Prawdziwy artysta, to ten, który chce, aby piękno i harmonia stworzenia wyrażały się przez niego, odbijały się w nim jak w lustrze. Dlatego swoje ciało traktuje jak kamień do obróbki, jak płótno; jego dłutem, względnie pędzlem, są wówczas jego myśli i uczucia.
Piękno jest żyjącą rzeczywistością, której źródło leży ukryte w głębi człowieka i gdy płynie, to nadaje kształt całemu ciału; skórze, spojrzeniu, uśmiechowi i nawet głosowi. Jednak wyłącznie świetliste myśli i uczucia bezinteresownej miłości mogą nam dać owe piękno. Wtedy również wszędzie dokąd pójdziecie, pozostawiacie za sobą zapach kwitnących kwiatów i dojrzewających owoców z ogrodu waszej duszy.*
*Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 9.