Archiwa kategorii: 2026

Błędem jest wierzyć, że prawdę można rozpoznać poprzez rozum. Rozum jest umiejętnością, która umożliwia człowiekowi poznać świat fizyczny i troszeczkę świata psychicznego, ale nic więcej. Rozum jest bardzo ograniczoną zdolnością, sam nigdy nie jest w stanie rozpoznać prawdy.

Weźmy bardzo prosty przykład róży. Poznanie prawdy róży nie oznacza wyłącznie poznania jej formy, jej koloru i jej zapachu. Prawdą róży jest emanacja, obecność, której nie da się pojąć rozumem. Znajomość róży nie oznacza nic innego jak czucie tego całego zespołu elementów, który czyni z niej różę, a nie coś innego. To samo w jeszcze większym stopniu dotyczy człowieka: prawda o człowieku musi jednoczyć i streszczać wszystkie elementy, które go stanowią, od jego ducha aż po ciało fizyczne. Tak długo, jak tych elementów nie znacie, nie znacie prawdy o danym człowieku, znacie tylko jej bardzo małą część. Ale prawda o człowieku, jego ostateczna, absolutna prawda, mieszka w jego duchu i może zostać rozpoznana jedynie przez ducha.

Jak tylko osiągną pewien dany wiek, wielu chłopców i dziewczyn decyduje się liczyć już tylko na siebie, na doświadczenia, które poczynią sami, aby znaleźć prawdę. Wszystko pięknie, to jest normalne. Ale gdy mówią, że zbierają własne doświadczenia, jak to się dzieje, że przez słowo doświadczenia zawsze rozumie się niebezpieczne przygody, jak na przykład rozpustne życie, alkohol, narkotyki itd.? Dlaczego zbieranie doświadczeń nie oznacza nigdy kroczenia drogą światła i cnót bożych?

Chce się wyjść z codziennego banału, aby wypróbować coś nowego, niezwykłego. Ale to właśnie w życiu duchowym można zebrać najwięcej doświadczeń! Jeżeli planuje się wszystko wypróbować, to czemu nie spróbuje się również medytacji, modlitwy, łączenia się ze światem światła, czynienia postępów w zakresie miłości i mądrości pod przewodnictwem tych, którzy otworzyli przed nami tę drogę?

To, że pewnego dnia stwierdzi się, że pouczenia nauczycieli lub rodziców nie są wystarczające, to zgoda, ale to nie jest powód, aby rzucać się na ślepo we wszystkie możliwe przygody, będąc prowadzonym przez pragnienie niezależności i przyjemności.*

* Patrz: Tom 233 „Przyszłość dla młodzieży”, rozdział 20.

Hebrajska litera alef jest jednym z najlepszych symboli postawy wewnętrznej, którą musi przybrać człowiek, aby we właściwy sposób rozwiązać kwestię dawania i brania. Alef przedstawia człowieka, któremu udało się stworzyć połączenie między Niebem a ziemią, aby dostawać od Nieba i dawać ziemi. Bo czemu brać od ludzi, tych biednych, którzy prawie nic nie posiadają? To Niebo jest tym, które posiada nieskończone bogactwa, z których wszyscy musimy czerpać, aby dawać ludziom.

Litera alef uczy nas, że nasze zadanie polega na tym, by stać się elementem łączącym Niebo z ziemią. Z symbolicznego punktu widzenia to Chrystus, doskonały człowiek, jest tym elementem łączącym: on otrzymuje wszystko, co jest w Niebie, aby przynieść to na ziemię.

Weźcie sobie literę alef za najwyższy ideał do zrealizowania. Musi on wciąż przypominać o pracy, którą macie do wykonania; o pracy przyjmowania błogosławieństw z Nieba, aby rozprzestrzeniać je na ziemi.

Kwestia stroju jest bardzo ciekawa i zasługuje na to, aby się nią zająć. Ciało fizyczne jest ubraniem duszy i ducha. Słowa są ubraniem myśli. Uczucia, myśli i siły posiadają ubranie: Wszystkie istoty widzialne i niewidzialne posiadają ubranie.

Kwiat na przykład jest ubraniem, w którym skrywa się istota. Dlatego należy medytować o kwiatach, ich formach, kolorach, zapachu, aby poznać naturę istot, które posiadają takie ubranie. I nie tylko o kwiatach, ale o wszystkim, co istnieje w różnych królestwach natury: w królestwie minerałów, roślin, zwierząt i ludzi. Kryształ, diament lub inny kamień szlachetny jest ciałem, w które wcieliła się istota duchowa, aby się zamanifestować.

Jeżeli macie kłopoty*, nie opowiadajcie o nich wszędzie i nie uskarżajcie się. Powiedzcie sobie, że ludzie mają wystarczająco swoich problemów, które ledwo są w stanie rozwiązać, dlaczego zatem dodatkowo przedstawiać im swoje? Oni nie potrafią wam pomóc. W związku z tym nie tylko marnujecie czas, gdy niepotrzebnie opowiadacie o swoich problemach, lecz również osłabiacie się i wręcz ryzykujecie, że stracicie szacunek waszego otoczenia.

Najlepszą metodą rozwiązania waszych problemów jest zagłębienie się w siebie i połączenie się ze wszystkimi istotami świata duchowego, które są gotowe wam pomóc. Dadzą wam siłę i światło, które to nie tylko umożliwi wam rozwiązanie waszych problemów, lecz również wpłynie dobroczynnie na inne osoby. Kiedy zobaczą, że wytrzymujecie próby i nie uskarżacie się, będą was podziwiać i brać za wzór. A jeżeli będą potrafili, to wręcz spróbują wam pomóc.

Jakiekolwiek problemy by was nie nękały, odnajdźcie właściwą postawę wewnętrzną i słowa, dzięki którym moglibyście pomóc wszystkim tym, których napotkacie. Właśnie przez te starania o bezinteresowność i hojność uda wam się rozwiązać własne problemy.

* Patrz: Tom 224 „Potęga myśli”, rozdział 6.

Wszechświat jawi się nam jako olbrzymi zbiór istot, żywiołów, rzeczy i zjawisk, które nie pasują do siebie i nie mają ze sobą związku. W rzeczywistości istnieje porządek i są związki, ale rozum nie jest w stanie ich objąć w swej całości, jesteście możecie za każdym razem mieć tylko ograniczony wgląd.

Każdy z moich wykładów jest elementem owej budowli i jeżeli uda wam się poprzez pracę wewnętrzną połączyć ze sobą wszystkie elementy, rozpoznacie, jak przy oświeceniu, jedność świata. Więcej nie mogę wam wyjaśnić. Poza tym są pytania, które wtajemniczeni wolą pozostawić bez odpowiedzi, ponieważ nie ma możliwości w ich przypadku udzielić wyjaśnień za pomocą obiektywnych, intelektualnych argumentów; zapewne próbowali, ale nie przyniosło to żadnych rezultatów.

Jedyną skuteczną metodą byłoby wprowadzenie ucznia w pierwotny stan świadomości, w którym wszystko objawia się bez wyjaśnień. W przeciwnym razie jest tak, jakby osobie niewidomej chcieć wyjaśnić barwy wschodu słońca albo osobie niesłyszącej mszę Mozarta lub Beethovena: wszelkie wyjaśnienia byłyby daremne. Ale przywróćcie jednemu wzrok, a drugiemu słuch i wszelkie wyjaśnienia będą zbędne.

Jak wielu ludzi skarży się z powodu samotności! Cóż, muszą wiedzieć, że sami stworzyli tę samotność w sobie, w swojej głowie. W rzeczywistości nigdy nie jest się samym. „Dlaczego czują się zatem sami?”. Ponieważ nie mają wiele miłości. „Ale przecież nie marzą o niczym innym niż o miłości!”. I właśnie na tym polega błąd, marzą o miłości, czekają na księcia lub księżniczkę z Księgi tysiąca i jednej nocy i dlatego czują się samotni: ponieważ czekają na miłość, nie szukają jej w sobie samych.

Miłość, na którą się czeka, nigdy nie nadejdzie. Na miłość nie wolno czekać, ona jest w nas samych. Pozwólcie jej wyjść na zewnątrz, wyrazić się, promienieć, to jest jedyny sposób, w jaki naprawdę spotkacie miłość.*

* Patrz: Tom 227 „Złote reguły codziennego życia”, rozdział 93 „Otwierajcie się przed innymi, a ominie was samotność!”.

Tlen reprezentuje zasadę męską, wodór zasadę żeńską, a woda to ich dziecko.* W nas tlen jest rozumem, a wodór sercem. Rozum to jedna sprawa, a serce to inna i mogą żyć koło siebie, nie będąc połączone ze sobą; ale jeśli nie są połączone, to nie mogą wydać na świat wody, życia.

Obecnie wszędzie widzi się rozdzielenie serca i rozumu: w rodzinie, gdzie małżonek nie jest połączony ze swoją żoną, w społeczeństwie, gdzie ludzie rozumu walczą z ludźmi serca i szczególnie w samym człowieku, gdzie myśli idą w jednym kierunku, a uczucia w kierunku przeciwnym.

Aby serce i rozum połączyły się, trzeba dodać ogień, ogień prawdziwej miłości, ogień ducha. Gdy ten ogień je połączy, to serce i rozum wydadzą na świat dzieci, czyli wspaniałe czyny, wyniki wzajemnego połączenia, ich harmonijnej równowagi.*

* Patrz: Tom 241 „Kamień filozoficzny – od Ewangelii…”, rozdział 8.

To, że można zaobserwować coraz większe zainteresowanie seansami spirytystycznymi, oznacza, że ludzie nie mają większego pojęcia o nauce wtajemniczenia. Często istoty, które odpowiadają na pytania medium, to larwy niższego planu astralnego, które dokładnie wiedzą, w jaki sposób zwodzić ludzi. A istota, której się szuka – ona, sam Pan Bóg wie tylko, gdzie się znajduje!

Oczywiście jest się wolnym, i jeśli chce się być karmionym iluzjami… Ale jeśli chodzi o seanse spirytystyczne i wiadomości od medium, to musicie wiedzieć następującą rzecz: jakość wiadomości i stopień ich prawdziwości zależą od waszego poziomu rozwoju oraz od poziomu rozwoju medium. Poprzez jakość swojego życia wewnętrznego ludzie przyciągają te lub inne istoty. Sprawy pod tym względem wyglądają tak samo w życiu widzialnym i niewidzialnym: można znaleźć bardzo wysoko rozwinięte, promienne, czyste i prawdomówne istoty oraz inne, które starają się oszukać ludzi, robić sobie z nich żarty i dać się im we znaki. Na nieszczęście to często te ostatnie istoty ukazują się w czasie seansów spirytystycznych lub przy przesuwaniu przedmiotów na stole. Jak możecie zakładać, że najwyższe duchy pojawiają się na zawołanie pierwszego lepszego, który nazywa siebie medium, i będą odpowiadać lub dawać sobie przeszkadzać, aby zadowolić czyjąś ciekawość lub pazerność?

Najważniejsze w życiu jest przyjęcie kilku podstawowych prawd, właściwe ich zrozumienie i zastosowanie ich w praktyce. Mistrzowi duchowemu nie tak bardzo zależy na przekazaniu wiedzy, w większym stopniu troszczy się o to, aby dać uczniom metody pracy i wzbudzić zachwyt: Wiedza przyjdzie później. Dla tego, kto nie jest zdecydowany pracować, wiedza duchowa jest bezużyteczna.

Do czego na przykład mogłoby posłużyć mu przeczytanie książek o kosmologii, gdzie się dowie, jak został stworzony świat, jakie okresy następowały po sobie, faza Saturna, Słońca, Księżyca itd.? Jest to tak odległe, a do tego niesprawdzalne! Co on będzie wyprawiał z taką wiedzą, dopóki nie nauczy się prawidłowo jeść, oddychać, pracować, kochać, czyli jednym słowem: żyć?