Wszystko, co nas otacza żyje, miejcie tego świadomość, bądźcie uważni na rośliny, zwierzęta a nawet na kamienie. Spacerując wśród natury, przechodząc obok skały zatrzymajcie się, pogłaszczcie kamień mówiąc do niego: „Miej jeszcze cierpliwość, pewnego dnia będziesz uwolniony z tego więzienia”. I on będzie wam wdzięczny za dobre słowo, ponieważ tam znajduje się uwięziona jego istota i czeka aż ten blok kamienia będzie rozbity na kawałki, aby znaleźć wolność. Kawałki kamienia znajdują się w najlepszej sytuacji dla ich ewolucji: staną się stopniowo materiałem przyswajanym przez królestwo roślinne.

I możecie powiedzieć także temu kamieniowi: „Podziwiam twoją wytrzymałość: od wieków jesteś tu wystawiony na deszcz, na mróz i największy upał i znosisz je bez narzekania. Podaruj mi trochę twojej odporności, trochę wytrzymałości”. Jeśli będziecie powtarzać często to ćwiczenie z miłością i zaufaniem, odporność, wytrzymałość, którą posiadają kamienie przepoi was i będzie się przejawiać w waszym życiu.

Światło jest rzeczywistą esencją wszechświata i poprzez pracę myśli możemy zaczerpnąć niektóre cząsteczki żeby przyswoić je naszej własnej substancji. Światło to znajdziemy przede wszystkim w słońcu. Ale także w powietrzu, w wodzie i we wszystkich pokarmach, które służą nam każdego dnia jako pożywienie.

Kiedy już posiadamy trochę tego światła, mamy wszystkie możliwości aby go zwiększyć.

Jak? Łącząc go ze światłem boskim. Do takiego połączenia dąży ono przede wszystkim lecz przy spełnionych warunkach: trzeba żeby w naszej duszy droga, która prowadzi do boskiego światła była uwolniona od wszelkich zanieczyszczeń, gdyż one stanowią przeszkodę dla tego połączenia. Oczyszczając się, sprawiamy, że znikają przeszkody które oddzielają nasze światło od światła Boga, aż przyjdzie dzień, gdy obydwa zleją się w jedno światło i nic nie będzie mogło ich rozdzielić.

Czy już sprawdzaliście siłę uśmiechu? Odczuwacie rozczarowanie, napotykacie trudności, przykrości, ktoś was obraził, itd. Zamiast pozwalać sobie na zdenerwowanie i zniechęcenie, spróbujcie wykorzystać metodę uśmiechu. Powiecie: „Metoda uśmiechu? Co to jest? Uśmiechać się do innych?” Nie, niekoniecznie. Ale nawet jeśli jesteście sami, spróbujcie się uśmiechać, w ten sposób pokażcie sobie sami, iż jesteście ponad wszystkimi małymi utrudnieniami życia. Pomyślcie, iż głęboko w sobie jesteście nienaruszalni, nieśmiertelni, wieczni i przechodząc obok lustra uśmiechnijcie się… początkowo będzie to trochę dziwne ale nie szkodzi!… to będzie już początek czegoś. Od chwili kiedy zdecydowaliście być w dobrej dyspozycji utrzymując dystans wobec wydarzeń, dojdziecie łatwo do przezwyciężenia waszych przeciwności.

Ludzie są tak całkowicie zaabsorbowani swoimi interesami i osobistymi kłopotami, iż nie wchodzą spontanicznie w sytuację. Stąd wywodzi się tyle błędnych osądów, tyle niesprawiedliwości, niegodziwości. Spróbujcie więc być bardziej uważni. W chwili kiedy będziecie wypowiadać się na temat danej osoby, zastanówcie się co wiecie na temat jej sytuacji. Zanim ją skrytykujecie, obwinicie, uczyńcie chociaż przez kilka minut wysiłek i postawcie się na jej miejscu: w tym momencie może zdacie sobie sprawę, że w jej sytuacji, postąpilibyście dziesięć razy gorzej niż ona.

Uważacie że to nie jest warte refleksji? Zróbcie to ćwiczenie szczególnie z osobą, którą źle znosiliście i którą jesteście zwykle gotowi potępić. Stopniowo jej zachowanie wyda się wam bardziej zrozumiałe i zaczniecie odczuwać zainteresowanie tą osobą, a nawet być może pewną sympatię. Zdobędziecie w ten sposób rozeznanie wartości: cierpliwości, szlachetności, a przede wszystkim i na pierwszym miejscu korzyści, które będą dobroczynnie oddziaływać, a w pierwszej kolejności na was.

Umiejętność oddychania przyczynia się bardzo do harmonii i równowagi wewnętrznej ale tu są do poznania pewne reguły. Najpierw, zdecydowanie lepiej jest nie oddychać przez usta lecz tylko przez nos. Następnie trzeba wdychać powietrze powoli i zatrzymać go w płucach najdłużej jak to jest możliwe. Wydech może być szybki i mocny. Tak, jeżeli na przykład odczuwacie jakąś dolegliwość, jeśli czujecie że wniknęły w was jakieś ciemne istności, myśląc że zarazem wypędzacie te istoty, które spowodowały u was te zaburzenia samopoczucia wykonajcie takie ćwiczenie: wolny wdech powietrza, powietrze, potem wyrzućcie je za jednym razem myśląc że wyrzucacie zarazem te istności które stwarzają w was problemy.

I kiedy macie wrażenie uwolnienia się w końcu od tych intruzów, wdychajcie przywołując w was obecności dobroczynne. Wyobrażajcie sobie iż wasze serce jest wypełnione złotym światłem, które staje się słońcem o tryskających promieniach. Jak istoty anielskie mogłyby nie poczuć się przyciągane przez takie domostwo?

Budząc się o poranku, sprawdźcie dobrze potrzeby dnia, który się zaczyna. Jest na to metoda: postąpcie tak jakby ten dzień miał być ostatnim. Niektórzy powiedzą, iż to nasuwa im nieprzerwanie myśl o śmierci, co jest straszne. Nie, żyć każdego dnia tak jakby to miał być dzień ostatni nie kieruje nas w stronę śmierci lecz przeciwnie w stronę życia. To bardziej ten, kto prowadzi się beztrosko i lekkomyślnie jak gdyby miał przed sobą wieczność idzie w kierunku śmierci, ponieważ traci swoje życie.

Skoro mędrcy radzą nam by żyć każdego dnia jakby dzień ten miał być ostatnim, życzą sobie jedynie żeby nas zachęcić aby dzień dzisiejszy uczynić bardziej pożytecznym, piękniejszym, szlachetniejszym niż dzień wczorajszy. Nie ma rzeczywistej potrzeby wierzyć, że będzie on ostatnim, to jest tylko metoda pedagogiczna, aby żyć pełnią życia już dziś.

Dla wielu ludzi czystość jest wspaniałym stanem za którym tęsknią, ponieważ kojarzy się z dzieciństwem z tą zagubioną niewinnością, której więcej nigdy nie odnajdą; a jeśli jest definitywnie zagubiona mówią sobie iż nie warto o niej myśleć. A więc jest przeciwnie: warto o niej myśleć, ponieważ czystość jest czymś innym niż cnota z dzieciństwa. Czystość jest wszystkim co jest inspirowane przez naszą wyższą naturę. Nieczystością zaś jest wszystko, co jest inspirowane przez naturę niższą. Natura niższa karmiona przez egocentryczne i niskie pragnienia popycha ludzi do podejmowania decyzji, przyjmowania ukierunkowań, które niszczą innych, a także ich samych. W tym jest nieczystość, nie trzeba szukać jej gdzie indziej. Czystość czy nieczystość są przede wszystkim sprawą intencji, celu. To intencje i cele czynią działania czystymi lub nieczystymi. Ten kto pracuje dla celu bezinteresownego, który w tym co przedsiębierze szuka korzyści dla wszystkich, ten jest czysty. Więc jeśli szczerze poszukujecie czystości, pytajcie siebie jak moglibyście wesprzeć przejawy waszej wyższej natury.

Jakimże głębokim i znaczącym symbolem jest źródło! Dlaczego? Ponieważ nie przestaje tryskać i płynąć. A źródło w nas, które nie może nigdy przestać tryskać i płynąć, czyste, transparentne, to jest miłość. Cokolwiek nam się wydarzy, cokolwiek nam się stanie, nie możemy nigdy pozwolić naszemu źródłu wyschnąć.

Ileż osób decyduje się zamknąć na innych, kiedy odkryją iż są oszukani. Nigdy tego nie róbcie! Zanim się dowiecie, że was oszukano pobłogosławcie tę miłość, przynajmniej wasze źródło płynęło i byliście gotowi, aby pobłogosławić tę miłość, która w was wytrysnęła. Nie doradzam wam oczywiście naiwności, zaślepienia, a przeciwnie: próbujcie tak jasno jak to tylko możliwe rozeznawać ludzi. Ale jeśli zdarzy się wam być oszukanym, powiedzcie sobie, że nie jest to takie ważne. To co jest ważne, to groźba nie goszczenia w nas nigdy już miłości. Jakiekolwiek byłoby rozczarowanie, rozgoryczenie, próby, pozwólcie płynąć swojemu źródłu to ono przywróci wam radość, inspirację i silę.

Piękno oddziałuje na ludzi z taką siłą fascynacji, iż mają zawsze pokusę aby zbliżyć się do niego, aby go dotknąć, uchwycić, posiąść. Ale piękna nie można posiąść; w istocie ono nie należy do świata fizycznego i kiedy tylko ma się pokusę aby go musnąć, ono znika. Piękno jest światem, który jest stworzony wyłącznie dla oczu; nie jest przeznaczone ani dla rąk ani dla ust.

Lubi być oglądane ale nie znosi być dotykane. Trzeba więc zawsze być bardzo uważnym kiedy spotyka się istoty wielkiego piękna. Ten który nie zwraca na to uwagi przepędza istoty, które je zamieszkują i które im dają tę harmonię, ten wdzięk. I jeśli one się oddalają będzie cierpieć, bo straci ten wspaniały nieuchwytny element, który upiększa także jego życie.

Nasza radość, nasza inspiracja zależą więc od respektu, który okazujemy względem piękna nie szukając go dla siebie. Ucząc się każdego dnia kontemplować je w istotach ludzkich delektujemy się prawdziwym życiem.

Młodość jest ciekawa, odważna pod tym względem, że angażuje się bez strachu w przygody, które mogą zaszkodzić jej życiu fizycznemu i psychicznemu.

Jeśli rodzice, dorośli o większej mądrości próbują temu zapobiec, nie słucha się ich: jacyż to ludzie ograniczeni, starzy, namolni, którzy próbują powstrzymać nas od robienia doświadczeń i poznawania życia?

Poznawanie życia… Młodzi nie wiedzą, że aby poznać prawdziwe życie, musi się zrobić inne doświadczenia niż te poprzez które wyobrażają sobie, że będą żyć bardziej intensywnie. Ponieważ wiedzą to z przeczytanych książek, wystarczy im że podejmowali je inni filozofowie mędrcy, święci. Zdarza im się podziwiać te osoby, są nawet zdolni je cytować, ale nie naśladować! Naśladują skłonności tych, którzy spalili sobie skrzydła w różnego rodzaju wyczynach; byłoby lepiej gdyby się zadowolili samym cytowaniem, gdy chodzi o godne pożałowania przygody wszystkich tych stworzeń, które źle skończyły (literatura i historia są nimi wypełnione) aby próbowali żyć esencją doświadczeń istot, które znalazły drogę światła i prawdziwej miłości.