Archiwa autorów: Prosveta Pl

Niekiedy, gdy odniesiecie porażkę albo przydarzy się wam nieszczęście, myślicie: „Tak, oczywiście, coś ostrzegało mnie, jakiś głos we mnie, ale tak cicho, tak cicho!” Nie słuchaliście ostrzeżenia, ponieważ chętniej słuchacie głosów, które mówią do was bardzo często i bardzo głośno, aby wprowadzić was w błąd. Powinniście zatem wiedzieć, że Niebo mówi łagodnie i bez nacisku; mówi jakąś rzecz raz, dwa razy, trzy razy… a później milczy. Tak, głos Nieba jest zawsze niewiarygodnie łagodny, przyjemnie brzmiący i krótki. Intuicja nie upiera się. I jeżeli nie słuchacie uważnie, jeżeli nie odbieracie tego głosu, ponieważ zważacie jedynie na hałas waszych potrzeb i waszego pożądania, niechybnie pogubicie się.*

*Patrz: Tom 229 „Droga ciszy”, rozdział 12.

Jedynie miłość do piękna może zaprowadzić was bardzo daleko na drodze rozwoju, ale wyłącznie miłość do duchowego piękna, do boskiego piękna, które jest jednocześnie czystością, harmonią i inteligencją w jednym. Tak, zrozumcie mnie właściwie, miłość do piękna jest ochroną, ponieważ broni was przed pogubieniem się w przeciętności i w niższych nastrojach, przed wszystkim tym, co może zanieczyścić wasze serce i waszą duszę. Jest ona jak ubranie, które was chroni. Czy mając na sobie przepiękne, nowe ubranie zmywalibyście naczynia lub sprzątali mieszkanie? Nie, ponieważ wiecie, że moglibyście je zabrudzić. A gdy macie na sobie wasze stare, zabrudzone już ubranie, to nie macie nic przeciwko temu, żeby ubrudzić je jeszcze bardziej. A więc, czemu  nie wyciągniemy z tego wniosków odnośnie naszego życia wewnętrznego? Załóżmy, że wewnętrznie macie przepiękne ubranie, czystą, świetlistą aurę – a to ona jest prawdziwym ubraniem – nie odważycie się jej ubrudzić, dlatego ona was chroni. W ten sam sposób również miłość do piękna może was uratować.*

*Patrz: Tom 233 „Przyszłość dla młodzieży”, rozdział 14.

Wyobraźcie sobie, że kogoś nie lubicie. Często wręcz powtarzacie sobie, że by wam bardzo odpowiadało, jakby tak osoba zniknęła. Oczywiście nie posuwacie się do tego, żeby ją zamordować; człowiek nie decyduje się prędko na morderstwo, ponieważ jest ono dla niego zbyt ryzykowne. Ale myślicie o tym morderstwie, życzycie go tej osobie. – Powinniście zatem wiedzieć, że być może jesteście odpowiedzialni za morderstwo jakiejś innej osoby na świecie. Tak, ponieważ wasze myśli, wasze uczucia, wasze pragnienia cyrkulują i wywierają wpływ gdzieś daleko na osoby będące w takim samym nastroju jak wy, które również chętnie pozbyłyby się wroga. Jeżeli ich chęć zemsty jest większa lub mają mniej silną wolę, by stawić czoła swoim kryminalnym instynktom, to któregoś dnia popełniają morderstwo, będąc pod wpływem czegoś, czego nie rozumieją – pod wpływem impulsu lub prądu, który porywa ich za sobą. Nigdy oczywiście nie dowiadujecie się o tym, ale w rzeczywistości również wy jesteście temu winni. I powinniście wiedzieć, że pewnego dnia, gdy przejdziecie na tamten świat, to pokazane zostaną wam skutki waszych myśli, waszych uczuć i waszych negatywnych pragnień. Będziecie przerażeni, gdy zobaczycie, że spowodowaliście tak wiele szkód.

Prawdziwy artysta, to ten, który chce, aby piękno i harmonia stworzenia wyrażały się przez niego, odbijały się w nim jak w lustrze. Dlatego swoje ciało traktuje jak kamień do obróbki, jak płótno; jego dłutem, względnie pędzlem, są wówczas jego myśli i uczucia.

Piękno jest żyjącą rzeczywistością, której źródło leży ukryte w głębi człowieka i gdy płynie, to nadaje kształt całemu ciału; skórze, spojrzeniu, uśmiechowi i nawet głosowi. Jednak wyłącznie świetliste myśli i uczucia bezinteresownej miłości mogą nam dać owe piękno. Wtedy również wszędzie dokąd pójdziecie, pozostawiacie za sobą zapach kwitnących kwiatów i dojrzewających owoców z ogrodu waszej duszy.*

*Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 9.

Prawdziwe jasnowidzenie umożliwia nam oglądanie rzeczywistości świata duchowego, tzn. postrzeganie i rozumienie tego, co najsubtelniejsze w naturze i w duszy ludzkiej. Inne jasnowidzenie pozwalające widzieć przeszłe i przyszłe wydarzenia lub nawet duchy planu astralnego nie jest niczym  nadzwyczajnym. Każdy bądź prawie każdy poprzez pewne ćwiczenia lub branie narkotyków może je osiągnąć, ale tymi środkami człowiek nie zajdzie bardzo daleko, one wręcz stanowią duże niebezpieczeństwo dla psychiki. Jedyne jasnowidzenie, którego człowiek powinien szukać, to te, które jest w stanie uczynić z was kryształowy pryzmat, przez który może przechodzić niebiański promień światła. O tym jasnowidzeniu mówił Jezus: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”.

Płetwonurek, który schodzi w głębiny morza, potrzebuje wystarczającą ilość tlenu, aby wydłużyć swój pobyt pod wodą. Aby się zabezpieczyć jest połączony ze swymi przyjaciółmi na górze, którzy go zaopatrują i którzy również są gotowi przy najmniejszym niebezpieczeństwie wyciągnąć go z powrotem. I tylko pod tym warunkiem jest w stanie pracować.

My, tak samo jak płetwonurkowie, jesteśmy również zanurzeni w oceanie, który nazywa się światem. Ocean ten jest pełen raf i potworów, które niekiedy chcą nas połknąć. Aby więc przeżyć, musimy zaopatrzyć się w tlen, zainstalować wężyki, przez które dochodzi do nas powietrze, czyli nawiązać połączenie ze światem boskim, aby pozostać z nim w kontakcie. Aby nawiązać ten kontakt trzeba medytować, modlić się, ponieważ to są czynności, które tworzą wężyk z powietrzem i linę ratunkową. Kto mówi: „Mam dosyć modlitwy i medytacji, to wciąż to samo, trochę odmiany dobrze by mi zrobiło”, kończy na tym, że gubi się w oceanie życia.

Aby słowa, które wypowiadacie, wypełniły ludzkie dusze i mogły poprowadzić je na drodze dobra, muszą być przesycone świetlistą materią waszej aury. Jeżeli dopuszczacie cienie w waszej aurze, to nigdy nie będziecie w stanie przekonać innych. Wielu ludzi skarży się, że latami bez skutku pracują nad tym, by przekonać innych, że konieczne jest być dobrym, hojnym, szczerym, sprawiedliwym i czystym. Dzieje się tak po prostu dlatego, ponieważ w rzeczywistości ludzie ci nie żyją tym, o czym mówią i inni czują, że ich słowa są puste. I dlaczego ich słowa brzmią pusto? Ponieważ nie są wypełnione subtelną materią ich aury. Aby przekonać kogokolwiek o czymkolwiek, nie można w życiu zachowywać się przeciwnie do tego, co się mówi, lecz należy zrozumieć, że wyłącznie wówczas osiągnie się sukces, jeśli uda się własne życie i słowa doprowadzić do harmonii.

Prądy życia kosmicznego przenikają wszystko, co istnieje. I każda istota i każdy przedmiot posiada ich ślady i ślady te można odnaleźć. Myśli, uczucia i działania ludzi, ich starania, ich zachwyty, ich plany i ich modlitwy, wszystko z nich się wydobywa i rozprzestrzenia się we wszystkich kierunkach; nic nie znika, nic nie pozostaje ukryte. I nie tylko wszystko się rozszerza, lecz również zapisuje się i prędzej lub później można to ponownie odnaleźć. Życie, które cyrkuluje w przestrzeni, można odbierać w każdym miejscu wszechświata, potrzebne są do tego jedynie właściwe aparaty.

Świat jest pełen ludzi, którzy wciąż pożądają dóbr materialnych. Tak, Niebo jest wręcz zasypywane wszelkiego typu skargami i jest przeciążone. Gdy mówię „przeciążone”, to jest to tylko taka przenośnia. Niebo może zawsze – gdy uważa to za słuszne – dać wam wszystko, o co prosicie. Niemniej lepiej prosić je o światło, miłość i mądrość, zamiast prosić o zaspokojenie potrzeb materialnych. Dzięki temu będziecie w stanie pomóc waszym przyjaciołom, ulepszyć ich i uratować. Proście o siłę, by wypełniać wolę Bożą, proście o nadejście Jego królestwa pokoju, miłości i życia wiecznego… Ponieważ takie modlitwy są niezwykle rzadkie, to Niebo powie: „O, to jest człowiek, który nie jest taki, jak wszyscy inni! Zatroszczmy się najpierw o niego, zadowólmy najpierw jego”. Na inne prośby natomiast niewidzialny świat odpowie w następujący sposób: „Cierpliwości, cierpliwości, wrócimy do tego później!”

„Jeżeli człowiek nie narodzi się z wody i Ducha, nie może wejść do królestwa Bożego”, powiedział Jezus do Nikodema. Woda i Duch oznaczają wodę i ogień, ponieważ w symbolicznym znaczeniu Duch jest ogniem, niebiańskim ogniem. W wiedzy ezoterycznej woda postrzegana jest jako zasada żeńska, przyjmująca, pasywna, a ogień jako zasada męska, emitująca, aktywna. Woda przedstawia miłość, a ogień mądrość. Człowiek musi narodzić się z tych dwóch zasad, aby móc wstąpić do królestwa Bożego, czyli do prawdy. Prawda jest połączeniem wody i ognia, połączeniem miłości i mądrości. Nikt nie może posiadać prawdy, jeżeli wcześniej nie posiadł miłości i mądrości.