierzchnię.

Nawet jeżeli nic nie „rozumiecie” z tego zjawiska kosmicznego, ze wschodu słońca, wystawcie się na te dobre warunki, a wasz duch, wasza dusza, wasze ciało siłą rzeczy przyswoi kilka cząsteczek, które później wyrażą się w was jako harmonia, pokój i światło.*

* Patrz: Tom 201 „Ku cywilizacji słońca”, rozdział 2.

Światło znajduje się wszędzie w przestrzeni i przenika wszystko. Człowiek tego nie widzi, nie czuje jego zapachu, ponieważ nie jest jeszcze wystarczająco rozwinięty duchowo, aby pojąć tak subtelną rzeczywistość. Jednak gdy często koncentruje się na tym kosmicznym świetle, udaje mu się tak wyostrzyć swoje postrzeganie, że nie tylko stopniowo je czuje, lecz również je przyciąga, aby go przeniknęło i nad nim pracowało.

Przyzwyczajcie się zatem, by w czasie medytacji koncentrować się na niebiańskim świetle, aby je przyciągać i wprowadzać do siebie. Krok po kroku zastąpi ono wszystkie zużyte, chore cząsteczki waszego ciała nowymi, czystszymi cząsteczkami. A gdy już przyciągniecie światło do siebie, możecie wyćwiczyć się w wysyłaniu go na cały świat, aby pomóc wszystkim ludziom.* * Patrz: Tom 212 „Światło, żywy duch”, rozdział 9.

W egzystencji jest więcej rzeczy dobrych niż złych. Ten, kto ciągle jest niezadowolony, udowadnia tym samym swoją niezdolność do jasnego postrzegania rzeczywistości. Należy się postarać widzieć przynajmniej obie strony życia. Ten, kto widzi tylko to, co dobre i zawsze jest zadowolony i optymistyczny, nie żyje w prawdzie. Ale spędzanie czasu na wściekaniu się, ponieważ ten lub inny coś powiedział lub zrobił, co się wam nie spodobało, lub ponieważ musieliście zapłacić za coś więcej, niż się spodziewaliście, bądź, jeszcze głupiej, jedzenie było rozgotowane, zbyt słone lub niewystarczająco słone, to reagowanie na tak niewielkie nieprzyjemności, jakby były katastrofami, koniec końców was otępi.

Porównajcie zatem te drobiazgi z całym bogactwem, które daje wam życie. Jeżeli uświadomicie sobie, że z powodu tak małych niezgodności możecie zapomnieć, jak wiele pięknych i dobrych rzeczy jest na świecie, i że zakłócacie życie waszej rodziny i otoczenia, to będziecie się wstydzić…

Gdy dajecie, otrzymujecie. Jest to prawem fizyki, że próżnia we wszechświecie nie jest akceptowana. Jest to poza tym znana formuła: Natura obawia się próżni. I jak tylko gdzieś jest próżnia, to natychmiast pojawia się coś, co ją wypełnia.

Gdy opróżniacie butelkę, w której była woda, to natychmiast wpływa do niej powietrze, a gdy uda wam się wypuścić powietrze, to pojawia się eter. To, czego się pozbywamy, jest natychmiast zastępowane przez element bardziej subtelny. I jeżeli właśnie opróżniliście swoje zbiorniki, ponieważ podarowaliście waszą miłość i wasze dobre życzenia wszystkim stworzeniom, to natychmiast coś przychodzi z góry, aby was wypełnić.* * Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 8, część 2.

Bezustannie czekacie na chwilę, aż jakiś biały mag, wtajemniczony wyjawi wam sensacyjne tajemnice, które z miejsca was przemienią. Ale niestety nie ma takich tajemnic. Transformacja człowieka jest możliwa wyłącznie poprzez codzienną, konsekwentną pracę. Jeżeli ktoś wam mówi: „Weźcie tę formułę magiczną, tamten talizman, a będziecie zdrowi, choć jesteście chorzy, będziecie spokojni, choć jesteście pełni niepokoju, silni, choć jesteście słabi”, to wiedzcie, że są to kłamstwa osoby, która ma interes w tym, aby was oszukać.

Prawdziwy wtajemniczony powie wam natomiast: „Moje dzieci, wszystko jest możliwe, ale wyłącznie wówczas, gdy będziecie podejmować wysiłki. Ponieważ to, co wypracowaliście sobie, jest tak trwałe, że nikt nie może wam tego zabrać.” I musicie wiedzieć, że wszystko, co osiągnie się metodami magicznymi – a prawdą jest, że istnieją takie, które posiadają pewną skuteczność – nigdy nie jest ostateczne. Kilka chwil później człowiek traci wszystko, co uważał za swoje, ponieważ nie osiągnął tego ze swego wnętrza, poprzez swe osobiste wysiłki.

Ponieważ duch człowieka wyraża się przez jego ciało w sposób niedoskonały, człowiek wierzy, że duch jest niedoskonały i że trzeba go oczyszczać, rozwijać i wzmacniać. Nie, duch jest wieczną zasadą, iskrą, która pochodzi od Boga. Jego nie trzeba nauczać ani ulepszać. To, czego mu brakuje, to dobrych warunków, by mógł się wyrazić.

Są przypadki, że pewni ludzie, przede wszystkim artyści i myśliciele, osiągają niezwykłe stany inspiracji, umożliwiające im doświadczanie wzniosłych rzeczywistości. Gdy jednak po przeżyciu tych stanów powracają do siebie, niemal nie rozumieją, co się z nimi działo, a niekiedy wręcz nic z nich nie pamiętają. Gdyby człowiek potrafił udoskonalić swoje postrzeganie i swoją receptywność, gdyby stworzył warunki, w których duch mógłby się jeszcze bardziej wyrazić, to byłby w stanie umożliwić mu czynienie cudów poprzez swoje ciało fizyczne.*

* Patrz: Tom 211 „Wolność, zwycięstwo ducha”, rozdział 2.