Nauczcie się poprzez słowo wchodzić w kontakt ze wszystkim, co istnieje, nie tylko z ludźmi, lecz również ze zwierzętami, roślinami, kamieniami, a nawet z przedmiotami. Powiecie, że ani zwierzęta, ani rośliny, ani kamienie, ani przedmioty nie rozumieją waszego języka. Nie chodzi o to, by was zrozumiały, lecz byście wiedzieli, że wysyłacie siły, które oddziałują na wasze ciało eteryczne, gdy do nich mówicie. To właśnie jest ten magiczny aspekt.

Poprzez słowa, które wypowiadacie, wysyłacie siły i w zależności od właściwości waszych słów napełniacie owe istoty lub przedmioty dobroczynnymi lub złymi wibracjami. Roślina, kamień lub przedmiot nic nie zrozumiały, ale w następstwie waszych słów wywierają wpływ, który odpowiada wypowiedzianym przez was słowom. Osoba zajmująca się białą magią mówi do przedmiotów i dzięki temu stają się one talizmanami, które wspierają i chronią tych, którzy je posiadają.*

* Patrz: Tom 229 „Droga ciszy”, rozdział 10.

Musicie wiedzieć, że wszyscy jesteście bogami: Tak, poprzez wasze wyższe Ja jesteście bogami i żyjecie w bardzo wzniosłym obszarze, gdzie nie ma ani chorób, ani cierpienia, ani ograniczeń, ani ciemności. Nie jesteście jednak w stanie ani czuć, ani uwidaczniać tego życia, którym tam w górze żyjecie w pełni, ponieważ niższa natura w was na to nie pozwala. Jest tępa, ograniczona, źle dopasowana i źle nastrojona, podobnie jak radioodbiornik, któremu nie udaje się wyłapać pewnych frekwencji.

Fale, które inteligencja kosmiczna emituje z rejonów duchowych, są tak szybkie i krótkie, a materia, z której my jesteśmy uformowani, jest tak gęsta i nieprzenikniona, że nie udaje jej się wibrować w harmonii z boskimi wiadomościami. One mijają nas i przepływają dalej nie pozostawiając śladów. Tak długo, jak nie pracowaliśmy nad sobą, aby uczynić naszą materię psychiczną bardziej subtelną, nie mamy żadnego pojęcia o tym, czym jesteśmy w górze.*

* Patrz: Tom 213 „Natura ludzka, a natura boska” (e-book), rozdział 2.

Pomyślcie o tym, by każdego dnia zharmonizować się z takim kamertonem, który jest Duszą Uniwersalną, Samym Bogiem.* W ten sposób na nowo będziecie słyszeć harmonię kosmiczną. Dopóki nie zdecydujecie się wykonywać takiej pracy, jesteście jak rozstrojone instrumenty.

Niektórzy myślą: „Ale koniec końców to jest uwłaczające, gdy ciągle trzeba kierować się normami!” Prawdziwie duchowy człowiek nigdy nie uzna tego za uwłaczające, nie wstydzi się oświadczyć, że chce kierować się w swoich poglądach boskim kamertonem. I nawet jeśli inni uznają, że nie ma godności, ponieważ się wzbrania pokazywać swoją duchową niezależność, to go to nie niepokoi. W tym, co wielu nazywa godnością i niezależnością, wtajemniczeni widzą słabość, a w tym, co inni nazywają słabością, wtajemniczeni widzą siłę. Prawdziwe poważanie oznacza kłanianie się prawom uniwersalnej harmonii.

* Patrz: Tom 224 „Potęga myśli”, rozdział 5.

„Nadchodzi czas, kiedy będzie się czcić Boga w duchu i w prawdzie”, powiedział Jezus. Nie można jednak żądać, by wszyscy ludzie zaniechali materialnych, zewnętrznych form religii, aby czcić Boga „w duchu i w prawdzie”. Urzeczywistnienie przepowiedni Jezusa jest bliskie, a dla niektórych ona już się urzeczywistniła. Trzeba jednak zrozumieć, że taka zmiana nie może przyjść dla wszystkich na raz, ponieważ jest to zdarzenie życia wewnętrznego.

Jeśli chodzi o zdarzenia, które mają miejsce na planie fizycznym, to każdy przeżywa je w tym samym czasie. Jeżeli na przykład sobór postanawia, że od pewnej konkretnej daty msza nie będzie już odprawiana po łacinie, to faktycznie od danej daty wszyscy wierni zauważą zmianę. Ale gdy Jezus mówi: „Nadchodzi czas, kiedy będzie się czcić Boga w duchu i w prawdzie”, to jest to zjawisko życia wewnętrznego, które może się urzeczywistnić jedynie według stopnia rozwoju człowieka.

Gdy jasnowidz opuszcza ciało, to występuje ze swojego ciała fizycznego, jakby opuszczał powłokę i dzięki swojemu ciału astralnemu może przemieszczać się w przestrzeni. Ale również ciało astralne stanowi więzy, ubranie, trzeba także je zdjąć, jak też ciało mentalne, aby być nagim, bez więzów, całkowicie wolnym. Dopiero gdy osiągniemy nagość ducha, rozpoznamy realność rzeczy.

Duch jest nagi i nie potrzebuje ubrania. Ubiera się tylko wówczas, gdy chce się objawić w materii; jednak by wrócić do domu, musi zdjąć swoje ubrania.

Macie pragnienia i plany i to jest zupełnie uzasadnione. Sprawdźcie jednak dokładnie naturę tych pragnień i planów, ponieważ, jeśli są zbyt egoistyczne i nie wibrują w zgodzie z porządkiem ustanowionym przez Boga dla Swojego stworzenia, będą sprzeciwiać się bożym prawom. Tym samym będą w konflikcie z istotami, które wibrują w zgodzie owym porządkiem i nie powiodą się. Albo też, jeżeli uda wam się przeforsować owe pragnienia i plany, to sytuacja się jeszcze pogorszy. W takim przypadku lepiej nie odnieść sukcesu. Porażka zaoszczędza nierozważnym i lekkomyślnym ludziom wszelkich możliwych rozczarowań i wypadków, a ponieważ nie odnieśli sukcesu, są przynajmniej oszczędzeni.

Lepiej nie odnieść sukcesu, jeżeli zamiary nie są uczciwe, inaczej skutki karmiczne są nieuniknione. Chcieliście kogoś wyrugować, zemścić się na nim, jednak nie udało wam się i poddaliście się… Niebo wprawdzie osądzi was za wasze kryminalne plany, ale mniej surowo, niż gdybyście naprawdę wyrządzili szkody.*

* Patrz: Tom 13 „Nowa Ziemia”, rozdział 10.

Żyjemy wśród negatywnych prądów, ale jeżeli mamy bardzo silną, lśniącą aurę, to owe prądy nie mogą znaleźć wejścia do nas i przeniknąć aż do naszej świadomości, żeby nami wstrząsać i nam szkodzić. A dlaczego? Zanim dotrą do nas, trafiają na naszą aurę i ona działa jak szlaban na granicy: nie wpuszcza ich.

Jakość naszej aury, jej zdolność chronienia nas, zależy od tego, jakiej przemiany dokonaliśmy w naszym życiu. U tego, kto daje ujście swoim niższym skłonnościom, aura będzie jak błoto, które przyciąga wyłącznie ciemne, mroczne wpływy.

Powstaje zatem pytanie, jak musicie pracować, żeby wasza aura odbierała wyłącznie pozytywne wpływy, a pole magnetyczne, które w ten sposób stworzyliście, służy nie tylko waszej ochronie, lecz również dobroczynnie wpływa na istoty, do których się zbliżycie. Nie wiedzą dlaczego, ale w waszej obecności czują się dobrze. W rzeczywistości to, co odczuwają, jest emanacją wywołaną przez obecność istot duchowych, które przyciągnęła wasza aura.*

* Patrz: Tom 219 „Centra i ciała subtelne”, rozdział 2.

Co pcha alpinistów, żeby zdobywali coraz wyższe i coraz bardziej niedostępne szczyty? Co wciąż popycha pływaków lub biegaczy, aby pływali lub biegli coraz szybciej? Co skłania szachistów, aby godzinami zastanawiali się, zanim przesuną do przodu pionek na planszy? Nic, to oni sami oczekują od siebie takich osiągnięć lub stawiają przed sobą takie problemy. I jak wielka jest ich radość za każdym razem, gdy odnoszą zwycięstwo!

Jak wiele czynności (gier i zawodów wszelkiego rodzaju) wymyślili ludzie! Pokazuje to wyraźnie, że w swoim najgłębszym wnętrzu odczuwają potrzebę, aby zawsze iść dalej, przewyższać samego siebie. Ale czemu nie pomyślą, że powinni wykorzystać takie cechy jak wytrzymałość, zręczność lub inteligencję, którymi muszą się wykazywać w grach lub zawodach, również w życiu codziennym? Czemu cały czas uskarżają się, że w nim muszą się wysilać?*

* Patrz: Tom 231 „Ziarna szczęścia” (e-book), rozdział 4.

Według filozofii wtajemniczenia istnieje jedna jedyna, wieczna prawda. I dlatego wszelkie przekonania i wszelkie opinie, które ludzie uznają za prawdę, mogą tylko o tyle być postrzegane jako prawdziwe, o ile są bliskie tej uniwersalnej zasadzie, która jest sercem wszystkiego. Tak długo, jak nie dotarliście do serca, prawda pozostanie jedynie waszą prawdą.

Wszystko to, co wydaje się wam prawdziwe, jest z pewnością jakąś formą prawdy, ale jest to prawda relatywna. Powiecie: „Dla mnie rzeczy są takie lub nie takie.” Ale wasz pogląd nie jest jeszcze prawdą. Gdy mówicie: „moim zdaniem”, czy wasze myślenie jest identyczne z prawdą? Nie, są dwie różne rzeczywistości: prawda i wy. Kto mówi wam, że wasza prawda jest rzeczywiście prawdą? Gdybyście mogli to sprawdzić, to musielibyście stwierdzić, jak bardzo wasz punkt widzenia odbiega od prawdy.

Macie samochód i aby jechał, potrzebuje benzyny. Gdy benzyna zapala się, przekształca się w gaz, który uwalnia energię. Przy tym przekształceniu uwalniana jest energia, dzięki czemu pojazdy silnikowe mogą funkcjonować.

To samo dotyczy powietrza, którym oddychamy. Aby z powietrza pobrać maksymalną ilość energii, trzeba je skompresować, przytrzymać w płucach. W czasie niniejszej fazy kompresji organizm pracuje: wywołuje on takie samo zjawisko jak te w procesie zapłonu i eksplozji. Ponieważ powietrze nie może ujść, natura otwiera mu malutkie drogi w organizmie, aby mogło cyrkulować. Jako że powietrze zostaje przytrzymane, siła przemieszcza się we wszystkich kanalikach, które natura dla niej przygotowała. Mówi jej: „Tędy…tamtędy…”, ponieważ na drogach przeznaczonych dla energii natura umieściła pewne centra subtelne, których trzeba dotknąć, aby je uaktywnić.*

* Patrz: Tom 225 „Harmonia i zdrowie”, rozdział 5.