Archiwa kategorii: 2025

Jeżeli w waszym horoskopie jest wiele niekorzystnych aspektów, nie możecie w nim widzieć waszego ostatecznego losu. Ponieważ musicie wiedzieć, że duch ludzki stoi ponad horoskopem, ponad gwiazdami, ponad planetami i ich wpływem. Duch jest wolny, jest wszechmocny. Musicie jedno wiedzieć: niezależnie jakiego losu nie wyznaczyłyby wam gwiazdy, ponad obszarem, w którym panuje los, panuje wasz duch i los nie może nic przeciwko niemu wskórać.

Jedyny środek pozwalający wymknąć się losowi to oddanie się na służbę waszemu duchowi. Nie uciekajcie się do wymówek, że urodziliście się pod niewłaściwą gwiazdą, aby na zawsze pozostać głupimi, leniwymi i bezczynnymi. Macie długi karmiczne do spłacenia, to się rozumie, ale te długi stanowią jedynie sekundę w wieczności. Dlatego też nie powinno się pozwalać, by chociaż jedna chwila zaciemniała światło ducha. Cokolwiek wam się przydarza, musicie być przekonani, że świeci w was iskra, której nic i nikt nie jest w stanie zgasić ani zaciemnić.

Nauczcie się małe nieprzyjemności życia oraz całe dobro, którym opatrzność was obdarowuje, położyć na szalach wagi i wyciągnijcie wnioski: możecie odczuwać wyłącznie wdzięczność! A zamiast tego porównujecie cały czas to rzekome niewiele, które posiadacie, ze wszystkim tym, co posiadają inni ludzie bardziej uprzywilejowani niż wy. To są jednak złe porównania. Jeżeli koniecznie chcecie czynić porównania tego typu, to czemu nie widzicie tych wszystkich korzyści w zestawieniu z sytuacją innych ludzi na świecie, którzy żyją w rzeczywiście przerażających warunkach? Ciągła niewdzięczność i niezadowolenie ze strony ludzi jest objawem braku inteligencji. Zamiast uświadomić sobie wszystkie te błogosławieństwa, którymi obsypuje nas Niebo, ludzie widzą wszędzie powody by być nieszczęśliwymi.*

* Patrz: Tom 225 „Harmonia i zdrowie”, rozdział 9.

Na każdego z nas ma wpływ stan Ziemi w dniu jego urodzin i należałoby zapytać się, dlaczego nigdzie w astrologii się o tym nie wspomina. Ziemia myśli, czuje, oddycha, wciąż rozwija się i z tego względu również ma wpływ na człowieka. Zupełnie nie uwzględnia się i nie uznaje się Ziemi w horoskopach. I dzieje się tak, mimo że ma ona na nas większy wpływ niż jakakolwiek inna planeta, ponieważ znajdujemy się względem niej najbliżej. Dlaczego Księżyc ma większy wpływ na nas niż Słońce? Ponieważ nie jest tak odległy. A Ziemia, która znajduje się przecież dużo bliżej nas – jest w końcu naszym miejscem zamieszkania – ma za sprawą swoich różnych stanów jeszcze większy wpływ na nas. Są momenty, kiedy jest obudzona, są momenty, kiedy śpi, są też momenty, kiedy rozmyśla, jest nieszczęśliwa, albo się cieszy. Człowieka nie obchodzą różne stany Ziemi i czyni jej tym samym niesprawiedliwość, ponieważ żyjemy w nieprzerwanym kontakcie z nią i tym samym wpływają na nas wszelkie prądy, które ją przenikają.

W przeszłości wielu zakonników i mistyków myślało, że duchowość oznacza jeść i pić co popadnie, spać na podłodze, znosić wielki upał i zimno i żyć w politowania godnych warunkach sanitarnych. Oczywiście nauczyli się w ten sposób  nie dać się owładnąć potrzebom cielesnym i nie zagubić się w przyjemnościach zmysłowych, ponieważ ich duch nie jest w stanie uzyskać posłuchu w takich warunkach. To się zgadza. Ale to była przesada. Odmawiając sobie wszystkiego, wielu z nich rozchorowało się, co nie ułatwiało specjalnie Duchowi przejawić się przez nich. Trzeba być rozsądnym, zachować pewien umiar i zrobić wszystko, co konieczne, żeby utrzymać swe ciało w dobrym zdrowiu, ponieważ tylko wówczas może stanowić ono receptywną i posłuszną materię, przez którą może się on się w idealny sposób wyrazić, gdy chce nam dać wskazówki i objawienia.

Wszelka moc leży w koncentracji. Dowód na to: jeżeli skoncentrujecie promienie słoneczne za pomocą lupy, czyli małego kawałka szkła, możecie rozniecić pożar. Tę moc koncentracji odkryli wtajemniczeni na płaszczyźnie psychicznej dużo wcześniej niż fizycy zastosowali ją w praktyce. Na tej podstawie wtajemniczeni oparli swoją pracę duchową. Od tysięcy lat nie uczą nas niczego innego, jak tylko, abyśmy skoncentrowali rozpływające się prądy naszej istoty na jednym punkcie, jeżeli chcemy dalej podążać drogą światła. Dobrze jest wykonywać to ćwiczenie, gdy jesteśmy sami, ale jeszcze lepiej wykonywać je z innymi. Jeżeli gromadzimy się razem, to powinno coś z tego wynikać, inaczej spotykanie się byłoby na nic, a wręcz byłoby śmieszne. Jeżeli nie potrafimy nic począć z wszystkimi tymi siłami, które wywołuje wspólnota, to równie dobrze możemy pozostać w domu. Ale jeżeli wszyscy razem prosimy o Królestwo Niebieskie, jesteśmy jak skupione na jednym punkcie promienie słoneczne i możemy wręcz sprawić, że „kamienie” stopią się!

Ten, kto chce doświadczyć prawdziwego życia, nie może pogrążać się w smutku lub pesymizmie. Wiele osób postrzega pesymistów jako wielkich filozofów, ale w rzeczywistości są to często ekstremalnie ambitni ludzie, którzy pożądają rzeczy nieosiągalnych; i ponieważ nie są w stanie ich zrealizować, to popadają w mroczne nastroje. Wywodzą następnie z nich

wyobrażenie o życiu pełne rozczarowania, szerzą je wszędzie i jeszcze wyobrażają sobie przy tym, że są przykładem klarownego umysłu i głębokiej mądrości. A tak zupełnie nie jest! Można być smutnym, ale wyłącznie z powodu trudności i nieszczęść innych osób, a nie z powodu swoich niespełnionych życzeń lub oczekiwań. Ci, którzy często znajdują się w takich stanach, powinni wiedzieć, że nie są specjalnie rozwinięci, ponieważ ich smutek wywodzi się przeważnie z niższych przyczyn.*

* Patrz: Tom 225 „Harmonia i zdrowie”, rozdział 9.

Ćwiczcie się codziennie w nawiązywaniu połączenia z centrum waszej Istoty, z waszym duchem, z Bogiem. Jest na to bardzo wiele metod, a ta tutaj jest bardzo łatwa: Od czasu do czasu zatrzymajcie się, zamknijcie oczy, skoncentrujcie się na swoim wnętrzu i spróbujcie ponownie odnaleźć to centrum, które jest czystym źródłem życia. Zamykanie i otwieranie oczu jest jedną z najczęstszych codziennych czynności, ale człowiek wykonuje ją nieświadomie i dlatego też nic się z niej nie uczy. Od tej pory spróbujcie wykonywać to ćwiczenie bardzo świadomie: zamknijcie oczy i przytrzymajcie je przez chwile zamknięte… następnie otwórzcie je powoli i pokontemplujcie uważnie zmiany, które samoczynnie w was zachodzą. Stopniowo nauczycie się rozumieć, jakie odpowiedniki w was ma to naprzemienne otwieranie i zamykanie oczu w waszym wnętrzu. Otwieranie oczu oznacza zwracanie się do świata zewnętrznego, do niepokoju i hałasu; zamykanie ich natomiast oznacza powrót do centrum swojej Istoty, czyli do pokoju i ciszy. Jeżeli udało się Wam dotknąć w was tego cantrum, będziecie czuli się przesyceni prądami, które przyniosą wam równowagę wewnętrzną, harmonię i światło.*

* Patrz: Tom 229 „Droga ciszy”, rozdział 2.

Nic nie jest prostsze do zaobserwowania u człowieka niż kipiejące pożądanie i namiętności, w zasadzie prawie nie widzi się w ludziach już nic innego. Natomiast rozum, który zastanawia się, eliminuje, porównuje i wybiera jest bardzo rzadki, niemalże nie da się go odnaleźć. A przecież ta inteligencja jest najcenniejsza. Niestety ludzie nie chcą nic o niej słyszeć. Mówią: „Jeżeli za każdym razem powinniśmy stawiać na pierwszym miejscu inteligencję i rozum, to musimy zrezygnować z pewnych przyjemności, wysilać się i ćwiczyć opanowanie, abyśmy wciąż mieli jasne myślenie, a na to nie mamy ochoty”. Jeżeli człowiek mówi coś takiego, to tym samym przyznaje, że jest ślepy i ograniczony, ponieważ byłby dużo szczęśliwszy w odwrotnej sytuacji, kiedy to byłby w stanie myśleć jasno i potrafiłby rozróżnić naturę swoich życzeń, swoich impulsów oraz miałby możliwość dokonania wyboru. Jak można być szczęśliwym, jeśli jest się ślepym? Jeżeli nic się nie widzi, to nie jest się w stanie podjąć żadnych środków zaradczych, aby się ochronić. Jest się wystawionym na ataki wszystkiego i wszystkich.

Postęp naukowy przyniósł więcej komfortu, więcej bezpieczeństwa, wygodniejsze środki transportu i możliwości komunikowania się, więcej lekarstw, lepsze wyposażenie domów, szkół, fabryk, szpitali itd. Pomyślcie jednak o tym chwilę dłużej, a zobaczycie, że cały ten postęp odnosi się wyłącznie do sfery materialnej i z tego powodu może narazić ludzi na duże niebezpieczeństwo, przede wszystkim poprzez to, że ludzie odpuszczą sobie starania i popadną w lenistwo. Spytacie się wobec tego: „Co robić? Czy powinniśmy wobec tego zrezygnować z postępu technicznego?”. Nie, ale zamiast oddawać się temu, co łatwe i wierzyć, że wszystkie te odkrycia i unowocześnienia mogą rozwiązać wszelkie problemy, należy przywrócić równowagę poprzez aktywność duchową. Ta aktywność duchowa umożliwi człowiekowi rozwój i wzmocnienie się na innej płaszczyźnie. Zamiast zabijać ducha, cały ten rozwój powinien posłużyć do tego, abyśmy ponownie rozniecili w sobie płomień. Jeżeli ludzkość nie będzie uważna, to ten sam postęp, który w zasadzie powinien pomóc jej się rozwinąć, ostatecznie ją zniszczy.

Jak można nie smucić się, gdy widzi się, w jakim stanie znajduje się tak wielu młodych ludzi, którzy zbyt wcześnie doświadczyli przeżyć  seksualnych. Czuje się, że coś w nich już zużyło się i zgasło; i z resztą wielu z tych młodych ludzi dokładnie to mówi! Powinni byli wiedzieć, że te powtarzające się wybuchy wulkanu nie pozostają bez konsekwencji. W którymś miejscu w ich strukturze psychicznej te erupcje powodują niewiarygodne wyczerpanie, ich najcenniejsza substancja spala się.

            Powiecie: „Tak, ale czy nie powinniśmy mieć żadnych doświadczeń seksualnych? Mamy nie mieć żadnej przyjemności?” Ależ tak, ale nie w każdy dowolny sposób. Wszystko może być cudowne i budujące, pod warunkiem że zrozumie się, że energia seksualna jest siłą, z którą należy obchodzić się ostrożnie. Można porównać ją z benzyną. Osoby, które są niedouczone lub nie są ostrożne, poparzą się, gdyż siła ta spala ich kwintesencję. Ci jednak, którzy wiedzą, jak korzystać z benzyny, lecą dzięki niej w kosmos. Tak, żaden inny obraz nie ukazuje lepiej kwestii seksualności niż obraz benzyny.