Dwie istoty mogą się nigdy nie dotknąć, nawet czubkami palców, lecz czuć między sobą potężną i niezniszczalną więź. Nic, ani nikt nie może ich rozdzielić. Mimo murów, mimo gór i oceanów, są one zawsze razem, ponieważ ich miłość wymyka się ograniczeniom planu fizycznego.

Na pewno to już stwierdziliście: kiedy czujecie się wypełnieni przez subtelną obecność drogiej istoty, nie macie jako nieodzownej potrzeby obecności fizycznej aby się czuć razem. Jeśli przemożnie odczuwacie potrzebę obecności fizycznej to znaczy, że zaczynacie opuszczać wasz świat wewnętrzny i wtedy już ryzykujecie, że zaczniecie zmierzać w kierunku wielkich cierpień. Ponieważ kto wam zapewnił, że okoliczności was nie pozbawią tego czy innego dnia tej istoty, którą kochacie?… Lecz jeśli wewnętrznie jesteście zamieszkali przez jej obecność, okoliczności zewnętrzne będą wywierać na was mniejszy wpływ. Takie bowiem jest kryterium: jeśli myśląc o niej czujecie taką samą radość jak wtedy, gdy ją widzicie przed sobą, jesteście wolni i ta radość was nigdy nie opuści.

Trudno jest wyrazić się słowem w sposób kategoryczny zarówno na temat dobra jak i zła. Dlaczego? Ponieważ na ziemi nic nie przebiega ani całkiem dobrze, ani całkiem źle; nawet najlepszym rzeczom towarzyszą pewne niedogodności. Jak tu się jednak nie ucieszyć nadejściem wiosny? Jej światło i ciepło wszystko rozwija, jest cudownie. Tak, ale szkodzące owady także się rozwijają: osy, muchy, gąsienice, mszyce, komary… A postęp techniczny jest dobry czy zły? Ileż odkrywców, którzy zaczynali od wniesienia olbrzymich udoskonaleń w życie ludzi w końcu stworzyło warunki dla katastrofy, ponieważ nie umieli się okazać dość przezornymi, jasnowidzącymi i nie potrafili zważać na konsekwencje! Nie ma potrzeby mnożyć przykładów, możecie każdego dnia to stwierdzać.

Więc, jakie by nie były zdarzenia czy okoliczności zawsze trzeba podejmować środki ostrożności. Najlepsze rzeczy stają się złymi dla ignorantów, którzy nie są gotowi stawić im czoła. Podczas gdy ci, którzy rozważają i nauczyli się jak pracować dochodzą do tego, że odnoszą korzyści nawet mimo największych trudności.

Nawet jeśli jest to konieczne, że dzieci i młodzież uczą się, że otrzymują dyplomy, jest się zmuszonym stwierdzić, że ważniejsze niż rozwój intelektu jest formowanie charakteru. Nie jest najważniejsze być lekarzem, adwokatem, inżynierem czy ekonomistą, lecz to żeby żyć. I aby żyć, stawić czoła wszystkim warunkom egzystencji, jest bardzo ważne aby pracować nad swoim charakterem. Szkolenie to jedna rzecz, a edukacja to rzecz druga. Bardziej niż erudytów profesorów, młodość ma potrzebę instruktorów, którzy im objawią czym jest życie i jak powinni żyć, aby siły, właściwości, zdolności, które posiadają mogły się przejawić w całej pełni.

Jeżeli się nie położy akcentu na kształtowanie charakteru, lecz jedynie na rozwój intelektu, umiejętności przekazane młodzieży w szkołach i na uniwersytetach będą im służyć tylko dla użytku osobistego; ten użytek dokonuje się często kosztem innych, którzy go poniosą. Lecz kiedy nauczą się pracować również nad swoim charakterem, a nie jedynie szukać użytku swoich umiejętności dla własnego jedynie profitu, zobaczy się że powstaną istoty zdolne sprawić, że całe społeczeństwo ewoluuje.

Całą cywilizację można określić jako pracę nad materią. Lecz istnieją różne rodzaje materii i ta praca, którą wykonują zwykle ludzie, dokonuje się na materiałach wobec nich zewnętrznych, a przecież oni mogą ją wykonywać także na swojej materii psychicznej: bowiem wszystkie ich instynkty, ich pragnienia, ich odczucia, ich myśli, reprezentują materię nad którą mają do wykonania olbrzymią pracę oczyszczenia i opracowywania. Z pewnego punktu widzenia można powiedzieć, że to jest praca twórcza, która przypomina kreację artystyczną, gdyż podlega tym samym prawom. Ponieważ dotyczy całościowości naszej istoty, prawdziwa praca twórcza jest pracą duchową: my się w niej wznosimy najwyżej jak to tylko możliwe, aby odkryć porządek, strukturę i chwycić cząsteczki najbardziej czyste, które wejdą w materię naszych różnych ciał: naszego ciała duchowego, ciała psychicznego i ciała fizycznego także.* To jest wysiłek który może być podejmowany każdego dnia, w każdej chwili. Każdego dnia dorzucamy kolor bardziej intensywnie wibrujący, formę bardziej subtelną, dźwięk bardziej harmonijny.

Ten, który przychodzi aby pełnić służbę u pracodawcy czy u szefa, stawia się do dyspozycji kogoś zewnętrznego i na rzecz niego traci z konieczności część wolności. Podczas gdy ten, który zgłasza się do służby Bogu, nie służy istocie zewnętrznej wobec niego i to dlatego jest daleki od utraty wolności, a przeciwnie on ją zdobywa. Taki jest fundament prawdziwej religii. Jeśli wierzący nie zrozumieją, że powinni poszukiwać odkrycia Boga i służby Jemu w sobie samych, będą mieli odnośnie Niego błędną koncepcję. Nie należy się dziwić, że idea oddawania się na służbę potęgi, która się znajduje nie wiadomo gdzie i która jest być może nawet obrazem wyimaginowanym może na kimś robić wrażenie absurdalnej i wręcz irytującej. Służyć Bogu… Ta idea będzie prawidłowo zrozumiana i zaakceptowana tylko wtedy, jeśli istota ludzka podejmie świadomość, że Boskość której chce służyć mieszka w jej duszy. Im więcej człowiek się poświęca dla Boskości, tym bardziej się do Niej zbliża i wchodzi z Nią w komunikację. Dzięki jego pracy dochodzi do uwolnienia się od nieczystości zakumulowanych w nim przez swoje myśli, swoje uczucia, swe niższe pragnienia. W ten sposób odkrywa stopniowo kwintesencję swojej istoty, która jest kwintesencją Samego Boga.

Mówcie sobie, że wszystkie istoty są waszymi braćmi, waszymi siostrami i jeśli nauczycie się ich akceptować z ich słabościami, brakami, trudnościami, które oni wam stwarzają, przyciągniecie życzliwość i wsparcie istot niebiańskich. Nigdy nie naśladujcie ludzi, którzy odwracają się od innych pod pretekstem, że są od nich niżsi. Ci ignoranci nie wiedzą, że tym samym przekraczają prawa wymiany i w konsekwencji świat boski odmówi wymiany z nimi. Jest sprawą każdego, aby odkryć dla siebie, jak się powinno tworzyć prawdziwe kontakty z innymi. Żeby uczeni byli szczęśliwi użyczając swej wiedzy, a mędrcy dawaniem innym swego światła i żeby ci którzy je otrzymują rozradowali się będąc wykształconymi i oświeconymi! Żeby silny był szczęśliwy wspierając słabego i bogaty pomagał biednemu i żeby słabi i biedni czuli wdzięczność, będąc wspomożeni! Wszyscy ci, którzy w jakiejkolwiek by to było dziedzinie, odmawiają udostępnienia dla innych własnych bogactw, są jak stojące wody: nigdy nie odkryją sensu życia, gdyż życie istnieje wyłącznie w krążeniu i wymianach.

Jest z pewnością możliwe uniknąć sądu ludzkiego, lecz nie jest możliwe umknąć sprawiedliwości boskiej, gdyż nawet jeśli nie sądzi winnych w sposób widoczny, dotyka ich wewnętrznie. Są kryminaliści, którym zawsze udaje się wymknąć sprawiedliwości ludzkiej, lecz jako że wszystkie czyny przenoszą swe oddziaływania na osobę, która je popełnia, toteż wewnętrznie, oni się chylą ku upadkowi: ich stan psychiczny, nawet ich zdrowie, wszystko zaczyna się degradować. Z wyglądu wszystkie elementy się jeszcze zachowują, lecz stopniowo zaczynają się rozpadać, ponieważ to strona wewnętrzna jest tą, która podpiera i odżywia całościowo system tej konstrukcji, którą jest istota ludzka; i jeśli wnętrze się dezorganizuje, to co zewnętrzne także zmierza ostatecznie do upadku.

Oto jak się manifestuje sprawiedliwość boska i nawet jeśli jej sankcje nie są zaraz widoczne, one są jednak natychmiastowe: w chwili gdy człowiek popełni przestępstwo, coś w nim zaraz ulega zaciemnieniu, rujnuje się w nim. Trzeba by może lat, żeby ta degradacja pojawiła się zewnętrznie, ale wewnętrznie coś w nim zmierza już do upadku.

Kwestia seksualności nie może rzeczywiście być inaczej rozwiązana, jak tylko w indywidualnej akceptacji każdej pojedynczej osoby. Nie jest rozsądne, aby chcieć narzucać pod pretekstem moralności reguły identyczne dla wszystkich, ponieważ ta sama dyscyplina, która prowadzi jednego do prawdziwego rozkwitu duchowego, może kogoś drugiego doprowadzić do histerii, neurozy.

Wszyscy ludzie nie mają tych samych potrzeb i ten kto się nie zdecyduje liczyć się z tym co realne, może się wystawić na bezsens mówienia kazań na pustyni, a i przysparzanie ludziom niepotrzebnych udręk. To nie znaczy oczywiście jednak, że nie powinni robić żadnych wysiłków. Przeciwnie, na poziomie własnym każdy powinien robić wysiłek, aby opanować siłę seksualną, aby przeżywać swą miłość w sposób bardziej poetycki, bardziej duchowy. Akt miłosny nie jest w sobie ani dobry ani zły, będzie jedynie tym, co z niego uczynicie. Jeśli pracujecie nad sobą, aby się oczyszczać, oświecić, uszlachetnić, ten akt będzie źródłem wszystkich błogosławieństw dla was, czy dla tego z kim zamierzacie się połączyć. Prawdziwa miłość powinna umacniać istotę którą kochacie i sprawiać by ona wzrastała. Kiedy spostrzeżecie, że dzięki waszej miłości się rozwija, poznacie czym jest prawdziwa radość.

Życie codzienne jest serią spotkań, do których zwykle nie przywiązuje się należytej uwagi. Czymże bowiem jest oddychanie, jedzenie, picie, mycie się, otrzymywanie światła i ciepła słońca, jeśli nie spotkaniami z czterema elementami: ziemią, wodą, powietrzem i ogniem? Nie tylko całe nasze życie jest złożone ze spotkań ale i od nich zależy.

Każdego dnia, wchodzimy w kontakt z czterema elementami: z ziemią kiedy jemy, z wodą kiedy pijemy i myjemy się, z powietrzem kiedy oddychamy i z ogniem kiedy go rozpalamy, lecz także kiedy otrzymujemy światło i ciepło słońca. Cztery elementy nie są tylko siłami natury, które się widzi okazjonalnie jak się manifestują, gdy są powodem takich zjawisk jak trzęsienia ziemi, burze, tornada, czy erupcje wulkanów. One stanowią bowiem część naszego życia najbardziej codziennego, tak więc każdego dnia możemy wejść świadomie z nimi w relację.