Prawdę można porównać z medalem, którego jedną stroną jest miłość, a drugą stroną jest mądrość. Jeżeli szukacie prawdy niezależnie od miłości i mądrości, co oznacza niezależnie od serca i intelektu, nigdy jej nie znajdziecie. Jak tylko jednak posiadacie miłość i mądrość, to macie również prawdę, czy jej szukacie, czy nie. Nie można znaleźć prawdy jako czegoś, co istnieje samo jako takie.

Prawda może istnieć wyłącznie dla człowieka, który na raz wie, jak pracować z intelektem i z sercem. I jeżeli w dzisiejszych czasach mamy tyle przeczących sobie prawd w świecie, to jedynie odzwierciedlają one deformacje serca i intelektu człowieka. Ktoś wam tłumaczy: „To jest prawda!” O nie, w rzeczywistości to jest „jego” prawda i owa prawda mówi coś na temat jego serca i jego rozumu, które albo są ułomne i zdeformowane, albo odwrotnie bardzo wysoko rozwinięte.

Każdy człowiek podobny jest do książki, książki, którą sam napisał. Co za bazgroły, co za bełkot można tam często znaleźć! Znajdzie się tam wszelkie możliwe dziwactwa i zawiłości. A gdy dwie takie książki spotykają się i zakochują się w sobie, to dzień i noc spędzają na wzajemnym czytaniu się, ale co dobrego mogą zyskać dzięki takiej lekturze?

Ludzie potrafią wiele rzeczy, ale nie nauczyli się jeszcze pisania swojej własnej książki, aby uczynić z niej arcydzieło. Nauczono ich pracy wyłącznie poza sobą samym; krojenia na kawałki, modelowania, malowania, pisania… zawsze wyłącznie na na zewnątrz siebie; wnętrze leży odłogiem. Jednakże w dniu, kiedy uświadomią sobie konieczność pisania swojej własnej książki, to ilekroć się spotkają, będą zachwyceni, ponieważ będą mogli odkryć u drugiej osoby wzniosłe pisma i ilustracje – przymioty, cnoty, zdolności, nad rozwojem których każde z nich pracowało.

Od kamieni i roślin, aż po archaniołów i Boga, wszystko, co znajduje się we wszechświecie, istnieje również w człowieku. I dlatego wszechświat nazywa się makrokosmosem, dużym światem, a człowieka mikrokosmosem, małym światem. Człowiek jest nieskończenie mały, a wszechświat jest nieskończenie duży, ale między nieskończenie małym i nieskończenie dużym istnieją liczne odpowiedniki.

Wszystkie organy naszego ciała fizycznego i również te naszego ciała psychicznego oraz naszych ciał duchowych posiadają powinowactwo do pewnych rejonów kosmosu. Oczywiście nie należy sobie wyobrażać, że kosmos posiada takie same organy, jak nasze; ale w swojej esencji nasze organy odpowiadają całkowicie organom kosmosu i poprzez prawo powinowactwa możemy dotykać sił i centrów, które odpowiadają pewnym siłom i centrom w nas.

Załóżmy, że mielibyście dwa identyczne kamertony. Jeżeli wprowadzacie jeden w drganie, zauważycie, że również drugi, nawet jeżeli nie został dotknięty, zaczyna wibrować. Zjawisko to nazywa się rezonansem. Każdy je zna, ale się nim bliżej nie zajmuje, aby je zgłębić i zrozumieć, że to samo zjawisko zachodzi w człowieku. Kiedy uda mu się sprawić, że jego natura fizyczna i psychiczna jest w harmonii z wibracjami Uniwersum, może dotrzeć do istot niebieskich, wejść z nimi w relację i otrzymywać od nich pomoc i wzmocnienie.

Tak, można powiedzieć, że jest to rodzaj komunikacji, mówicie i przysłuchujecie się: możecie nawet dotykać pewnych sił w przestrzeni, aby przyszły aż do was i abyście mogli z nich mieć pożytek. Jak tylko znacie owo prawo, rozumiecie, jak ważne jest, abyście przerośli samych siebie, abyście samych siebie przemogli, aby pobudzić najwrażliwsze i najbardziej subtelne struny waszej istoty, tak by zaczęły wibrować. I wiecie, że są siły, istoty i rejony, które wam odpowiedzą.

W Księdze Rodzaju napisane jest: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię”. Niebo i ziemia są dwoma symbolami, które tak samo należy interpretować, jak związki, które między nimi istnieją. Niebo i ziemia są symbolami obu zasad, męskiej i żeńskiej, które są odpowiednio emisywne i receptywne. Obie zasady jednoczą się i z owego zjednoczenia powstają dzieci. Wszystko, co pojawia się na ziemi, jest produktem zjednoczenia obu zasad – męskiej i żeńskiej, nieba i ziemi. Jeżeli ziemia przerwie połączenie, gdy nie jest już połączona z niebem, niebo nie może jej już ożywiać, nie daje jej już swoich energii i staje się ona pustynią.

Niebo i ziemia, zasada męska i żeńska, egzystują już w rzeczywistości we wzniosłych królestwach wysoko i następnie odbijają się we wszystkich rejonach i obszarach niższych, aż po płaszczyznę fizyczną. Nigdzie nie widzimy nic innego, jak tylko zjednoczenie obu zasad, męskiej i żeńskiej.

Człowiek należy do całości wszechświata nie w taki sposób, jakby był tylko kamieniem, rośliną lub zwierzęciem. Jako istota myśląca ma inną rolę do odegrania. Powinien brać udział w tworzeniu budowli, życia kolektywnego. Tak długo, jak pracuje wyłącznie dla siebie, nie przynosi mu to niczego dobrego. Odpowiecie: „Ale jak to, przecież jeśli pracuję, to coś jednak zarabiam!”. Nie, ponieważ to „ja”, dla którego pracujecie, jest workiem bez dna, i pracując dla niego wrzucacie wszystko do tego worka. Nie należy pracować w taki sposób. Indywidualiści i egoiści nie dostrzegają wszystkich tych rzeczy, które mogliby osiągnąć, gdyby pracowali dla zbiorowości.

Zrozumcie mnie jednak dobrze, gdy mówię o „zbiorowości”, nie chodzi tu wyłącznie o zbiorowość ludzką, lecz o wszechświat, o wszystkie istoty we wszechświecie, o Boga. Ta zbiorowość, ten bezkres, dla którego pracujecie, jest jak bank i wszystko, co dla niego robicie, pewnego dnia pomnożone wróci do was.

Czym jest Bóg? Iluż filozofów, teologów i mistyków próbowało dać odpowiedź na to pytanie! W rzeczywistości nikomu nigdy nie udało się udzielić odpowiedzi, ponieważ Boga nie da się wyjaśnić za pomocą słów. Nie jesteśmy w stanie wiedzieć, czym jest Bóg, aż do dnia, w którym uda nam się stopić z Nim. Jednak wówczas my wiemy, ale tylko dla siebie; nie jesteśmy w stanie tego wyjaśnić innym.

Istota, którą zwiemy Bogiem, jest męska i żeńska na raz, wyjaśniałem wam to już. Gdy mówimy o kosmicznym Duchu i Duszy Uniwersalnej, to mówimy o Bogu jako o jedynej spolaryzowanej istocie. Do tej nieopisanej, niepojętej istoty możemy się jednak zbliżyć. Poprzez modlitwę i medytację nasz duch wchodzi w kontakt z Duszą Uniwersalną i nasza dusza wchodzi w kontakt z kosmicznym Duchem. W ten sposób odbywa się całkowite stopienie.

Jeżeli poobserwowalibyście siebie samych, to stwierdzilibyście, że większość waszego życia uczuciowego składa się z subtelnych stosunków opierających się na wymianie, i że owa wymiana was karmi. Opuszczacie rano dom i spotykacie mężczyzn i kobiety, wobec których odczuwacie przyjaźń, sympatię i podziw. Pozdrawiacie ich, a oni odwzajemniają wasze pozdrowienia i jesteście szczęśliwi. Te wymiany dzieją się przez wasze serca, wasz intelekt, waszą duszę i waszego ducha.

Nawet jeżeli fizycznie nie spotykacie mężczyzn bądź kobiet, którzy wywoływaliby w was owe uczucie miłości i podziwu, możecie posłuchać ich w radio lub zobaczyć w telewizji; są również książki, które czytacie, muzyka, której słuchacie, dzieła sztuki, które oglądacie i które was zachwycają. Czy to nie są relacje wymiany z ludźmi? Odpowiecie: „Ale wielu już nie żyje!”. Cieleśnie tak, ale ich dusza i duch, które stworzyły owe arcydzieła*, są nieśmiertelne i w dalszym ciągu karmią naszą duszę i naszego ducha.

* Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 11.

Ludzie posiadają instynkt, który mówi im, aby wyszli z domu, pospacerowali bez celu po ulicach, popatrzyli na sklepy, chodzili po parku lub po wsi, aby zatroszczyć się o wymianę z innymi ludźmi lub z naturą, ponieważ owe wzajemne stosunki są absolutnie konieczne i nieodzowne w życiu.

Myślicie, że asceci i pustelnicy, którzy zaszywają się na pustyniach i w grotach, aby uciec od świata, nie dbają już o tę wymianę… A jednak, ale oni zaprzestają pewnej konkretnej formy wymiany, aby troszczyć się o inną formę, aby otworzyć swoją duszę, swojego ducha na subtelniejsze, bardziej duchowe wpływy. Jak tylko zamykamy się na jeden wpływ, automatycznie otwieramy się na inny. Jeżeli nie chcecie na płaszczyźnie fizycznej ani widzieć ani słyszeć, to w waszym wnętrzu otwiera się inna forma widzenia i słyszenia, abyście odbierali nowe, subtelniejsze wrażenia. Wymiana stanowi podstawę życia, a ten, kto nauczył się dbać o wymianę duchową, posiada prawdziwą mądrość życiową.*

* Patrz: Tom 204 „Joga odżywiania”, rozdział 11.

Aby zrozumieć liczbę 10, która jest tak bogata w znaczenia, należy zbadać 1 i 0, z których się składa i rozpoznać, że każda z nich posiada swoją własną specyfikę i sposób działania, i że wspólnie mają pracę do wykonania. Aby zrozumieć ową pracę, nie wolno patrzeć na 1 i 0 jako na cyfry, które jedynie stoją obok siebie, lecz 1 jest w centrum 0, aby je ożywiać, wprawiać je w ruch. Można to wyrazić również przez symbol okręgu, w którego środku znajduje się punkt.

Na początku Księgi Rodzaju jest napisane: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami.” Duch Boży, który jest zasadą męską, otacza materię (wodę), aby ją zapłodnić. Woda jest kołem „0”, a Duch Boży jest punktem „1”. Bez Ducha, który by ją ożywiał, materia pozostałaby bałaganem, pustkowiem i bezładem. Jeżeli jednak zostanie dotknięta i przekształcona przez Ducha, wszelkie zawarte w niej możliwości zaczynają się manifestować, staje się wszechświatem ze słońcami, gwiazdozbiorami i mgławicami. Nasz wszechświat stanowi zatem 10, co oznacza materię „0”, przemienioną, ożywioną i zorganizowaną przez Ducha.