Prawdziwe jasnowidzenie umożliwia nam oglądanie rzeczywistości świata duchowego, tzn. postrzeganie i rozumienie tego, co najsubtelniejsze w naturze i w duszy ludzkiej. Inne jasnowidzenie pozwalające widzieć przeszłe i przyszłe wydarzenia lub nawet duchy planu astralnego nie jest niczym  nadzwyczajnym. Każdy bądź prawie każdy poprzez pewne ćwiczenia lub branie narkotyków może je osiągnąć, ale tymi środkami człowiek nie zajdzie bardzo daleko, one wręcz stanowią duże niebezpieczeństwo dla psychiki. Jedyne jasnowidzenie, którego człowiek powinien szukać, to te, które jest w stanie uczynić z was kryształowy pryzmat, przez który może przechodzić niebiański promień światła. O tym jasnowidzeniu mówił Jezus: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.

Płetwonurek, który schodzi w głębiny morza, potrzebuje wystarczającą ilość tlenu, aby wydłużyć swój pobyt pod wodą. Aby się zabezpieczyć jest połączony ze swymi przyjaciółmi na górze, którzy go zaopatrują i którzy również są gotowi przy najmniejszym niebezpieczeństwie wyciągnąć go z powrotem. I tylko pod tym warunkiem jest w stanie pracować.

My, tak samo jak płetwonurkowie, jesteśmy również zanurzeni w oceanie, który nazywa się światem. Ocean ten jest pełen raf i potworów, które niekiedy chcą nas połknąć. Aby więc przeżyć, musimy zaopatrzyć się w tlen, zainstalować wężyki, przez które dochodzi do nas powietrze, czyli nawiązać połączenie ze światem boskim, aby pozostać z nim w kontakcie. Aby nawiązać ten kontakt trzeba medytować, modlić się, ponieważ to są czynności, które tworzą wężyk z powietrzem i linę ratunkową. Kto mówi: „Mam dosyć modlitwy i medytacji, to wciąż to samo, trochę odmiany dobrze by mi zrobiło”, kończy na tym, że gubi się w oceanie życia.

Aby słowa, które wypowiadacie, wypełniły ludzkie dusze i mogły poprowadzić je na drodze dobra, muszą być przesycone świetlistą materią waszej aury. Jeżeli dopuszczacie cienie w waszej aurze, to nigdy nie będziecie w stanie przekonać innych. Wielu ludzi skarży się, że latami bez skutku pracują nad tym, by przekonać innych, że konieczne jest być dobrym, hojnym, szczerym, sprawiedliwym i czystym. Dzieje się tak po prostu dlatego, ponieważ w rzeczywistości ludzie ci nie żyją tym, o czym mówią i inni czują, że ich słowa są puste. I dlaczego ich słowa brzmią pusto? Ponieważ nie są wypełnione subtelną materią ich aury. Aby przekonać kogokolwiek o czymkolwiek, nie można w życiu zachowywać się przeciwnie do tego, co się mówi, lecz należy zrozumieć, że wyłącznie wówczas osiągnie się sukces, jeśli uda się własne życie i słowa doprowadzić do harmonii.

Prądy życia kosmicznego przenikają wszystko, co istnieje. I każda istota i każdy przedmiot posiada ich ślady i ślady te można odnaleźć. Myśli, uczucia i działania ludzi, ich starania, ich zachwyty, ich plany i ich modlitwy, wszystko z nich się wydobywa i rozprzestrzenia się we wszystkich kierunkach; nic nie znika, nic nie pozostaje ukryte. I nie tylko wszystko się rozszerza, lecz również zapisuje się i prędzej lub później można to ponownie odnaleźć. Życie, które cyrkuluje w przestrzeni, można odbierać w każdym miejscu wszechświata, potrzebne są do tego jedynie właściwe aparaty.

Świat jest pełen ludzi, którzy wciąż pożądają dóbr materialnych. Tak, Niebo jest wręcz zasypywane wszelkiego typu skargami i jest przeciążone. Gdy mówię „przeciążone”, to jest to tylko taka przenośnia. Niebo może zawsze – gdy uważa to za słuszne – dać wam wszystko, o co prosicie. Niemniej lepiej prosić je o światło, miłość i mądrość, zamiast prosić o zaspokojenie potrzeb materialnych. Dzięki temu będziecie w stanie pomóc waszym przyjaciołom, ulepszyć ich i uratować. Proście o siłę, by wypełniać wolę Bożą, proście o nadejście Jego królestwa pokoju, miłości i życia wiecznego… Ponieważ takie modlitwy są niezwykle rzadkie, to Niebo powie: „O, to jest człowiek, który nie jest taki, jak wszyscy inni! Zatroszczmy się najpierw o niego, zadowólmy najpierw jego”. Na inne prośby natomiast niewidzialny świat odpowie w następujący sposób: „Cierpliwości, cierpliwości, wrócimy do tego później!”

„Jeżeli człowiek nie narodzi się z wody i Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego”, powiedział Jezus do Nikodema. Woda i Duch oznaczają wodę i ogień, ponieważ w symbolicznym znaczeniu Duch jest ogniem, niebiańskim ogniem. W wiedzy ezoterycznej woda postrzegana jest jako zasada żeńska, przyjmująca, pasywna, a ogień jako zasada męska, emitująca, aktywna. Woda przedstawia miłość, a ogień mądrość. Człowiek musi narodzić się z tych dwóch zasad, aby móc wstąpić do królestwa Bożego, czyli do prawdy. Prawda jest połączeniem wody i ognia, połączeniem miłości i mądrości. Nikt nie może posiadać prawdy, jeżeli wcześniej nie posiadł miłości i mądrości.

Zanim dorosły rzuci się w wir jakiegoś przedsięwzięcia, jest zmuszony zastanowić się; dziecko natomiast nie może się zastanowić, ponieważ jego umysł nie jest jeszcze zdolny do refleksji i do zrozumienia. Dlatego wymaga się od dziecka, żeby się słuchało, musi zrobić wszystko, co się mu powie bez dyskutowania; później zrozumie. Droga dziecka jest zatem zupełnie odwrotna niż droga dorosłego. Jeżeli dziecko zawsze najpierw chciałoby zrozumieć zanim zacznie działać, to nigdy by nic nie zrobiło. Musi działać zanim zrozumie, podążając za innymi, którzy już przed nim zrozumieli. I to zaufanie ułatwia mu jego własny proces zrozumienia. Poprzez to, że dzieci robią to, co powiedzą im rodzice i wychowawcy, mają możliwość rozwijać się; ale tylko pod warunkiem, że rodzice i wychowawcy – świadomi swojej odpowiedzialności – bardzo uważają na to, jakie instrukcje dają dzieciom.

Cały wszechświat jest wyłącznie konsekwencją, owocem relacji pomiędzy przeciwstawnymi i uzupełniającymi się zasadami, duchem a materią, lub inaczej mówiąc między pryncypiami i formami. Ludzie nie są stworzeni do tego, żeby zajmować się tylko pryncypiami. Potrzebują form fizycznych, na których mogą się wesprzeć. Duch inkarnuje się w formie ciała, aby móc się wyrazić na płaszczyźnie fizycznej. Gdy wraca w inne regiony, nie potrzebuje formy, pozostawia ją.

Forma zawsze jest konieczna, ale nie jest wieczna. Bóg nie dał formie wieczności. Dlatego też Niebo wysyła co rusz wtajemniczonych, mędrców i wielkich mistrzów, by zmieniali formy religii; ale tylko formy, a nigdy pryncypia. Pryncypia są niezmienne, odnajdzie się je we wszystkich religiach: miłość, mądrość, prawda, wolność, ofiara… Te pryncypia są niezmienne i obowiązują przez całą wieczność.

Oczywiście trzeba wiedzieć, że ludzie nie są doskonali, ale przybieranie nieustannie  krytykującej postawy wobec nich nie jest żadną miarą pedagogiczne. Pytanie jest, czy chcecie się oddać waszej złości i oburzeniu, czy chcecie im pomóc. Jeżeli chcecie komuś pomóc, to musicie zachowywać się pedagogicznie i w tym celu musicie zwrócić się do tego, co dana osoba ma w sobie najlepszego, pokazać jej, że widzi się jej pozytywne cechy – każdy człowiek ma choć jedną pozytywną cechę i to do niej należy apelować. Jeżeli dotkniecie miłości własnej tej osoby, będzie ona próbowała was nie rozczarować i w ten sposób uda wam się ją ulepszyć. Nie wierzcie w to, że jesteście w stanie kogoś ulepszyć podkreślając wciąż jego niedoskonałości i traktując go jak człowieka niezdolnego do czegokolwiek, kłamcę i osobę nieszczerą, ponieważ od tej chwili osoba ta zaniecha wszelkich starań. Ponieważ macie już ostateczną opinię na jej temat, to czemu miałaby się dalej wysilać?

Każdy człowiek ma potrzebę coś tworzyć. Jeżeli nie rozwinął zdolności łączenia się z wyższymi światami, to jego dzieła są tylko kopiami, reprodukcjami, nie są prawdziwą kreacją. Dokładnie tak, jak matka i ojciec reprodukują własne słabości w swoich dzieciach. Oni nazwą to tworzeniem, ale w rzeczywistości jest to tylko reprodukcja. Prawdziwe tworzenie odnosi się do elementów natury duchowej. Artysta, który chce wydać na świat dzieło, musi wyjść poza siebie, musi siebie przewyższyć tzn. musi w modlitwie, w medytacji, w kontemplacji przyjąć elementy z niebiańskich regionów. Jedynie pod tym warunkiem jego dzieła będą zawierały cząsteczki przewyższające normalny poziom świadomości i zasłużą sobie na miano „twórczości”.