Dlaczego tak wielu ludzi ucieka w słabość, sentymentalizm i czułostkowość? Zamiast reagować, czyli przemyśleć sprawę, zastanowić się i poszukać rozwiązań, przyjmuję postawę pasywną. Skarżą się i robią wszystko, aby inni ich żałowali: „Ach, rozumiem, jesteś taki nieszczęśliwy!” A wówczas płaczą podwójnie. Są jak dzieci. Dziecko upadnie i zaczyna płakać i gdy powiecie do niego: „O mój skarbie, zrobiłeś sobie krzywdę, to okropne”, to zaczyna płakać z podwójną siłą. Powiedzcie mu jednak: „Spójrz, nie jest tak źle, to nic, będziesz się bawił dalej”, to koniec, wyciera łzy i natychmiast zapomina o bólu.
Jak wielu dorosłych zachowuje się tak jak te dzieci! Zaczynają płakać z powodu każdej drobnostki, a inni przy całej swojej niewiedzy wierzą, że wyświadczają im przysługę, gdy zaczynają ich pocieszać. Co to wszystko ma znaczyć? Trzeba być inteligentnym, jeżeli chce się pomóc ludziom, w przeciwnym razie pogrąża się ich w ich własnych słabościach.