Zarówno na płaszczyźnie materialnej jak i na mentalnej i uczuciowej ludzie myślą wyłącznie o tym, jak brać; a rzeczy i ludzie interesują ich jedynie o tyle, o ile są od nich w stanie coś wziąć. Z taką filozofią na ziemi nigdy nic się nie zmieni, a ludzie będą dalej czuli się samotni, biedni i nieszczęśliwi. Przyzwyczajcie się dawać. Poobserwujcie kiedyś źródło: zwierzęta piją z niego, kwiaty i drzewa rosną przy nim, a ludzie budują domy. A dlaczego, ponieważ ono bez ustanku daje wszystkim swoją czystą wodę i swoje życie. Źródło uczy nas, że istnieje tylko jedna prawdziwa metoda, żeby przyciągnąć innych i jest nią dawanie, dawanie tego, co najlepsze z naszego serca i naszej duszy. I nie obawiajcie się niewdzięczności ludzi, tym gorzej dla nich, jeśli są niewdzięczni, bo pozostaną biedni. Tym lepiej jednak dla was, gdy jesteście źródłem, bo pozostaniecie bogaci!
Archiwa kategorii: 2025
Gdy chcemy pozbyć się naszych trosk i zmartwień, istnieją inne metody, niż wałkowanie ich z sąsiadami lub przyjaciółmi i dodatkowo obciążanie nimi innych ludzi. Jeśli macie zły humor lub jesteście podirytowani, to pozostańcie całkiem spokojni w domu, pracujcie ze światłem, módlcie się, medytujcie, śpiewajcie i słuchajcie muzyki. Albo też idźcie na trochę do natury na spacer i głęboko wdychajcie i wydychajcie powietrze i przy tej czynności możecie się połączyć z ziemią, drzewami, niebem itp. A do swoich krewnych lub przyjaciół idźcie dopiero wówczas, gdy czujecie się spokojni i gotowi zanieść im coś dobrego, świetlistego, budującego.*
Poobserwujcie się trochę, a stwierdzicie, że często robicie coś dokładnie odwrotnego: gdy się wam nie układa, pędzicie do innych, żeby opowiedzieć im o swoich trudnościach, a gdy dobrze się wam wiedzie, nie macie innym nic do powiedzenia. Tak, to jest zaiste osobliwe. Gdy wszystko jest w porządku, nie da się niczego opowiedzieć! Czy nie sądzicie, że coś w tym stanie rzeczy należałoby zmienić i że powinniście się nauczyć dzielić z waszym otoczeniem wyłącznie waszym dobrym samopoczuciem?
Patrz: Tom 227 „Złote reguły codziennego życia”, rozdział 44 „Nie pozwólcie się zgnębić troskom i kłopotom!”.
Podczas wschodu słońca nauczcie się za każdym razem patrzeć na słońce nowymi oczami. Mówcie do niego: „Kochane słońce, nie znałem cię jeszcze. Oczywiście wiedziałem, że jesteś piękne i czyste i że każdego dnia dajesz nam swoje światło i ciepło, ale nie pojąłem do tej pory lekcji, której nam udzielasz. Teraz rozumiem, że wskazujesz nam drogę prawdy, doskonałości, pełni. Chcę być taki jak ty”. Oczywiście nigdy nie będziecie tacy jak słońce, to jest niemożliwe, ale to nie szkodzi. Wbijcie sobie ten obraz jako ideał w waszej głowie, ponieważ właśnie to, co niemożliwe działa w człowieku, wzmacnia go i przemienia.
Ani to, co trzymacie w rękach, ani to, co posiadacie, albo co osiągnęliście nie przyczynia się do waszego dalszego rozwoju. Szukajcie tego, co niemożliwe, co nieosiągalne. Jedynie to może was zachęcić do ciągłego podążania naprzód.
Liczba 1 otrzymuje swój święty charakter poprzez to, że przedstawia całość. W całym kosmosie jest tylko jedna wpływająca sama do siebie jedność. I nawet jeżeli pozornie widzimy podziały, zakłócenia i granice, to w rzeczywistości nigdzie nie istnieje całkowite oddzielenie. Najlepszym przykładem na to jest rozszczepienie światła przez pryzmat Biały promień światła przedstawia 1, poprzez jego rozszczepienie powstaje siedem kolorów. Czyż to nie wspaniałe widzieć, jak z tej jedności, z tego białego światła, powstała różnorodność siedmiu kolorów: fioletu, indygo, niebieskiego, zieleni, żółtego, pomarańczowego i czerwonego? Czyż jest w stanie coś lepiej unaocznić nam przejście z jedności do różnorodności i z różnorodności do jedności niż światło? A teraz spójrzcie jeszcze raz na kolory i spróbujcie rozróżnić, gdzie kończy się czerwień, a zaczyna pomarańcz; pokażcie mi gdzie kolory te się od siebie odróżniają i gdzie leży granica między nimi. Nie znajdziecie jej, ponieważ jej nie ma. Przykład światła jest szczególnie ciekawy, ponieważ światło jest pierwotną substancją wszechświata.
Wszyscy ci, których łączy ideał zrobienia czegoś dobrego dla wspólnoty, powinni połączyć się ze sobą w życzeniu wykonania w pierwszej linii pracy duchowej. Dzięki tej pracy ich pragnienia i myśli będą tak czyste i pełne światła, że dotkną wysoko we wszechświecie istot i elementów, które im odpowiadają i będą mogli przyciągnąć je do siebie. Istoty te i elementy pomogą im polepszyć sytuację i to w o wiele skuteczniejszy sposób niż wszelka krytyka, żądania i propozycje reform tych, którzy rzekomo pracują dla dobra wspólnoty.
Kto nie akceptuje tego spojrzenia, może spodziewać się wyłącznie rozczarowań. Będzie się czuł wykończony i zgorzkniały, ponieważ jego myśli i uczucia będą przytrzymywać go w niższych rejonach świata astralnego i mentalnego, które to zostaną wzburzone w ramach tych utarczek. I pewnego dnia będzie zmuszony stwierdzić, że wszystkie jego starania nic nie przyniosły, ponieważ nie postępował we właściwy sposób.
Wolności ani nie ma tam, gdzie ludzie jej przeważnie szukają, ani nie wygląda tak, jak ludzie sobie ją zazwyczaj wyobrażają. Jak wielu powtarza sobie: „nie będę pracował, nie będę brał ślubu, nie chcę mieć dzieci ani absolutnie żadnych zobowiązań. Chcę być wolny!” Ale czy naprawdę wierzycie, że oni są wolni? Wewnętrznie są jeszcze bardziej ograniczeni niż inni, ponieważ ich wola uwolnienia się nie została im dana przez szlachetny i bezinteresowny ideał.
Wszyscy ci, którzy szukają wolności w zaniechaniu odpowiedzialności, żeby wieść życie pełne egoizmu i rozrywek, stają się niewolnikami niższych duchów, którym swoim zachowaniem otwierają drzwi. Wolno szukać wolności jedynie po to, żeby lepiej służyć Panu oraz swoim ludzkim braciom.
To wasze zadanie podążać dalej i dalej drogą dobra. Nawet jeżeli wasza droga przepełniona jest przeszkodami, o które się potykacie, to zawsze możecie się podnieść. Oczywiście lepiej by było w ogóle nie upadać i dlatego też musicie nieustannie słuchać się swojego głosu wewnętrznego, aby nie dokonywać błędnych wyborów. Ponieważ, gdy już dokonaliście wyboru, musicie znosić jego konsekwencje aż do końca. Zaprezentuję wam pewien obraz: gdy weszliście na dach domu, macie wybór: albo zejść po drabinie, albo skoczyć w dół. Jak tylko decydujecie się na skok, w tym samym momencie podlegacie sile grawitacji i zostajecie pogruchotani na ziemi. Jesteście wolni wyłącznie zanim rzucicie się w otchłań, później już koniec z wolnością, spadacie. Jeżeli podjęliście błędną decyzję i upadacie, możecie oczywiście powstać. Ale ile ponownego wysiłku was to kosztuje! A więc proszę miejcie co do tego całkowitą jasność, że wasza wolność dotyczy przede wszystkim waszego wyboru.
Każdy jeden musi pracować na rzecz swojego rozwoju, swojego własnego wzbogacenia, ale wyłącznie pod warunkiem, że nie czyni tego wyłącznie dla siebie, lecz dla dobra wspólnoty. Wówczas nie mówimy po prostu o wspólnocie, lecz o braterstwie. Wspólnota nie jest jeszcze braterstwem. Braterstwo jest wspólnotą, w której panuje prawdziwa spójność, ponieważ każdy jeden pracuje w niej w pełni świadomie dla dobra wszystkich.
W rzeczywistości w społeczeństwie rozróżnia się trzy kategorie jednostek, które odpowiadają trzem poziomom świadomości. Są tacy, którzy chcą pracować samotnie, wyizolowani i wycofani ze świata zewnętrznego. Następnie są ci, którzy pojęli zalety płynące z życia we wspólnocie i połączyli się z innymi – ale zrobili to tylko dlatego, że służy to ich interesom – w takiej wspólnocie ludzie nie znają się dobrze i nie kochają się. W końcu są tacy, którzy uczą się żyć po bratersku i ustawicznie pogłębiają w samych sobie świadomość uniwersalności.
Sen jest jedynie kontynuacją zajęć na jawie, tylko w trochę inny sposób. Jeżeli w ciągu dnia ktoś stara się opuścić obszar prozaiczności, egocentryzmu, aby osiągnąć wyższy, szerszy stan świadomości, ten we śnie odnajdzie lepsze warunki do kontynuowania swojej pracy. Jego dusza opuszcza ciało i przemierza przestrzeń podczas swojej podróży do innych światów i ich mieszkańców. I nawet jeśli człowiek po przebudzeniu nie jest w stanie sobie tego wszystkiego przypomnieć, co usłyszał lub zobaczył, to podróże te pozostawiają w nim głębokie wrażenia, które krok po kroku zmieniają jego rozumienie rzeczy.
Dusze uświęcone są najbardziej rozwiniętymi istotami sefiry Malchut. Po hebrajsku nazywa się je Ishim, czyli doskonałymi. Chodzi w tym przypadku o świętych, patriarchów, proroków, wielkich mistrzów ludzkości, założycieli dużych religii, jak Hermes Trismegistos, Budda, Zaratustra, Mojżesz lub Jezus. Oni są wybrańcami, oni są łącznikiem między zwykłymi ludźmi a hierarchiami niebiańskimi od aniołów aż po serafinów.
Co stało się z tymi istotami po śmierci, gdzie one znajdują się obecnie? Są wciąż tu, żyją dalej w niewidzialnym świecie, współtworzą bractwo świetlistych istot i nie opuściły ludzkości. Nad nimi, w innej sefirze znajdują się inne istoty, który je jeszcze przewyższają; noszą one inne imiona i tworzą jeszcze obszerniejsze bractwo. Ale tu, w sefirze Malchut, Ishim tworzą potężną wspólnotę, która prowadzi ludzkość, czuwa nad nią i kieruje siłami kosmicznymi w odniesieniu do rozwoju ludzkości.