Pracę ucznia można streścić w kilku słowach: zamiast dawać wygrywać niższej, animalistycznej naturze, która uczyni z niego parobka i będzie go wciąż przepędzać z raju, musi on pracować zgodnie z zasadami ducha, według sił i praw wieczności. W ten sposób wprowadza w swoje życie codzienne inne elementy, inne kwintesencje natury duchowej, które to on sam posiada w najbardziej rozwiniętej części własnej istoty. Poprzez myśli, uczucia, wiarę i starania karmi tę ukrytą w nim boską iskrę. Dodaje do zwyczajnego biegu zdarzeń coś promiennego, coś świetlistego, coś, dzięki czemu uwidacznia się boski świat.*
*Patrz: Tom 211 „Wolność, zwycięstwo ducha”, rozdział 3.