Uczeń musi się nauczyć wykorzystywać w teraźniejszości wszystko to, co było w przeszłości i wszystko to, co będzie w przyszłości. Jednak mówiąc „wszystko, co było w przeszłości”, rozumiem przez to tylko to, co należy do prawdziwej tradycji, której istota jest przekazywana od niepamiętnych czasów w niezmienionej formie. A przyszłość to wszelkie elementy, które dochodzą do tego w sensie uniwersalności. Jako że przyszłość, prawdziwa przyszłość, podąża w kierunku uniwersalnych, kosmicznych, braterskich wartości. Uczeń musi zatem żyć w teraźniejszości wraz z wszelkimi zdobyczami przeszłości, potrafiąc jednocześnie przenieść się myślami do przyszłości: w całą nieskończoność swojej duszy i wszelką moc swojego ducha. To oznacza bogate życie, to oznacza pełnię.*
* Patrz: Tom 244 „Chodźcie, dopóki macie światłość”. rozdział 5.