Archiwa autorów: Prosveta Pl

Człowiek musi coraz częściej uświadamiać sobie, że ma do dyspozycji dużo doskonalsze narzędzia niż swój rozum. Rozum jest dobrym narzędziem pracy przy badaniu materii, ale nawet w życiu codziennym nie potrafi nas zbyt dobrze poprowadzić, ponieważ nie ma pełnej wizji rzeczywistości, a ponadto przy wszystkim, co przedsiębierze, zawsze kieruje się ukrytymi pobudkami, interesami i egoistycznymi kalkulacjami, które koniec końców zawsze prędzej lub później sprowadzają kłopoty. Jak tylko człowiek, który daje sobą kierować rozumowi, poniesie ofiarę, wykona hojny gest, zaraz tego żałuje. Uważa, że był nieźle głupi, iż poszedł za radami swojego serca lub duszy. I w jaki sposób ma się zrealizować braterstwo wszystkich ludzi, ziemia ma tworzyć tylko jedną jedyną rodzinę i cały świat ma żyć w pokoju i harmonii? Również tego rozum nie jest w stanie objąć. Nie jest w stanie wznieść się wystarczająco wysoko, aby odkryć prawdziwe lekarstwa, prawdziwe rozwiązania. To, co sobie on wyobraża, propozycje jakie składa ze swojej niepełnej i egoistycznej perspektywy, są zawsze błędne i mogą jedynie prowokować nieporozumienia.*

* Patrz: Tom 222 „Życie psychiczne człowieka” (e-book), rozdział 4.

Większość ludzi na zewnątrz jest całkiem dobrze dopasowana do życia, nigdy nie przekroczyli ludzkiego prawa, ponieważ boją się aresztowania i wyroku. Zupełnie nie obawiają się za to przekraczać prawa boskie. Przy czym te prawa są dużo okrutniejsze. Za pomocą inteligencji oraz szczęścia zawsze można umknąć prawom ludzkim. Ale prawu boskiemu do tej pory nikt jeszcze nie umknął, nawet ci najbardziej inteligentni i przebiegli.

Ponad ludźmi z ich małą inteligencją istnieje jeszcze inna inteligencja, która nadzoruje i rejestruje, i dlatego złoczyńcy zawsze zostają zdemaskowani i ukarani; ponieważ bez swojej wiedzy pozostawiają wszędzie ślady. Nawet myśli i uczucia pozostawiają ślady. Poszliście do jakiegoś miejsca. Zewnętrznie być może nic nie zrobiliście, ale mieliście kryminalne myśli, i te kryminalne myśli pozostawiły swój odcisk w świecie subtelnym. Z tego powodu prawo, boskie prawo, pociągnie was do odpowiedzialności. Trochę później w ten lub inny sposób owe kryminalne myśli będą miały dla was opłakane skutki.*

* Patrz: Tom 211 „Wolność, zwycięstwo ducha”, rozdział 8.

W Ewangeliach powiedziane jest: „Chodźcie, dopóki macie światłość, aby was ciemność nie ogarnęła. A kto chodzi w ciemności, nie wie, dokąd idzie.” Światło pozwala nam mieć orientację i znaleźć to, czego szukamy.

Wielu ludzi szczerze szuka Boga, nie da się temu zaprzeczyć, ale czynią to w nocy. Chcą, mówiąc symbolicznie, widzieć słońce, ale po jego zachodzie. W jaki sposób mają je znaleźć? Po przeprowadzeniu kilku prób dochodzą do wniosku, że nie ma słońca. Mówią: Ten wniosek potwierdzał się przez ostatnie 40 lub 50 lat konsekwentnych obserwacji i w chwili śmierci oświadczają: „Słońce nie istnieje. Nie znalazłem go.”

Nasza współczesna kultura w swym zasadniczym aspekcie jest szukaniem w ciemności. Jeżeli ludzie nie znajdują słońca, czyli sensu życia, to dlatego, że prowadzą życie nocne i w momencie wschodu słońca kładą się spać… aby go nie widzieć.

Jeżeli zło przeciwstawi się złu, nienawiść nienawiści, przemoc przemocy, to uruchamia się starą filozofię, która nie może przynieść dobrych rezultatów. Tylko przez dobro stawia się opór złu, przez miłość przepędza się nienawiść, a przez pokój pokonuje się przemoc.

Trzeba zrozumieć to prawo raz na zawsze: tylko dobro może walczyć ze złem, ponieważ dobro składa się z nieśmiertelnej materii, zło natomiast jest zrobione z łamliwej materii. Każde słowo, każdy uczynek z nienawiści można porównać z rzuconym kamieniem; nim więcej czasu mija, tym mniej siły ma on, by lecieć w górę. Dobre słowo, uczynek z dobroci, można porównać do kamienia, który został zrzucony z wieży: z upływem czasu jego prędkość i siła zwiększają się. I w tym leży tajemnica dobra: Na początku jest słabe, ale na końcu wszechmocne. Zło natomiast jest na początku wszechmocne, ale staje się coraz słabsze.*

* Patrz: Tom 227 „Złote reguły codziennego życia”, rozdział 67 „Rozwiązujcie problemy nie siłą, lecz w oparciu o miłość”.

Niektórzy po przeczytaniu kilku byle jakich książek ezoterycznych, które zrozumieli lepiej lub gorzej, uważają się za zdolnych do otwarcia szkoły i posiadania uczniów!… Czy potrafią ich rzeczywiście oświecić, pomóc im i ich przemienić? O nie, bo żeby umieć przemieniać innych ludzi, trzeba najpierw wcześniej przemienić samego siebie. Weźmy młodą dziewczynę, która zakochała się w młodym alkoholiku i z przekonania, że go odwiedzie od nałogu, wyszła za niego za mąż. Wspaniale jest chcieć uratować człowieka, ale za pomocą czego ona chce go ratować? Czy ma wystarczającą wiedzę? Często nie ratuje jego, lecz sama daje się uwikłać w picie!

Jak wielu ludzi wierzy, że tacy, jacy są, mogą zmienić ludzkość. Nie pytają się: „Czy mam do tego wiedzę, czy mam miłość, światło, czystość, siłę woli?”. Ich zdaniem są w stanie to zrobić. Wystarczy, że istnieją i że są żywi. Na nieszczęście to nie wystarcza i widzi się, jak co i raz ponoszą porażkę.

Większość ludzi zachowuje się w taki sposób, jakby byli jedynymi naprawdę rozwiniętymi stworzeniami. Poniżej nich znajdują się zwierzęta, rośliny i kamienie, a ponad nimi, gdzieś bardzo daleko jest Pan – przynajmniej wtedy, gdy w Niego wierzą! Nie wiedzą nic o istnieniu wszystkich tych istot, które tworzą połączenie między nimi a Panem. A nawet, jeżeli o nich wiedzą, ponieważ usłyszeli, jak mówiono o hierarchiach anielskich, to rzadko o nich myślą i nie próbują nawiązać z nimi połączenia.

Katoliccy i ortodoksyjni chrześcijanie modlą się do świętych, to dobrze, ale nawet najwięksi święci są w końcu tylko ludźmi i cześć, jaką się im składa, przypomina często kult pogański. Przyjmijcie zatem do swojej świadomości istnienie hierarchii anielskich, łączcie się z nimi, ponieważ tylko one zaprowadzą was do Boga.

Gdy rozmawiacie ze sobą, unikajcie krytyki, jeżeli nie jesteście całkowicie pewni faktów, o których mówicie, ponieważ słowa nigdy nie pozostają bez skutku. Jeżeli kogoś oczerniacie, budzicie zło, czy to w tej osobie, czy w was, czy to w waszym słuchaczu. A jeżeli zdarza się, że jesteście zmuszeni negatywnie mówić o osobie, która źle postąpiła, to nie zapominajcie ze względów pedagogicznych zakończyć waszą konwersację wspomnieniem przynajmniej jednej z jej zalet… (powinno dać się znaleźć przynajmniej jedną zaletę tej osoby).

Podkreślanie czyichś błędów w rozmowie nigdy nie przyczyniło się do zmiany tej osoby. Jeżeli zatem zadowalacie się krytykowaniem ludzi, nie wskazując przy tym na to, że posiadają również pewne zalety, to do zła dodajecie więcej zła, a takie zachowanie nie jest konstruktywne. Jeżeli byliście zmuszeni wnieść czyjś negatywny aspekt do rozmowy, a chcecie postępować jak istota świadoma, to spróbujcie chociaż zakończyć czymś pozytywnym – nawet jeśli miałoby to być wspomnienie innej osoby, która miałaby zalety, których brakuje pierwszej osobie.*

* Patrz: Tom 227 „Złote reguły codziennego życia”, rozdział 45 „Unikajcie krytyki – wypowiadajcie dobre słowa”.

Dużym błędem jest uważać, że tylko dorosły człowiek posiada prawdziwą inteligencję. Oczywiście, on posiada ją w najbardziej ewidentny sposób, ale w rzeczywistości inteligencja istnieje już u noworodków, a nawet, w zagadkowy dla dzisiejszej nauki sposób, również u zwierząt. W bardzo różnej formie inteligencja istnieje w całym wszechświecie. Ziemia jest inteligentna, Słońce jest inteligentne, tak, ono jest wręcz najinteligentniejszą istotą… Ponieważ ono jest najbardziej pełne życia. Zapytacie: „Pełniejsze życia niż my?”. Tak. Powiedzcie to ludziom, a będą się z was śmiali. A jednak jest na to dowód: Ponieważ ono ożywia ludzi, to jest bardziej żywe niż oni. Jeśli nie byłoby Słońca, które rozprzestrzenia swoje ciepło i światło, nie byłoby życia na Ziemi, a więc również nie byłoby inteligencji i miłości.

Potrzeba wiele pracy i wiele czasu, aż osiągnie się w życiu duchowym rezultaty. Popatrzcie chociaż, jak wiele milionów lat potrzebują kamienie, aby stać się roślinami… jak wiele lat potrzebują rośliny, by stać się zwierzętami… i jak wiele milionów lat potrzebują zwierzęta, by stać się ludźmi… Niewątpliwie czas się skraca między jednym królestwem, a kolejnym. Kamienie potrzebują ogromnie wiele czasu, rośliny mniej, zwierzęta jeszcze mniej… a najmniej potrzebują ludzie, aby stać się nadludźmi lub aniołami. Ponieważ z każdym królestwem rosną możliwości. Ale nawet jeżeli czas się skraca, to i tak potrzeba setek tysięcy lat, zanim ludzie dojdą tak daleko, by stali się jak aniołowie.

Podstawowe zadanie nauki wtajemniczenia polega na tym, by nauczyć ucznia, w jaki sposób najlepiej może wykonywać każdą czynność życia codziennego, tak aby przyjmował do siebie tylko najczystsze cząsteczki. Kiedy człowiek oczyści swój organizm fizyczny i swoje ciała psychiczne, ciało astralne i ciało mentalne, duch może zacząć manifestować się przez jego mózg i człowiek staje się silniejszy, aktywniejszy i widzi jaśniej. Starajcie się zatem od teraz wnieść czystość do waszych działań, uczuć i myśli, aby uczynić z całej waszej istoty instrument ducha. W ten sposób nadejdzie moment, gdy nawet podczas snu nadal będziecie ze swym duchem zbierać wiadomości, będziecie aktywni i będziecie pomagać ludziom. Dokładnie to czyni wtajemniczony w nocy: jego ciało fizyczne leży wyciągnięte, nieruchome, śpiące na łóżku, ale jego duch wędruje wszędzie, aby pomagać istotom i je oświecać. Jego duch nie śpi, pozostaje aktywny.