Wiele osób wyobraża sobie, że trzeba poświęcić cały dzień medytacji i modlitwie, aby być człowiekiem ducha. Nie, każda czynność, nawet ta mistyczna, może być skrajnie profaniczna, jeżeli nie prowadzi do realizacji wzniosłej idei, wyższego ideału. I gdy obserwuje się powody, dla których coraz więcej osób oddaje się praktykom duchowym (aby zdobyć pieniądze i osiągnąć sukces, uwodzić mężczyzn lub kobiety…), to daje to wystarczająco dużo powodów, by czuć się smutnym lub oburzonym. Natomiast odwrotnie, każda dowolna praca fizyczna może zostać uduchowiona, jeżeli wie się, w jaki sposób poprzez myśli wnieść do niej boski element. Bycie człowiekiem ducha nie oznacza odrzucenia wszelkiej aktywności fizycznej, lecz czynienie wszystkiego ze światłem i dla światła. Bycie naprawdę człowiekiem duchowym oznacza, że wykorzystuje się wszelką pracę do zharmonizowania się z boskim światem i do połączenia się ze Stwórcą.
