Są mężczyźni i kobiety, którzy nie znajdują swojego miejsca w społeczeństwie: czują się ignorowani, pogardzani a przede wszystkim niepotrzebni, co jest największym cierpieniem jakie istnieje więc na co mogą wykorzystać swoją energię? Skoro nie daje im się możliwości budowania czegoś, pozostaje im tylko niszczenie wszystkiego wokół siebie; to nie znaczy, iż ich natura jest szczególnie zła, ale jeśli czują się niesprawiedliwie traktowani, ignorowani, niedoceniani, są kuszeni aby przyciągać uwagę czyniąc akty przemocy. W ten sposób rzeczywiście można dać się zauważyć. Ale co można przez to uzyskać?

Być wrażliwym na spojrzenie, na opinię innych nie jest niewłaściwe samo w sobie. Jedynie gdy chodzi o szacunek, który człowiek ma do siebie samego, sens swojej własnej wartości, on tylko nie może nigdy zależeć od spojrzenia, od opinii, ale wynikać z świadomości pracy, którą się wykonuje w skrytości serca dla dobra całego świata. Tak więc nawet jeśli wydaje się, że społeczeństwo was nie potrzebuje niech was to nie martwi: znajdziecie zawsze miejsce tu czy tam aby zrobić coś potrzebnego, dobrego, pięknego. I uznani czy nie, poczujecie, że się rozwijacie.

Stopniowo w miarę upływu życia nabieracie świadomości iż są w was różne skłonności z których niektóre są lepsze od innych. Jednak ta świadomość nie wystarcza: musicie także przyznać iż istnieje konieczność wyboru między wszystkimi skłonnościami by skoncentrować się na tych, które wydają się najbardziej szlachetne, najbardziej konstruktywne. W ten sposób stopniowo odkryjecie w sobie obecność czegoś świetlistego, silnego, czego nie znaliście poprzednio. Ta obecność to Zasada Boska, która was zamieszkuje i która czeka abyście oddali jej swoje usługi. Oddać się w służbę Zasady Boskiej to znaleźć każdego dnia wartości moralne, duchowe, które zasługują aby oddać im pierwsze miejsce.

Jedynym sposobem, aby przyciągnąć do nas istoty niebiańskie i zatrzymać je, jest stwarzanie wokół siebie bardzo czystej atmosfery. Jedną z najbardziej korzystnych chwil dla tej pracy jest wschód słońca.

Stopniowo, kiedy słońce wznosi się na horyzoncie, zmienia kolory. Najpierw jest czerwone, potem pomarańczowe, później żółte i według jakości powietrza może przybrać niuanse zielone, niebieskie czy fioletowe; w końcu w rozżarzeniu staje się białe. Wznosząc się na niebie śpiewa całą gamą kolorów. Tak, ono śpiewa, ponieważ każdy kolor wyraża dźwięk. A więc jakaż symfonia kiedy nadchodzi biały świetlisty blask! Jeśli nauczycie się wewnętrznie uczestniczyć w pojawieniu się Aurory poczujecie, iż w tej symfonii, w tym blasku światła wasza aura się oczyszcza, wzmacnia i wibruje bardziej intensywnie; ona wysyła sygnały do istot niebiańskich, które czują się zapraszane na to święto. One odpowiadają na wasze zaproszenie i jak wszyscy zaproszeni, którzy zjawiają się aby uczcić święto, przynoszą wam dary.

Przez ich wsparcie i rady, przyjaciele mogą być cenną pomocą w doświadczeniach życiowych. Ale biegać do nich, telefonować za każdym razem kiedy jest się smutnym, rozczarowanym, niezadowolonym to nie jest słuszne. Nawet jeśli czuje się potem nieco lepiej, to jest to krótkotrwałe, ponieważ jeśli nie wykonało się żadnej wewnętrznej pracy żeby rozwiązać problemy, wpadnie się wówczas ponownie w te same negatywne stany. Nie tylko więc zaszkodzi się innym, ale dla nas samych nic się nie poprawi.

Zdenerwowaliście się przez coś lub kogoś? Coś was zmartwiło? Pozostańcie w spokoju u siebie, skoncentrujcie się na świetle, pomódlcie się, zaśpiewajcie, posłuchajcie muzyki… Albo wyjdźcie, pospacerujcie ulicą lub pozostańcie na łonie natury i nie pokazujcie się ludziom zanim nie będziecie zdolni by przynieść im czegoś dobrego, konstruktywnego. Jeśli przyzwyczailibyście się do obserwowania siebie, stwierdzilibyście, że macie tendencję do czynienia przeciwnie: jeśli coś idzie źle, biegniecie do jednych i drugich, żeby podzielić się waszymi kłopotami i jeśli to się powiedzie, nie będziecie mieli im nic do opowiedzenia. Więc dobrze, odtąd pomyślcie o dzieleniu się tylko z waszym otoczeniem dobrymi rzeczami, waszym spokojem, waszą radością a poczujecie ulgę i uwolnienie.

Śmierć jest zmianą stanu, który nam pozwala poznać rejony, do których nie możemy mieć dostępu kiedy jesteśmy zamknięci w naszym ciele fizycznym. Żyć na ziemi i żyć w innym świecie są doświadczeniami potrzebnymi do naszej ewolucji, dlatego przychodzimy, potem odchodzimy… potem znowu przychodzimy…

Pragnienie nieśmiertelności, które mieszka w ludziach nie jest urojeniem, lecz ugruntowaną rzeczywistością, ale jeśli ignorują to, co jest w nich nieśmiertelne, większość polega bardziej na tym co mogą uzyskać w życiu fizycznym. Otóż nieśmiertelność nie jest dana ciału fizycznemu i ludzie poczują się nieśmiertelni dopiero w dniu, w którym nauczą się przenikać życiem duchowym swoje myśli, swoje uczucia i swoje działania. W tym właśnie jest życie nieśmiertelne. Ci, którzy żyją życiem duchowym, ci, którzy zrozumieli naprawdę co to jest życie duchowe, nie boją się śmierci. Oni mają świadomość, iż to, co nagromadzili w swoim sercu i w swojej duszy nie opuści ich nigdy; przeciwnie, oni wiedzą, że znajdą to wzmocnione po śmierci, ponieważ to stamtąd się wszyscy wywodzimy.

Mistrz Peter Deunow powiedział: „Jeśli żywicie w sobie ideę miłości w formie najbardziej subtelnej otrzymacie pomoc tysięcy, wielu tysięcy kochających istot, ponieważ miłość oznacza pracę kolektywną wielu dusz powiązanych ze sobą poprzez ideę miłości. Miłość boska jest największą siłą jaka istnieje. Nigdy nie wątpcie w tę prawdę, uczyńcie ją żywotną w was, aby przyciągała dusze, które pracują w jej imieniu i żeby te dusze przebywały zawsze w waszym pobliżu”.

Te słowa zasługują na długą medytację, ponieważ otwierają nam olbrzymie horyzonty. Kiedy uda się nam wdrożyć w boską koncepcję miłości, przyciągniemy z wysoka tysiące dusz, które napełnią nas swoją obecnością. Język ludzki jest zbyt wątły, aby wyrazić radość tych, którzy zostali nawiedzeni taką miłością i byli zdolni ją zatrzymać. Później wystarczy im tylko przyglądać się aby czuć się otoczonym pełnią.

Czujecie się ożywieni przez wielki ideał sprawiedliwości, szlachetności i chcecie aby ten ideał zrealizował się w świecie? To bardzo dobrze ale to nie wystarcza. Jeśli nie będziecie chcieli przyjąć właściwej postawy, będziecie w końcu zranieni przez pewne osoby z waszego otoczenia, które nie będą chciały nic usłyszeć i po pewnym czasie widząc iż mimo słuszności waszych argumentów i wysiłków nie zdołacie ich przekonać, w końcu zniechęcicie się i będziecie mieli potem urazę. Co więc czynić? Całkiem po prostu pozostawić innych w spokoju, nie przekonywać ich za wszelką cenę, sami zaś powinniście kontynuować, uczyć się i doskonalić… W ten sposób, stopniowo, gdy zamierzycie ich odwiedzić, będziecie ich inspirować przez wasze opanowanie, jasność, wyrazistość waszego rozumowania, aż poczują iż możecie ich czegoś nauczyć.

Jeśli będziecie nieustępliwie demonstrować ludziom, którzy odmawiają słuchania was, iż powzięli fałszywą drogę, nie tylko nic nie osiągniecie, ale pogrążycie się wraz z nimi w błotnistych terenach. Pracujcie ze światłem: pewnego dnia, kiedy ich spotkacie, stopniowo zainspirujecie ich, nawet gdy nie otworzycie jeszcze ust, poznają, że prawda jest po waszej stronie.

Mówi się, iż diabły i ciemne siły piekielne nie bardziej straszą ludzi, niż światło, które napawa ich wielkim strachem. I w pewien sposób wszystko jest zrozumiałe: kiedy czują głęboko w sobie, iż mają jeszcze potrzebę folgować swoim instynktom, swoim namiętnościom uciekają przed tym światłem, które im pokazuje iż podążają w kierunku miernego życia a często przestępczego. Nie chcą wyrzec się żadnych złych przyzwyczajeń i nie znoszą tego, co może odkryć jacy są, pełni zła, w rzeczywistości. Kiedy nie chce się uczynić żadnych wysiłków by się poprawić, zamyka się oczy, zatyka się uszy, jest się w przeświadczeniu, że się tak dobrze czuje.

Wszyscy ci, którzy obawiają się światła wiedzy duchowej nie wiedzą bardo dobrze dlaczego, ale czują instynktownie że jest ono zagrożeniem dla tego co uważają za swoje szczęście. Tylko ludzie, którzy szczerze pragną uczyć się i rozwijać, szukają tego światła, które im pokaże co jest do poprawienia i jak to poprawić.

Kochacie naturę, odkrywacie w niej ciągle nowe odsłony, których nie przestajecie podziwiać. Jednak to czego być może nie wiecie to jest to, iż poprzez wasze myśli, poprzez waszą miłość możecie także wejść z nią w relację aby się na was otworzyła.

Kiedy zbliżacie się do rzeki, do jeziora, do lasu, do góry, zatrzymajcie się i skierujcie do nich gest ręki. Na swój sposób odpowiedzą na wasze pozdrowienie i wyślą wam coś, co was zharmonizuje, oświeci i całkiem po prostu ulży wam, ponieważ zdecydowaliście się pozdrowić żywą naturę i stworzenia, które ją zamieszkują. A teraz pozbierajcie kamienie na drodze pogłaszczcie je z miłością: istoty, które je zamieszkują zaakceptują waszą miłość, będą wibrować w unisonie z wami i będą was także kochać.

Nie wystarczy mówić, iż natura jest żyjąca trzeba się także nauczyć coś zrobić aby to życie stało się w was realnością. W dniu kiedy potraficie wejść świadomie w relacje ze stworzeniami, nie poczujecie się ani samotni ani biedni ponieważ to boskie życie, które nadejdzie wypełni was swoimi błogosławieństwami.

Żeby nie wpaść w pułapki, które podsuwa nam życie w tym czy innym momencie, powinniśmy rozwinąć dwie wartości: rozpoznanie i pokorę. Rozpoznanie jest wartością intelektualną a pokora wartością serca.

Rozpoznanie pozwoli nam rozróżnić okoliczności prawdy i fałszu, rzeczywistość od pozorów, wskazuje nam prawidłowy kierunek i błędy których nie należy popełniać, chroni nas przed uchybieniami i iluzjami. Co do pokory, która jest jakością jakże zaniedbywaną, wręcz lekceważoną, to nie można ocenić jej wartości inaczej niż uzmysławiając sobie jak niebezpieczne jest jej przeciwieństwo: pycha. Pycha zamyka człowieka na świat duchowy, odcina mu strumień, który przynosi mu prawdziwą wodę z nieba. Dlatego równocześnie powinniśmy kultywować rozpoznanie, które wskazuje nam drogę ale konieczne jest też kultywowanie pokory, która otwiera nam drogę w górę, ponieważ te prądy są pożywieniem, które nas wspiera na drogach życia.