Archiwa autorów: Prosveta Pl

Narządy zmysłów są jak drzwi, przez które świat zewnętrzny dostaje się aż do naszej duszy.  Dlatego jest to tak ponadprzeciętnie ważne, aby być ostrożnym, co poprzez nie do nas trafia, a szczególnie uważać na obrazy i dźwięki. Któż zna oddziaływanie dźwięków na życie wewnętrzne człowieka? Ludzie wystawiają uszy na każde dowolne dźwięki, nie pytając się, jaki wpływ będą one miały na nich. A na jakąż to dysharmonię jesteśmy w dzisiejszych czasach wystawieni!

Bądźcie zatem uważni i nauczcie się używać muzyki do wzbogacenia waszego życia duchowego. Jeżeli czujecie, że dana muzyka was oczyszcza, rozświetla, wzmacnia was i umożliwia wam uporządkowanie elementów waszej wewnętrznej istoty i zjednoczenie ich, wtedy starajcie się ją wykorzystywać. Zachowajcie w waszej głowie, w waszym sercu, w waszej duszy obraz, światło, szlachetną myśl, a muzyka pomoże wam i wzniesie was do Nieba.*

* Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 7.

W kabalistycznym Drzewie Życia serifa Keter symbolizuje koronę, Chochma mądrość, Bina inteligencję, Chesed miłosierdzie, Gebura siłę, Tiferet piękno, Necach zwycięstwo, Hod chwałę, Jesod podstawę oraz Malkut królestwo. Nauczcie się medytować na temat tych dziesięciu sefirotów i Drzewa Życia; bądźcie przy tym świadomi, że owe Drzewo istnieje w was i że jedyną czynnością wartą wysiłku jest umożliwienie mu wzrostu, rozkwitu i wydania owoców.

Ile by to nie miało potrwać, zanim naprawdę sami staniecie się Drzewem Życia, to o to nie powinniście się troszczyć. Być może musicie się skoncentrować na tym obrazie tysiąc lub wiele tysięcy razy, ożywiać go, aż owe dziesięć sefirotów, które są w was wdrukowane, zacznie wibrować i wasza wewnętrzna istota zostanie oświetlona przez wszystkie światła Drzewa Życia.

Jeżeli na poważnie chcecie wejść w kontakt z Niebem, postarajcie się najpierw wspiąć się na szczyty waszej wewnętrznej istoty i zatrzymajcie się tam w myślach tak długo, jak to możliwe. Ponieważ trudno jest utrzymać ową intensywność, możecie po chwili ponownie rozluźnić koncentrację i dać się ponieść światłu, tak jakbyście płynęli po spokojnym morzu. Nie myślicie już, nie czujecie prawie nic, ale wasza dusza jest żywa, wibruje i przyjmuje najczystsze i najbardziej świetlane elementy.

Jeżeli później musicie zajmować się sprawami codziennego życia, to czujecie, że owe duchowe elementy wszystko w was uporządkowały i zharmonizowały, jako że wasza potrzeba, aby coś zrobić, pomóc innym, kochać ich, zwiększyła się. I to jest wrażenie, które was nie zmyli.*

* Patrz: Tom 228 „Spojrzenia na niewidzialne”, rozdział 4.

Wiele tysięcy lat temu w górach pewien pasterz wyżłobił kijem mały rowek, tak po prostu dla zabawy. A później nadeszły ulewy, śnieg i lód, wiatr i słońce… W ten sposób po wielu tysiącach lat dzięki działaniu sił natury z owego rowka powstał potok górski. Cóż, musicie wiedzieć, że ten sam proces odbywa się na tej ziemi, którą jest człowiek. Każda myśl, każde uczucie jest rodzajem rowka, który człowiek w sobie żłobi, a wszystkie siły psychiczne i duchowe, cyrkulujące w przestrzeni, przyczyniają się do jego pogłębienia.

Ponieważ dziś rozpoczyna się nowy rok, spróbujcie również wy wyżłobić w waszych głowach rowki. Skoncentrujcie się na boskiej myśli, wypowiedzcie boskie życzenie i zachowajcie je przez cały dzień w sobie. I wówczas każdego dnia przybywać będą wszelkie siły światła, aby je wzmocnić i wesprzeć was w waszych staraniach. Będą was zachęcać: „Przypomnij sobie, pierwszego dnia roku złożyłeś podpis, pozostawiłeś pieczęć, a więc już, kontynuuj!”*

* Patrz: Tom 244 „Chodźcie, dopóki macie światłość”, rozdział 15.

Czynność ma wyłącznie sens, jeżeli przyczynia się do moralnego i duchowego wzniesienia się człowieka. Niestety, większość zajęć człowieka ma na celu pieniądze, władzę i sławę, czyli wyższy status lub przyjemności.

Pewnego dnia w telewizji był program na temat „świąt”. Zaproszono pisarzy, aktorów, socjologów i dziennikarzy. Wszyscy mówili, że święto dobrze robi człowiekowi, że jednoczy ludzi, odpręża ich, bawi, jest odmianą dla codzienności… Wszyscy mówili jedynie o przyjemnościach, rozproszeniu i rozrywkach; nigdy nie mówi się, że można by wykorzystać ów wolny czas, aby poczynić postępy w życiu wewnętrznym i aby znów wziąć wodze losu w swoje ręce, aby wrócić do spokoju i stać się bardziej odpornym i promiennym. Wszyscy mówili, że trzeba „dobrze się bawić” i „odreagować”. Kiedy w końcu ktoś powie, że święto powinno przyczynić się również do poprawy i uszlachetnienia człowieka?

Nie wiedząc tego, posiadacie całą prawdę w sobie. Jednak ten świat prawdy, który macie w sobie, nie przebił się jeszcze na powierzchnię. Jest schowany gdzieś daleko w waszej podświadomości i nie porusza się… aż do chwili, gdy słowo, które usłyszycie lub zdanie, które przeczytacie, nie rozpali iskry. Dlatego tak ważne jest, żebyście zbliżali się do istot, które zapalą w was tę iskrę. Kilka minut wcześniej nie wiedzieliście, a teraz czujecie, że wiecie. Wielu z was przeżyło już takie doświadczenie! Oznacza to, że prawda, która raz została usłyszana lub przeczytana, budzi wspomnienia o tej właśnie prawdzie, jak echo z dalekiej przeszłości. Prawda, którą usłyszeliście i prawda ponownie obudzona w was należą do tego samego świata: są to dwie bratnie dusze z tego samego rejonu i tej samej esencji. Pokrywają się ze sobą całkowicie, stapiają się ze sobą i wibrują ze sobą w jedności. Dlatego mówicie sobie: „O! Ale w sumie ja to już wiedziałem.”.

Melodię można grać na jednej strunie i śpiewać na jeden głos. Aby osiągnąć harmonię, potrzeba natomiast kilku strun i kilku instrumentów, których kombinacja stanowi naukę samą w sobie. Dlatego melodia jest bliska sercu, natomiast harmonia jest bliższa intelektowi i myśleniu. Jednak ani melodia, ani harmonia nie są same w sobie doskonałe, ponieważ nie poruszają całego człowieka. Aby osiągnąć doskonałość, melodia i harmonia muszą wzbić się do rejonów duszy i ducha; i to jest wówczas obszar symfonii. Musi zadziać się tak, że sercu, które mówi przez melodię, uda się obudzić duszę, i że intelekt, który wyraża się w harmonii, obudzi ducha. Dusza i duch stanowią zasadę żeńską i męską, które manifestują się w wyższych rejonach.

Widzicie na tym przykładzie, jak jasne są owe analogie: melodia (serce) i harmonia (intelekt) muszą się wznieść, aby dotrzeć do niebiańskich rejonów symfonii (duszy i ducha). Dopiero w symfonii człowiek może się naprawdę rozwijać, ponieważ dotyka ona kosmicznego wymiaru człowieka. Symfonia reprezentuje cały wszechświat, który śpiewa w chórze, muzykę sfer.

Gdy decydujecie się służyć wysokiemu ideałowi, to przyciągacie tym samym do siebie wszelkie błogosławieństwa. Dokładnie to oznaczają słowa Jezusa: „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane”. Wszystko, czego moglibyście sobie życzyć poza tym ideałem – ideałem Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, czyli poza światłem, miłością, hojnością, braterstwem – może uczynić was ociężałymi, uboższymi i utrudnić wam życie. Być może przez chwilę jesteście zadowoleni, ponieważ cieszycie się przyjemnością albo odnieśliście osobiste sukcesy, ale później musicie drogo płacić za te momenty. Dlatego można powiedzieć, że słowa Jezusa:  „Szukajcie najpierw Królestwa Bożego i jego sprawiedliwości, a wszystko inne będzie wam dodane” stanowią absolutną kwintesencję nauki wtajemniczenia.

Funkcja westalek w Rzymie polegała na strzeżeniu ognia. Była to oczywiście funkcja symboliczna. Ponieważ po co utrzymywać ogień fizyczny? Nie było to konieczne, gdyż z łatwością można go było ponownie rozniecić, nie były to przecież czasy prehistoryczne. W rzeczywistości ogień, którego strzegły westalki, był symbolem wewnętrznego ognia, któremu człowiek nigdy może dać zgasnąć. Westalki, będące dziewicami, reprezentują Bożą Matkę w jej najczystszym aspekcie. Było tak, ponieważ czystość jest właściwością ognia. Obecność Bożej Matki jest niezbędna dla utrzymania ognia, świętego ognia miłości. Według nauki inicjacyjnej sens tej instytucji polega na tym, że każdy człowiek w swojej duszy musi stać się dziewicą, która przyciąga płomień miłości, żeby zawarta w nim zasada męska, wola, duch, mogła z niej korzystać, aby tworzyć. Ogień jest początkiem wszelkiego tworzenia. Od tak prostego procesu jak przyrządzanie posiłku aż po start rakiety ogień jest niezbędny. Jeszcze bardziej nieodzowny jest on na płaszczyźnie duchowej.