Archiwa autorów: Prosveta Pl

W całym wszechświecie nie obserwuje się nic innego, jak tylko aktywność dwóch zasad: męskiej i żeńskiej, które się ze sobą spotykają, aby się stopić ze sobą i stworzyć życie. Przyciąganie, które wywierają na siebie mężczyźni i kobiety, stanowi jedynie pewien szczególny aspekt wszystkich aktywności obu zasad, ponieważ ta aktywność ma miejsce w różnych obszarach i na różnych poziomach. Śpiew chóru reprezentuje jeden z najwyższych stopni duchowych, ponieważ głosy męskie i żeńskie spotykają się wysoko na górze, w oddali od ciał fizycznych, i to spotkanie nie pozostaje bez efektu. Dokładnie tak samo, jak połączenie się mężczyzny i kobiety na płaszczyźnie fizycznej tworzy dziecko, stopienie się głosów w chórze jest aktem twórczym. Wywołuje ono siły i energie, które oddziaływują daleko w przestrzeni.

Stopienie obu zasad dzieje się zatem również poprzez śpiew. Jest to fakt, o którym myśli bardzo niewielu ludzi i nad którym pracują jedynie nieliczni. Jeżeli nauczycie się świadomie śpiewać, uda wam się uwolnić od ciężarów ziemskich, aż do momentu, kiedy poczujecie, że prądy w waszym kręgosłupie wznoszą się do góry i cała wasza istota jest płomieniem, który wypromieniowuje kolory… Wasze struny głosowe poprzez swoje wibracje wysyłają energie, które jednoczą się w górze i tworzą niebiańskie istoty.

Otrzymaliśmy od Stwórcy zalety oraz talenty i pewnego dnia musimy złożyć przed Nim sprawozdanie, jaki użytek żeśmy z nich zrobili. Znacie przypowieść z Ewangelii o sługach, którym Pan przy swoim odjeździe powierzył pieniądze. Pierwszemu dał pięć talentów, drugiemu trzy i trzeciemu jeden. Gdy powrócił, spytał się ich, jak spożytkowali pieniądze. Tym sługom, którzy otrzymali kilka talentów, przyniosły one owoce, natomiast ten, który otrzymał tylko jeden talent, zakopał go w ziemi. Jego Pan ukarał, natomiast pozostałych dwóch wynagrodził.

Z zalet, talentów i cnót, które zostały nam dane, będziemy musieli pewnego dnia rozliczyć się przed Niebem. Daliście im zmarnieć czy przyniosły one owoce? Zgodnie z tym również my albo zostaniemy ukarani albo nagrodzeni.

Gdy naukowiec wyjaśnia zagadnienia, korzysta z diagramów i grafik, za pomocą których studenci i publiczność są w stanie krok za krokiem podążać za jego tokiem myślenia. Nieszczęśliwie się składa, że owe grafiki i diagramy nie są w stanie przeszkodzić uporządkowanym naukowcom przyzwyczajonym do jasnych argumentów, aby w innych sytuacjach nie tracili głowy. Intelektualiści wykazują wprawdzie metodykę, dyscyplinę i obiektywizm w swojej pracy zawodowej, poza nią jednak uważają za zupełnie normalne życie w subiektywizmie, nieporządku i zamęcie swoich namiętności. Jeżeli spojrzymy na statystyki, to stwierdzimy, że to właśnie w zawodach intelektualnych można znaleźć najwięcej osób zaburzonych lub chorych psychicznie. Ponieważ intelekt nie chroni przed nierównowagą, wręcz przeciwnie. Życie nie polega jedynie na obserwacjach, pomiarach i kalkulacjach. Ludzie nie są maszynami. Aby stawić czoła trudnościom i wstrząsom w życiu i nie dać się porwać i zniszczyć namiętnościom oraz by poznać prawdziwą rzeczywistość rzeczy, istnieje tylko jedna metoda: rozwijanie zdolności duchowych.*

*Patrz: Tom 228 „Spojrzenie na niewidzialne”, rozdział 2.

Lubicie, gdy jest się wobec was uważnym, nieprawdaż? Myślicie, że to jest normalne; ale czemu nie okazujecie waszej uwagi każdej istocie, każdej rzeczy? Sami bądźcie uważni wobec kwiatka, gdy go sadzicie lub podlewacie. Twierdzicie, że on nic nie czuje? A jednak mylicie się… Ponadto powinniście czynić to nie tak bardzo ze względu na niego, lecz na was samych, ponieważ zyskujecie przy tym pewną cnotę, pewną zaletę. Wykonujecie gest pełen uważności, szacunku, miłości i ten gest ma następnie wpływ na was. Musicie latami starać się o takie małe rzeczy. Pewnego dnia poczujecie, jakie płyną z tego korzyści. Nie szukajcie w innym miejscu i gdzieś daleko, tego, co znajduje się zupełnie blisko. Nigdy nie znajdziecie rozwiązania waszych problemów poza czynnościami codziennego życia i jeśli je zaniedbacie, to niewidzialny świat będzie was tak długo nakierowywał na drogę rozwoju pełną prób, aż pojmiecie tę prawdę.

Jakikolwiek obszar byście eksplorowali, gdziekolwiek byście pracowali, zawsze musicie stawiać życie w centrum i widzieć to życie w jego najwyższym i najobszerniejszym wymiarze. Jak tylko wasza kotwica zostanie zahaczona o to, co najistotniejsze, możecie sobie pozwolić na badanie tego, co chcecie. W takiej mierze, z jaką dotychczas pracowaliście nad tym, co najistotniejsze, wszystko to, co następnie robicie, odnosi korzyści z owego światła i nabiera dla was nowego wymiaru. Nie tylko udaje wam się osiągnąć lepsze zrozumienie intelektualne, lecz w waszym wnętrzu wywołany zostaje pełny proces regeneracji, ponieważ weszliście w łączność z całością. Komunikujecie się z subtelnymi prądami wszechświata, znajdujecie się w środku serca życia kosmicznego, bierzecie udział w tym życiu w harmonii ze wszystkimi widzialnymi i niewidzialnymi stworzeniami i wasze pole świadomości rozszerza się.*

*Patrz: Tom 225 „Harmonia i zdrowie”, rozdział 1.

Nauczcie się harmonizować z wielkim kosmicznym ciałem, z wszechświatem, ponieważ w tej harmonii zawiera się wszelkie dobro: zdrowie, radość, światło, inspiracja. Kto pracuje nad urzeczywistnieniem takiej harmonii, zaczyna czuć, że cała jego istota wibruje w harmonii z wszechświatem i dopiero wtedy poznaje, czym jest życie, twórczość, miłość. Wcześniej nie da się tego zrozumieć. Intelektualnie, zewnętrznie zawsze można sobie wyobrażać, że coś się rozumie, ale prawdziwe zrozumienie nie dzieje się za pomocą komórek mózgowych, lecz odbywa się w całym ciele, nawet w stopach, rękach, brzuchu i wątrobie. Całe ciało, wszystkie komórki muszą zrozumieć. Prawdziwe zrozumienie jest odczuciem. Odbieracie, czujecie i w tym momencie rozumiecie i wiecie, ponieważ tego zakosztowaliście. Żadne pojmowanie intelektualne nie może się równać z odczuciem.

Życie każdego dnia stawia nas przed złożonymi sytuacjami. Aby je rozwiązać, musimy się nauczyć, jak być elastycznym. Są ludzie, którzy we wszystkich okolicznościach życia wykazują te same reakcje, stosują te same środki i metody; ale ponieważ każdy problem wymaga indywidualnego rozwiązania, to zawsze wpadają na przeszkody i odnoszą porażkę. Trzeba być elastycznym, czyli postępować coraz bardziej psychologicznie, pedagogicznie, dyplomatycznie. Ale nie chodzi tu o dyplomację w złym słowa znaczeniu, obłudną i przebiegłą, ale o prawdziwą dyplomację. A ta zakłada mądrość. Mędrzec jest dyplomatą, który w każdej sytuacji i względem każdego człowieka wie, jaką metodę zastosować, aby spowodować dobro. Prawdziwy mędrzec zastanawia się i odnajduje możliwości, podobnie jak żeglarz, który zna prądy i położenie raf oraz wie, jak i w jakim kierunku należy skierować statek, by ten się nie rozbił. Elastyczność zawiera zatem w sobie mądrość. Być elastycznym w życiu oznacza, być mądrym i sprawnym psychologicznie.

Wielu ludzi nie boi się diabłów i ciemności piekła; ale to światło wzbudza w nich największy strach. I, swoją drogą, jest to całkiem zrozumiałe. W głębi samych siebie czują, że wciąż mają potrzebę prowadzić życie w niskich obszarach i instynktownie unikają światła, ponieważ może ich ono oświecić i pokazać, że prowadzą przeciętne, bezbarwne, wręcz przestępcze życie… Nie chcą porzucić żadnego ze swych szkodliwych przyzwyczajeń i nie są w stanie znieść niczego, co mogłoby im uświadomić, że są one złe. Jeżeli człowiek nie chce się starać by się poprawić, to zamyka oczy, zatyka uszy i oszukuje sam siebie, że mu się wiedzie dobrze.
Wszyscy, którzy boją się światła, nie wiedzą właściwie dlaczego, ale instynktownie czują, że jest w nim coś, czego należy się bać. Jedynie ten, kto odczuwa szczere pragnienie własnego rozwoju, przemiany samego siebie, ten szuka owego światła, które mu pokaże wszystko, co jest w nim do poprawy i poda sposób, jak ta przemiana ma nastąpić.

Ponieważ ogień jest najsilniejszym żywiołem, jest najskuteczniejszym środkiem oczyszczania lub transformacji. Nic nie jest w stanie stawić czoła ogniu. Dlatego tradycja wtajemniczenia uczy, że ludzie muszą przejść przez ogień, aby się przemienić.
Są dwa rodzaje ognia; ogień cierpienia i ogień boskiej miłości. Przez ogień cierpienia muszą przejść wszyscy ci, którzy tak uparcie i egoistycznie obstają przy fałszywej ścieżce, że wyłącznie nieszczęście i próby mogą skłonić ich do namysłu i przemiany. Ten, kto chce uniknąć owego ognia, musi pracować z ogniem miłości, który sprawi, że będzie świetlisty i promienisty. I nawet jeśli musi cierpieć – na ziemi nie da się uniknąć prób – to ogień boskiej miłości będzie w nim żarzył się jeszcze intensywniej. Ogień zwykłego cierpienia ciemięży człowieka, ogień boskiej miłości uwalnia go.

Jesteście dziećmi XX wieku, a wiek ten, jak to się mawia, jest wiekiem postępu technicznego. Tak, to prawda, w tej dziedzinie ludzie dokonują cudów. Ale czym jest postęp techniczny? Zwycięstwem nad materią fizyczną. I co ludzie z nim robią? Zadowoleni i dumni z siebie, że wyprodukowali wszystkie możliwe aparaty i produkty ułatwiające im życie, zupełnie nie zauważają, że wykorzystują je do zaspokojenia swojej niższej natury, czyli egoizmu, ociężałości, zmysłowości i agresji. Cóż, to nie jest postęp, to jest cofanie się.
Spróbujcie sami siebie przeanalizować, zaobserwujcie, w jaki sposób wykorzystujecie to wszystko, co dał wam do dyspozycji postęp techniczny. Zobaczycie, że rzadko, niezwykle rzadko służy to waszemu rozwojowi duchowemu i dobru innych ludzi. Dlaczego? Ponieważ aby sensownie wykorzystać wszelkie bogactwa, które daje nam do dyspozycji materia fizyczna, trzeba najpierw popracować nad materią psychiczną. Rozwój techniczny tylko wówczas będzie prawdziwym postępem, jeżeli człowiek będzie jednocześnie starał się czynić postępy na drodze duchowej.*

*Patrz: Tom 224 „Potęga myśli”, rozdział 6.