Jeżeli na poważnie chcecie wejść w kontakt z Niebem, postarajcie się najpierw wspiąć się na szczyty waszej wewnętrznej istoty i zatrzymajcie się tam w myślach tak długo, jak to możliwe. Ponieważ trudno jest utrzymać ową intensywność, możecie po chwili ponownie rozluźnić koncentrację i dać się ponieść światłu, tak jakbyście płynęli po spokojnym morzu. Nie myślicie już, nie czujecie prawie nic, ale wasza dusza jest żywa, wibruje i przyjmuje najczystsze i najbardziej świetlane elementy.

Jeżeli później musicie zajmować się sprawami codziennego życia, to czujecie, że owe duchowe elementy wszystko w was uporządkowały i zharmonizowały, jako że wasza potrzeba, aby coś zrobić, pomóc innym, kochać ich, zwiększyła się. I to jest wrażenie, które was nie zmyli.*

* Patrz: Tom 228 „Spojrzenia na niewidzialne”, rozdział 4.

Wiele tysięcy lat temu w górach pewien pasterz wyżłobił kijem mały rowek, tak po prostu dla zabawy. A później nadeszły ulewy, śnieg i lód, wiatr i słońce… W ten sposób po wielu tysiącach lat dzięki działaniu sił natury z owego rowka powstał potok górski. Cóż, musicie wiedzieć, że ten sam proces odbywa się na tej ziemi, którą jest człowiek. Każda myśl, każde uczucie jest rodzajem rowka, który człowiek w sobie żłobi, a wszystkie siły psychiczne i duchowe, cyrkulujące w przestrzeni, przyczyniają się do jego pogłębienia.

Ponieważ dziś rozpoczyna się nowy rok, spróbujcie również wy wyżłobić w waszych głowach rowki. Skoncentrujcie się na boskiej myśli, wypowiedzcie boskie życzenie i zachowajcie je przez cały dzień w sobie. I wówczas każdego dnia przybywać będą wszelkie siły światła, aby je wzmocnić i wesprzeć was w waszych staraniach. Będą was zachęcać: „Przypomnij sobie, pierwszego dnia roku złożyłeś podpis, pozostawiłeś pieczęć, a więc już, kontynuuj!”*

* Patrz: Tom 244 „Chodźcie, dopóki macie światłość”, rozdział 15.

Czynność ma wyłącznie sens, jeżeli przyczynia się do moralnego i duchowego wzniesienia się człowieka. Niestety, większość zajęć człowieka ma na celu pieniądze, władzę i sławę, czyli wyższy status lub przyjemności.

Pewnego dnia w telewizji był program na temat „świąt”. Zaproszono pisarzy, aktorów, socjologów i dziennikarzy. Wszyscy mówili, że święto dobrze robi człowiekowi, że jednoczy ludzi, odpręża ich, bawi, jest odmianą dla codzienności… Wszyscy mówili jedynie o przyjemnościach, rozproszeniu i rozrywkach; nigdy nie mówi się, że można by wykorzystać ów wolny czas, aby poczynić postępy w życiu wewnętrznym i aby znów wziąć wodze losu w swoje ręce, aby wrócić do spokoju i stać się bardziej odpornym i promiennym. Wszyscy mówili, że trzeba „dobrze się bawić” i „odreagować”. Kiedy w końcu ktoś powie, że święto powinno przyczynić się również do poprawy i uszlachetnienia człowieka?

Nie wiedząc tego, posiadacie całą prawdę w sobie. Jednak ten świat prawdy, który macie w sobie, nie przebił się jeszcze na powierzchnię. Jest schowany gdzieś daleko w waszej podświadomości i nie porusza się… aż do chwili, gdy słowo, które usłyszycie lub zdanie, które przeczytacie, nie rozpali iskry. Dlatego tak ważne jest, żebyście zbliżali się do istot, które zapalą w was tę iskrę. Kilka minut wcześniej nie wiedzieliście, a teraz czujecie, że wiecie. Wielu z was przeżyło już takie doświadczenie! Oznacza to, że prawda, która raz została usłyszana lub przeczytana, budzi wspomnienia o tej właśnie prawdzie, jak echo z dalekiej przeszłości. Prawda, którą usłyszeliście i prawda ponownie obudzona w was należą do tego samego świata: są to dwie bratnie dusze z tego samego rejonu i tej samej esencji. Pokrywają się ze sobą całkowicie, stapiają się ze sobą i wibrują ze sobą w jedności. Dlatego mówicie sobie: „O! Ale w sumie ja to już wiedziałem.”.

Melodię można grać na jednej strunie i śpiewać na jeden głos. Aby osiągnąć harmonię, potrzeba natomiast kilku strun i kilku instrumentów, których kombinacja stanowi naukę samą w sobie. Dlatego melodia jest bliska sercu, natomiast harmonia jest bliższa intelektowi i myśleniu. Jednak ani melodia, ani harmonia nie są same w sobie doskonałe, ponieważ nie poruszają całego człowieka. Aby osiągnąć doskonałość, melodia i harmonia muszą wzbić się do rejonów duszy i ducha; i to jest wówczas obszar symfonii. Musi zadziać się tak, że sercu, które mówi przez melodię, uda się obudzić duszę, i że intelekt, który wyraża się w harmonii, obudzi ducha. Dusza i duch stanowią zasadę żeńską i męską, które manifestują się w wyższych rejonach.

Widzicie na tym przykładzie, jak jasne są owe analogie: melodia (serce) i harmonia (intelekt) muszą się wznieść, aby dotrzeć do niebiańskich rejonów symfonii (duszy i ducha). Dopiero w symfonii człowiek może się naprawdę rozwijać, ponieważ dotyka ona kosmicznego wymiaru człowieka. Symfonia reprezentuje cały wszechświat, który śpiewa w chórze, muzykę sfer.

Gdy decydujecie się służyć wysokiemu ideałowi, to przyciągacie tym samym do siebie wszelkie błogosławieństwa. Dokładnie to oznaczają słowa Jezusa: „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane”. Wszystko, czego moglibyście sobie życzyć poza tym ideałem – ideałem Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, czyli poza światłem, miłością, hojnością, braterstwem – może uczynić was ociężałymi, uboższymi i utrudnić wam życie. Być może przez chwilę jesteście zadowoleni, ponieważ cieszycie się przyjemnością albo odnieśliście osobiste sukcesy, ale później musicie drogo płacić za te momenty. Dlatego można powiedzieć, że słowa Jezusa:  „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane” stanowią absolutną kwintesencję nauki wtajemniczenia.

Funkcja westalek w Rzymie polegała na strzeżeniu ognia. Była to oczywiście funkcja symboliczna. Ponieważ po co utrzymywać ogień fizyczny? Nie było to konieczne, gdyż z łatwością można go było ponownie rozniecić, nie były to przecież czasy prehistoryczne. W rzeczywistości ogień, którego strzegły westalki, był symbolem wewnętrznego ognia, któremu człowiek nigdy może dać zgasnąć. Westalki, będące dziewicami, reprezentują Bożą Matkę w jej najczystszym aspekcie. Było tak, ponieważ czystość jest właściwością ognia. Obecność Bożej Matki jest niezbędna dla utrzymania ognia, świętego ognia miłości. Według nauki inicjacyjnej sens tej instytucji polega na tym, że każdy człowiek w swojej duszy musi stać się dziewicą, która przyciąga płomień miłości, żeby zawarta w nim zasada męska, wola, duch, mogła z niej korzystać, aby tworzyć. Ogień jest początkiem wszelkiego tworzenia. Od tak prostego procesu jak przyrządzanie posiłku aż po start rakiety ogień jest niezbędny. Jeszcze bardziej nieodzowny jest on na płaszczyźnie duchowej.

Przesileniem zimowym rządzi archanioł Gabriel. Kilka dni później czcimy podczas świąt bożonarodzeniowych narodziny, czyli materializacje na płaszczyźnie fizycznej, krystalizację. Podobnie też zima sprawia, że wszystko krystalizuje się i zastyga.

Archanioł Gabriel kieruje siłami, które posiadają właściwość zagęszczania materii. Jest on archaniołem Księżyca, który koncentruje elementy. Gdyby inne wpływy mu nie przeszkadzały, to Księżyc wszystko by zmaterializował, zamienił w kamień, kwiaty, zwierzęta i ludzi. Gdy wtajemniczeni chcą zmaterializować jakąś ideę lub projekt, to wykorzystują w tym celu czas przesilenia zimowego, ponieważ panują wówczas wszędzie dogodne ku temu warunki. Jest to pora, kiedy na ziemi coś się rodzi. Inne główne święta odpowiadają innym procesom: Wielkanoc zmartwychwstaniu, święto św. Jana żarowi ognia, święto św. Michała zbiorom. Jedynie święta bożonarodzeniowe są związane z inkarnacją.

Gdy dziecko przychodzi na świat, to opuszcza łono matki głową do dołu. Czemu tak jest? Czy widzieliście kiedyś, jak ktoś nurkuje? Skacze on głową do przodu do wody, która jest gęstsza od powietrza. Kiedy natomiast chce zaczerpnąć świeżego powietrza, to wówczas jego głowa jako pierwsza idzie do góry. Analogicznie do zejścia ducha w materię, dziecko przychodzi głową w dół na ten świat. Duch, który przychodzi z góry, musi zanurkować w gęstsze rejony materii. Pozycję dziecka należy zatem rozumieć symbolicznie; wskazuje ona na to, że duch schodzi na dół w materię. Gdy człowiek umiera, to opuszcza bardzo gęsty rejon, by przejść do rejonu subtelniejszego, podobnie jak nurek, który wynurza się z wody, aby zaczerpnąć świeżego powietrza. Narodziny są zatem pewnym rodzajem śmierci: narodziny dziecka są jego śmiercią w subtelniejszych rejonach, podczas gdy śmierć człowieka na ziemi jest jego narodzinami w wyższych rejonach.