Nic nie jest prostsze do zaobserwowania u człowieka niż kipiejące pożądanie i namiętności, w zasadzie prawie nie widzi się w ludziach już nic innego. Natomiast rozum, który zastanawia się, eliminuje, porównuje i wybiera jest bardzo rzadki, niemalże nie da się go odnaleźć. A przecież ta inteligencja jest najcenniejsza. Niestety ludzie nie chcą nic o niej słyszeć. Mówią: „Jeżeli za każdym razem powinniśmy stawiać na pierwszym miejscu inteligencję i rozum, to musimy zrezygnować z pewnych przyjemności, wysilać się i ćwiczyć opanowanie, abyśmy wciąż mieli jasne myślenie, a na to nie mamy ochoty”. Jeżeli człowiek mówi coś takiego, to tym samym przyznaje, że jest ślepy i ograniczony, ponieważ byłby dużo szczęśliwszy w odwrotnej sytuacji, kiedy to byłby w stanie myśleć jasno i potrafiłby rozróżnić naturę swoich życzeń, swoich impulsów oraz miałby możliwość dokonania wyboru. Jak można być szczęśliwym, jeśli jest się ślepym? Jeżeli nic się nie widzi, to nie jest się w stanie podjąć żadnych środków zaradczych, aby się ochronić. Jest się wystawionym na ataki wszystkiego i wszystkich.
