Bezinteresowna miłość nie oczekuje niczego od innych, nie lęka się, nie trzyma się kurczowo ludzi i nie niepokoi ich. Jest tryskającym źródłem, które bez przerwy daje i nie troszczy się o to, kto czerpie z jego wody. Podoba mu się przygotowywanie pożywienia i dawanie go innym, niczego przy tym nie żądając w zamian. Samolubna miłość natomiast działa na ludzi jak przymus, który przeszkadza w rozkwitaniu; niesie ze sobą niecierpliwość, rozczarowanie, złość, nienawiść, zazdrość, strach… Miłość bezinteresowna unika dyskusji, zwątpienia i nieufności; niesie radość, piękno i nadzieję… Jest nowym życiem, które toruje sobie drogę i sprawia, że ludzie są coraz bardziej wolni, silni i szczęśliwi. Jej droga jest drogą zmartwychwstania.*

*Patrz Tom 214 „Przyszłość ludzkości …miłość-poczęcie-ciążą”, rozdział 5.

Jak wiele szkód powstało w życiu społecznym przez tę pożałowania godną skłonność, aby zawsze u wszystkich ludzi podkreślać to, co negatywne. Ile przyjemności znajduje się w analizowaniu tego, co jest żałosne, głupie lub zepsute? Jaki interes ma się w grzebaniu w życiu intymnym ludzi i odkrywaniu w nim nieprzyzwoitych szczegółów oraz rozpowszechnianiu ich w opinii publicznej?

Mądry człowiek stara się mieć inne nastawienie. Nie jest ślepy, nie da się omamić, ale jest zdania, że to co najistotniejsze w człowieku to jego pozytywne przymioty i cnoty. A więc kieruje on swoją uwagę na te przymioty i cnoty. I w ten sposób wzmacnia dobro u innych i u siebie samego.

Jest niemożliwe unicestwienie zła w naszym wnętrzu. Jeżeli pragniemy, aby ono zniknęło, musimy złożyć je w ofierze duchom dobra. Czternasta karta tarota przedstawia anioła, który przelewa płyn z srebrnej urny (srebro jest metalem Księżyca) do złotej urny (złoto jest metalem Słońca). Wtajemniczeni ujęli w niej opróżnianie niższego ja, symbolizowanego przez Księżyc, na rzecz wyższego Ja, symbolizowanego przez Słońce. Aby urzeczywistnić to przelewanie, niższe ja musi się zmniejszyć, rozpuścić się, na rzecz wyższego Ja. Jest to zatem praca inteligentnego ucznia, aby opanować chaotyczne energie swojej niższej natury, aby oddać je na służbę swojego wyższego Ja. Jest to jedyny sposób na pokonanie zła.

Myślcie nieprzerwanie o tym, żeby zharmonizować wasze życie z życiem bożym, ponieważ w ten sposób zamieszka stopniowo w was wszelka wiedza i wszelkie cnoty Nieba. Życie – nic nie jest ważniejsze niż życie – ponieważ to ono zawiera wszelkie możliwości. Pewien człowiek posiada wspaniałe talenty, ale jeśli straci przytomność, to jest tak, jakby niczego nie miał. Każdy to wie, ale ilu myśli, żeby tę wiedzę zastosować w praktyce? Ludzie nigdy nie uwzględniają życia. Biegają za jakimiś tam przyjemnościami, i żeby je zdobyć marnują nie tylko życie, swoje najcenniejsze dobro, lecz również przecinają połączenie ze światem bożym, co jest najpewniejszą metodą rozpoczęcia marszu w stronę śmierci, najpierw śmierci duchowej a później śmierci fizycznej.

Artyści, filozofowie i nawet niektórzy naukowcy żyją bardziej w swoim świecie wewnętrznym niż w świecie zewnętrznym. Ale ponieważ nie zawsze potrafią opanować swój świat wewnętrzny, to wielu wchodzi na niebezpieczne ścieżki, w ślepe zaułki, w których się gubią, ponieważ nie posiadają prawdziwej filozofii, która pokazywałaby im drogę. Zawsze powtarzają: „Moim zdaniem to jest tak…Moim zdaniem tamto jest tak… Myślę, że… I niektórzy, którzy uważają się za wielkich twórców i odnowicieli, są po prostu tylko anarchistami, ponieważ sprzeciwiają się wielkim prawom natury.

Jest tylko jedna wieczna filozofia, którą stulecie po stuleciu przekazują sobie wtajemniczeni. A nasza praca w tym względzie polega na tym, żeby zbliżać się do tej filozofii. To nie oznacza, że nie wolno nam mieć swojego własnego sposobu, w jaki się wyrażamy. Możemy się wyrażać, wolno nam być oryginalnymi, a nawet jedynymi w swoim rodzaju, ale nie wolno nam przy tym nigdy stracić z oczu filozofii wtajemniczonych.

Muzyka istnieje w człowieku jako harmonia między jego myślami, uczuciami i działaniami. Każda harmonijna zgoda między myślami, uczuciami i działaniami jest muzyką. Ideałem ucznia jest urzeczywistnienie tej harmonii w sobie, aby następnie zharmonizować się ze wszystkimi istotami na Ziemi i w całym wszechświecie. W braterstwie harmonia jest wręcz podstawą naszej pracy we wspólnocie. Najpierw wewnętrzna harmonia, a następnie harmonia ze wszystkim, co żyje. I dlatego też śpiewamy, aby pielęgnować tę wewnętrzną równowagę, która prowadzi do owej harmonii.

Wszystkie osoby, które chcą oddać się wyłącznie modlitwie, medytacji oraz pracy z myślami i tym samym zaniedbać wszelką pracę fizyczną, spowodują powstanie w sobie wielu anomalii. Człowiek jest powołany do tego, by żyć w trzech światach: w świecie mentalnym, świecie astralnym i w świecie fizycznym, czyli w świecie myśli, w świecie uczuć i w świecie działań. Kto zaniedba jeden z tych trzech poziomów, okalecza sam siebie, traci swoją doskonałość i nie może zaprezentować się przed Wiecznym jako istota, która skorzystała ze wszystkich możliwości harmonijnego rozwoju, które otrzymała od Niego. Trzeba też wiedzieć, że dla pozostałych poziomów jest szkodliwe, jeżeli się zaniedba jeden z nich. Gdy człowiek wzbrania się przed pracą na poziomie fizycznym, to wcześniej czy później napotka na przeszkody w obszarze uczuciowym lub intelektualnym.

Zazwyczaj ludzie żyją w przekonaniu, że na początku trzeba uregulować sprawy materialne, zanim człowiek uda się do obszaru duchowości. Człowiek mówi sobie „Najpierw potrzebuję zdobyć zawód, później chcę wziąć ślub i wychować dzieci. To zajmie mnie na lata, ale później będę wolny i poświęcę się życiu duchowemu.” Ale człowiek nie zauważa, że ten sposób myślenia jest sprytną pułapką jego niższej natury – jego osobowości – która chce go trzymać jak najdalej od prawdziwego życia.

Jeżeli czekacie, aż uregulujecie wszystkie swoje sprawy, aby w końcu poświęcić się duchowości, to nigdy nic nie zrobicie. Ponieważ sprawy materialne nigdy nie są załatwione. Wciąż są jakieś nieprzewidziane wydarzenia, którym trzeba zaradzić. Należy w związku z tym rozpocząć życie duchowe niezależnie od tego, na jakim etapie się jest w sprawach materialnych. A dlaczego? Gdy przyzna się życiu duchowemu pierwsze miejsce, to pracuje się w świecie przyczyn. Przygotowuje się więc najlepsze warunki, aby strona materialna stopniowo również podlegała korzystnym wpływom.

Niekiedy, gdy odniesiecie porażkę albo przydarzy się wam nieszczęście, myślicie: „Tak, oczywiście, coś ostrzegało mnie, jakiś głos we mnie, ale tak cicho, tak cicho!” Nie słuchaliście ostrzeżenia, ponieważ chętniej słuchacie głosów, które mówią do was bardzo często i bardzo głośno, aby wprowadzić was w błąd. Powinniście zatem wiedzieć, że Niebo mówi łagodnie i bez nacisku; mówi jakąś rzecz raz, dwa razy, trzy razy… a później milczy. Tak, głos Nieba jest zawsze niewiarygodnie łagodny, przyjemnie brzmiący i krótki. Intuicja nie upiera się. I jeżeli nie słuchacie uważnie, jeżeli nie odbieracie tego głosu, ponieważ zważacie jedynie na hałas waszych potrzeb i waszego pożądania, niechybnie pogubicie się.*

*Patrz: Tom 229 „Droga ciszy”, rozdział 12.

Jedynie miłość do piękna może zaprowadzić was bardzo daleko na drodze rozwoju, ale wyłącznie miłość do duchowego piękna, do boskiego piękna, które jest jednocześnie czystością, harmonią i inteligencją w jednym. Tak, zrozumcie mnie właściwie, miłość do piękna jest ochroną, ponieważ broni was przed pogubieniem się w przeciętności i w niższych nastrojach, przed wszystkim tym, co może zanieczyścić wasze serce i waszą duszę. Jest ona jak ubranie, które was chroni. Czy mając na sobie przepiękne, nowe ubranie zmywalibyście naczynia lub sprzątali mieszkanie? Nie, ponieważ wiecie, że moglibyście je zabrudzić. A gdy macie na sobie wasze stare, zabrudzone już ubranie, to nie macie nic przeciwko temu, żeby ubrudzić je jeszcze bardziej. A więc, czemu  nie wyciągniemy z tego wniosków odnośnie naszego życia wewnętrznego? Załóżmy, że wewnętrznie macie przepiękne ubranie, czystą, świetlistą aurę – a to ona jest prawdziwym ubraniem – nie odważycie się jej ubrudzić, dlatego ona was chroni. W ten sam sposób również miłość do piękna może was uratować.*

*Patrz: Tom 233 „Przyszłość dla młodzieży”, rozdział 14.