Archiwa kategorii: 2026

Nauka wtajemniczonych uczy nas, że wszystko można wykorzystać do rozwoju duchowego. Wystarczy znać metody. Dam wam przykład. Chcecie wzmocnić wasze zdrowie, waszą wolę, posiadać więcej miłości, więcej mądrości. W pierwszych dniach przy przybywającym Księżycu patrzcie w nocy na ów Księżyc. Unieście prawą rękę i powiedzcie: „Tak jak Księżyc rośnie na niebie i osiąga pełnię, niech moja cała istota wypełni się siłą, miłością, światłem, abym stał się prawdziwym sługą Boga!” Wypowiedzcie tę formułę trzy razy.

Jeżeli będziecie często i regularnie wykonywać to ćwiczenie, to osiągniecie efekty, ponieważ jest to magiczne ćwiczenie, a magia jest zawsze skuteczna, zawsze silna. A zapytacie się: „A czy przy ubywającym Księżycu, czy również wówczas możemy coś zrobić?” Oczywiście, możecie wykorzystać tę fazę, aby pracować nad pewnymi negatywnymi skłonnościami, które chcielibyście, aby zniknęły. Wypowiadacie zatem przeciwną formułę: „Tak, jak ubywa Księżyca, niech ta słabość i owa przywara staje się coraz mniejsza i zniknie, na chwałę Pana!” Również wówczas wypowiadacie tę formułę trzy razy, podnosząc rękę do góry.

Gdy widzicie człowieka, który przybiera uniżoną postawę wobec potężnych ludzi tego świata, ponieważ w porównaniu do nich czuje się biedny, słaby, bez środków, mówicie, że jest skromny. Jeżeli natomiast spotykacie istotę, która chce zrealizować przykazanie Jezusa „Bądźcie więc wy doskonali, jak doskonały jest Ojciec wasz niebieski” lub chce pracować na rzecz nadejścia Królestwa Niebieskiego na ziemi, wtedy macie skłonność mówić: „Co za pycha! Za kogo on się uważa?” Cóż, mylicie się. Pierwsza osoba nie jest skromna poprzez fakt, że kłania się przed osobami bogatymi i posiadającymi władzę. Dajcie mu dużą sumę pieniędzy lub wyższe stanowisko, a zobaczycie, czy jest skromny! A kiedy nagle zostanie skonfrontowany z dużą próbą, to zobaczycie, czy jest skromny wobec Boga! Jak wielu ludzi burzy się przeciw Bogu przy najmniejszej trudności lub wręcz zaprzecza Jego istnieniu! Prawdziwa skromność to nie kłanianie się przed władzą lub pieniędzmi, lecz umiejętność powiedzenia jak Jezus w Ogrójcu: „Ojcze, nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie!”.

To, co ogólnie określa się jako moralność, jest tylko sumą reguł, które zależą od różnych warunków społecznych, historycznych i geograficznych. Jest to moralność zewnętrzna, norma. Spójrzmy chociażby na różne sposoby witania się: w jednym miejscu uchyla się kapelusza, w innym podaje się sobie dłoń, gdzie indziej kłania się, a jeszcze gdzie indziej całuje się w usta. W jednym miejscu niemoralne jest bycie nago, a w innym niemoralne jest bycie ubranym. W jednym miejscu mężczyźnie nie wolno zobaczyć twarzy kobiety, a w innym musi zaakceptować, że spędzi noc z żoną swojego gospodarza. Wszystkie te zwyczaje nie mają nic wspólnego z prawdziwą moralnością.

Moralność to całość praw, które zostały zapisane przez Inteligencję Kosmiczną w ludzkim organizmie, wewnątrz komórek. Aby pozostać zdrowym fizycznie i duchowo, człowiek musi przestrzegać tych praw, inaczej zniszczy samego siebie. Prawdziwe źródło moralności znajduje się w nim, nie w świecie zewnętrznym. Istnieje absolutna moralność, która dotyczy każdego. Nie można z nią igrać, ani wykorzystywać argumentów, by uzasadnić niemoralność. Prawdziwej moralności nie da się zniszczyć, ona żyje w człowieku. Jeżeli przekroczycie jedno z jej praw, nieubłaganie dotkną was skutki, niezależnie czy jesteście biali, czarni, żółci, czy czerwoni.

Wielu ludzi odczuwa potrzebę duchowości, myśli jednak, że wpierw musi uregulować sprawy materialne, ponieważ gdyby uregulowali sprawy materialne, mieliby więcej wolności dla życia duchowego. Jest to pomyłka, ponieważ uregulowanie spraw materialnych jest przedsięwzięciem bez końca. Ledwo uregulowało się jedną sytuację, już pojawiają się nowe problemy i nowe komplikacje. Nie uregulujemy naszych spraw finansowych lepiej, bardziej się na nich koncentrując, lecz doprowadzając do perfekcji naszą umiejętność ich regulacji, czyli poprzez wzmacnianie w nas światła, miłości, wiary, nadziei, wielkoduszności i bezinteresowności. A te cnoty nabywamy poprzez praktykę życia duchowego.

Nie mówię, że należy zrezygnować z zewnętrznej strony życia. Wszyscy, którzy ją zaniedbali, aby poświęcić się modlitwie i medytacji, w końcu znajdują się w przerażających okolicznościach, w brudzie, nędzy, chorobie… Ideał polega na tym, by wiedzieć, jak połączyć obie strony, to co materialne z tym, co duchowe, mieć stopy na ziemi i głowę w Niebie.

Kiedy ludzie nauczą się obchodzić ze sobą w taki sposób, że będą przynosić sobie nawzajem pokój, zaufanie i radość? Idąc ulicami, wchodząc do sklepów, do metra lub na dworce, spotyka się wyłącznie mroczne, zamknięte twarze bez wyrazu. Czy to normalne, że ludzie w tak niewielkim stopniu okazują radość, że się ze sobą spotykają oraz że fundują sobie tak prozaiczny spektakl? Dlaczego nie okazują sobie więcej serdeczności, ekspresji i żywotności? To jest prawdziwą poezją!* Prawdziwym poetą nie jest ten, który pisze zwrotki, lecz ten, kto całe swoje życie wypełnia poezją, starając się wnieść do siebie czystość, miłość i światło. Tak wygląda życie pełne inspiracji. A jeżeli mu się to uda, wówczas przekazuję tę inspirację innym, niosąc im czystość, miłość i światło.

* Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 4.

Nie ma nic złego w posiadaniu statuetek lub obrazów przedstawiających Bóstwo oraz w klękaniu przed nimi, aby kierować do nich modlitwy. Trzeba jednak mieć bardzo dużą jasność co do tego, że statuetka Bóstwa nie jest samym Bóstwem. Jeżeli kierujecie do niej modlitwy, to nie statuetka będzie wam pomagać i was ochraniać, ona jedynie połączy was z Bóstwem. A to już dużo. Macie w tym względzie duże możliwości. Jednakże statuetka jest tylko formą. W religii formy są przydatne, wręcz konieczne, nie można się jednak przy nich zatrzymywać, trzeba zawsze szukać zasady, która jest ponad formą i łączyć się z tą zasadą, aby otrzymać wszelkie dobre cechy, które ta posiada.

Przeżyliście momenty szczęścia ze swoją rodziną, z przyjaciółmi… a także z książkami, dziełami sztuki, muzyką lub w obliczu pewnych zjawisk naturalnych. A więc odszukajcie te momenty, nawet jeżeli jest ich trzy, cztery lub chociażby tylko jeden. Wracajcie często do nich myślami, przypomnijcie sobie miejsca, okoliczności i osoby, skoncentrujcie się, aby odnaleźć te same myśli, uczucia, te same doznania. Stopniowo odniesiecie wrażenie, że przeżywacie na nowo owe okoliczności z taką samą intensywnością, jakby były waszym udziałem teraz, w tym momencie z realnego powodu. Najważniejsze nie jest to, co wydarza się obiektywnie, poza wami, lecz to, co czujecie wewnętrznie.

Poszukajcie wszystkich chwil, w których rozumieliście i czuliście, że życie jest piękne i że ma sens. Niech wszystkie te chwile będą do waszej dyspozycji w dniu, gdy będziecie ich potrzebować. I wręcz zróbcie tak, abyście mieli z czego wybierać. Ponieważ w zależności od okoliczności pewne wspomnienie będzie bardziej dobroczynne niż inne, tak jak czasem pewna muzyka bardziej nam pasuje niż inna.*

* Patrz: Tom 231 „Ziarna szczęścia” (e-book), rozdział 10.

Jeżeli uczeń nie odkryje, w jaki sposób powinien zachowywać się względem swojego mistrza, gdyż nie wie, co mistrz mógłby znaczyć w jego życiu, to hamuje swój rozwój, ponieważ uniemożliwia mistrzowi, by ten był dla niego tak pożyteczny, jakby mógł i chciał być. Uczeń sam musi odkryć, jak powinna wyglądać jego relacja z mistrzem, w jaki sposób powinien go postrzegać i jak się względem niego zachowywać. To nie jest zadaniem mistrza, by dawać zalecenia na ten temat.

Prawdziwy mistrz zadowala się przekazywaniem swojej nauki i pozostawia swoich uczniów wolnymi. Nigdy nie powie: „Musicie mnie poważać, podziwiać i słuchać”. Nigdy! Z jednej strony, ponieważ jest to bezcelowe, gdyż poważania, podziwu i posłuszeństwa nie da się na kimś wymóc, a z drugiej strony, ponieważ tego nie potrzebuje – zna inne źródła spełnienia i radości. Uczeń dla dobra swojego własnego rozwoju musi sam odkryć właściwą postawę względem swego mistrza.

Ten, kto dąży do szczęścia, musi najpierw okazać wdzięczność za wszystko, co posiada na płaszczyźnie fizycznej, psychicznej i duchowej oraz postarać się przynosić innym coś świetlistego. Nauczcie się zatem cieszyć się szczególnie z tych rzeczy, które do tej pory zaniedbywaliście lub które lekceważyliście. Postarajcie się każdego dnia znaleźć przynajmniej jedno wydarzenie, jedno spotkanie lub jedną myśl, które wam dobrze zrobiły lub zachwyciły was i umieśćcie je w waszym sercu i waszym rozumie. Jeżeli każdego dnia dziękujecie Panu, jeżeli nauczycie się cenić wszystko, co wam daje, to jesteście w posiadaniu magicznej tajemnicy, która może odmienić wasze życie. A świetliste istoty niewidzialnego świata będą się zbliżać do was, aby wam pomagać.*

* Patrz: Tom 227 „Złote reguły codziennego życia”, rozdział 98 „Wdzięczność kluczem do szczęścia”.

Uczeń musi się nauczyć wykorzystywać w teraźniejszości wszystko to, co było w przeszłości i wszystko to, co będzie w przyszłości. Jednak mówiąc „wszystko, co było w przeszłości”, rozumiem przez to tylko to, co należy do prawdziwej tradycji, której istota jest przekazywana od niepamiętnych czasów w niezmienionej formie. A przyszłość to wszelkie elementy, które dochodzą do tego w sensie uniwersalności. Jako że przyszłość, prawdziwa przyszłość, podąża w kierunku uniwersalnych, kosmicznych, braterskich wartości. Uczeń musi zatem żyć w teraźniejszości wraz z wszelkimi zdobyczami przeszłości, potrafiąc jednocześnie przenieść się myślami do przyszłości: w całą nieskończoność swojej duszy i wszelką moc swojego ducha. To oznacza bogate życie, to oznacza pełnię.*

* Patrz: Tom 244 „Chodźcie, dopóki macie światłość”. rozdział 5.