Archiwa autorów: Prosveta Pl

Historię Adama i Ewy można rozszyfrować dzięki znajomości Drzewa Życia. Weźmy ostatnie trzy sefiroty środkowej kolumny: Tiferet, Jesod i Malchut. Adam, zasada męska, znajduje się w Tiferet, w Słońcu, a Ewa, zasada żeńska w Jesod, w Księżycu. Ewa jest zatem bliższa serifiry Malchut, Ziemi, pod którą znajduje się Qliphoth, niezorganizowane siły, które w biblijnym opowiadaniu są przedstawione przez węża.

Z owego podziemnego świata wąż wspiął się po drzewie i mógł uwieść Ewę, kobietę, od której zależała równowaga Drzewa, jako że nazwa Jesod oznacza podstawę lub fundament. Ewa powinna była pozostać połączona z zasadą męską, z Adamem, ponieważ Adam ze swojej strony kierował swe oczy w stronę Keter, w stronę Niebiańskiego Ojca. Jednak Ewa posłuchała węża, jej uwaga przesunęła się w dół i przestała wspierać budowlę, która się załamała, jak tylko Ewa była w stanie odwrócić wzrok Adama na siebie. Obydwoje wpadli wówczas w mroczne rejony Qliphoth.*

Ta historia Adama i Ewy powtarza się w każdym mężczyźnie i w każdej kobiecie, którzy przerwali połączenie z Bogiem. Tajemnica prawdziwego życia leży w połączeniu z Bogiem, owe połączenie utrzymuje budowlę w pionie.

* Patrz: Tom 230 „Niebiańskie miasto, komentarze do Apokalipsy”, rozdział 10.

Nauka wtajemniczenia uczy nas, że w naturze religia, nauka i sztuka stanowią jedność. Z tego względu dużym błędem ludzi jest rozdzielanie ich, co niekiedy jest wręcz źródłem sporów między ludźmi. Tak długo, jak ludzie utrzymują te obszary osobno, brakuje im czegoś, aby zrozumieć życie.

Nauka, religia i sztuka tworzą jedność, dzięki której ludzie mogą w pełni się rozwijać. Nauka jest potrzebą intelektu. Religia jest potrzebą serca, a sztuka potrzebą woli, która chce coś wyrazić, coś stworzyć, coś wybudować… I te trzy potrzeby są w człowieku blisko ze sobą połączone, ponieważ to, co myślicie, to to następnie czujecie i w końcu wykonujecie.

Wszystkie czynności codziennego życia mogą zostać przeniesione na płaszczyznę duchową. Chcecie na przykład wziąć kąpiel. Nie zadowalajcie się wyłącznie kąpielą czysto fizyczną, która uwolni was zaledwie od niewielkiej ilości brudu; powinna to być kąpiel, która umyje was we wszystkich obszarach. Zatem zanim wejdziecie do wody, zwróćcie się do wszystkich jej mieszkańców i powiedzcie im: „Wy, stworzenia, które mieszkacie w wodzie, jestem szczęśliwy, że wejdę dzisiaj w styczność z wami, ponieważ wiem, że Bóg dał wam moc uwolnienia mojej całej istoty z nieczystości. Dlatego zwracam się do was, abyście nade mną pracowali.” I dotykacie wody, błogosławicie ją i wzywacie moc Bożą nad wodą, światło Boże, czystość Bożą.

Przemawiając w ten sposób do wody, jako do bardzo kosztownego elementu wywodzącego się od Boga, w której mieszkają istoty o wielkiej czystości, wchodzicie z nią w kontakt na innych poziomach i gdy się wówczas myjecie, docieracie również do waszego ciała eterycznego, astralnego i mentalnego. Czujecie się uwolnieni od wszystkich psychicznych nieczystości, które nagromadziliście i jesteście gotowi zabrać się do pracy z nowymi siłami.

Jeżeli się kogoś kocha, to uważa się, że to naturalne, iż chcemy się do tej osoby dużo bardziej zbliżyć, niż uznaje się to za normalne wobec innych. Jeżeli by się jednak przeanalizowało, co w owej chwili dzieje się na subtelnym poziomie emanacji, człowiek zrozumiałby, że być może owe zbliżenie niekoniecznie jest pożyteczne dla miłości. Obszar między dwoma istotami, który uważa się za pusty, jest w rzeczywistości wypełniony bardzo delikatną esencją, która najlepiej przekazuje energie psychiczne. Dzięki tej przestrzeni może następować wymiana w harmonii i świetle. Tak długo, jak między dwoma kochającymi się osobami istnieje pewna odległość, mają możliwość wymieniać energię i dzięki temu wzmacniać się. Po każdym spotkaniu rozchodzą się przeszczęśliwi, wypełnieni cudowną błogością, ponieważ wiedzieli, jak zachować dystans, który daje im najlepsze warunki, by się ze sobą komunikować.*

* Patrz: Tom 233 „Przyszłość dla młodzieży”, rozdział 19.

Ktoś was zirytował. Wykrzykujecie: „Nie wytrzymam tego, jestem wściekły!”. I jeszcze zdenerwowani opowiadacie swojemu otoczeniu, przeklinając, co się wydarzyło. Ludzie próbują was uspokoić i wyjaśnić, że nie było wcale aż tak źle i lepiej odpuście sobie sprawę i że powinniście pomyśleć o czymś innym, ale nie, dalej się złościcie, wyzywacie tę osobę od „durniów”, „tępaków”, którzy zrobili to lub owo. Dureń i tępak w zupełnym spokoju siedzi sobie w domu, bezpieczny od waszych krzyków i przekleństw. A kto musi cierpieć z powodu waszej złości? Wasze otoczenie, wasi rodzice, wasi przyjaciele, którzy w żaden sposób sobie nie zasłużyli, aby ich wybijać z dobrego samopoczucia.

Jednak osobą, która najbardziej cierpi, jesteście wy. Tak, ponieważ prądy waszego życia psychicznego w pierwszej kolejności przechodzą przez was samych, zanim dotrą do innych. Ten, kto zdecyduje się żyć w harmonii, jako pierwszy skorzysta z tej harmonii, a ten, który da się porwać przykrym uczuciom, wściekłości, najpierw niszczy samego siebie. Na końcu być może zniszczy również innych, ale sobie samemu szkodzi najbardziej, ponieważ ten nieporządek, który stworzył w sobie, będzie za nim podążał aż do następnego wcielenia.

Dzięki modlitwie i medytacji wykonujecie pewną pracę, jeżeli jednak nie rozpoczniecie również porządkowania waszego życia, to nieuporządkowane życie zniszczy waszą pracę. Możecie długo modlić się, medytować, a nawet wykonywać wszelkie możliwe ćwiczenia jogi, jeżeli naprawdę nie zdecydujecie się zmienić waszego życia, to ta medytacja i te ćwiczenia zdziałają bardzo wiele.

Można porównać to do tego, jak sprawy się mają w obszarze zdrowia: Ten, kto zadowala się przyjmowaniem leków i poddawaniem się kuracjom bez zmiany sposobu życia, temu owe leki posłużą jedynie jako środek łagodzący. Trzeba pojąć, że jedyna prawdziwie skuteczna metoda polega na zmianie stylu życia, czyli na zmianie zachowania oraz zmianie myśli i uczuć.*

* Patrz: Tom 244 „Chodźcie, dopóki macie światłość”, rozdział 1.

Załóżmy, że jesteście wirtuozem lub pisarzem. Po koncercie lub ukazaniu się książki otrzymujecie setki listów. W tej obfitości korespondencji znajdujecie tylko jeden jedyny nieprzyjemny list, którego przekaz dogłębnie was rani. Zaobserwujcie, co się wówczas w was dzieje: wszelkie inne listy pełne zachęty i gratulacji nie wystarczają, aby zneutralizować truciznę tego jednego złośliwego listu. Tylko jeden tekst jest zatruty, ale wymazuje on wszystkie inne, chociaż te są dużo liczniejsze.

Nauczcie się uwzględniać tę prawdę psychologiczną. Jeżeli musicie napisać komuś nieprzyjemny list, dobrze pomyślcie i uważnie zastanówcie się nad każdym sformułowaniem. List jest czymś bardzo ważnym; jeżeli nie jesteście tego świadomi, to możecie wyrządzić w życiu innych osób wiele szkód, a także zniszczyć wiele dobrych rzeczy w waszym życiu.*

* Patrz: Tom 227 „Złote reguły codziennego życia”, rozdział 45 „Unikajcie krytyki – wypowiadajcie dobre słowa!”.

Znajdujecie się w drażliwej sytuacji i macie świadomość, że jedna fałszywa reakcja może okazać się dla was tragiczna w skutkach. W takim przypadku musicie jako pierwszą rzecz połączyć się z waszym duchem, aby on kontrolował wasze myśli; myśli będą kontrolować uczucia, emocje, które ze swej strony będą czuwały nad waszymi gestami, waszym głosem i waszymi słowami. W ten sposób uda wam się zachować właściwie i znaleźć stosowną reakcję; ale jedynie wówczas, gdy jako pierwszą rzecz łączycie się z waszym duchem. Jest to jak podłączenie, które musicie zbudować: oddajecie waszą istotę kontroli ducha i wszystko stopniowo organizuje się i porządkuje. Działacie wówczas w sposób wyważony i harmonijny i odnosicie zwycięstwo, jesteście uratowani.

Należy nauczyć się odnosić pewne pojęcia do poszczególnych poziomów. Powiedziane jest na przykład, że post przepędza złe duchy… Ale poszczenia nie powinno się rozumieć wyłącznie na poziomie fizycznym. Jeżeli złe duchy zadomowiły się w ciele fizycznym w formie dolegliwości fizycznych, post fizyczny mógłby je przepędzić. Ale owe duchy mogą również zadomowić się w ciele astralnym i mentalnym człowieka pod postacią niższych popędów i bezsensownych myśli; i osoba dotknięta jest wciąż popychana w stronę pobierania takiego pokarmu, który podoba się tym zamieszkującym go duchom.

Aby zatem pozbyć się ich, nie należy dawać im nic więcej do jedzenia, co oznacza, że trzeba się starać nie mieć negatywnych myśli i uczuć i zastępować je czystymi i świetlistymi myślami i uczuciami. Jeżeli pozbawimy je pożywienia – jakiejś konkretnej słabości, jakiejś przywary – to wówczas owe duchy poszczą i znikają, ponieważ czują, że grozi im śmierć głodowa. W ten sposób należy rozumieć sprawy.

Niedługo Era Wodnika przyniesie duże przemiany, w wyniku których ludzie zrozumieją rzeczywistość świata duchowego i panujące w nim prawa. A nowe życie, które powstanie w wyniki tych przemian, swoim pięknem, wspaniałością, harmonią przejdzie wszelkie wyobrażenia. Ponieważ wszystkie istoty, które dziś są rozsiane po świecie i w tajemnicy pracują na rzecz nadejścia Królestwa Bożego, połączą się, aby działać. I twierdze niewiedzy, materializmu i despotyzmu zawalą się.

Mówię wam to, i tak będzie, jak mówię: nic nie będzie w stanie zapobiec nadejściu nowej epoki, epoki złotego wieku.