Różne praktyki zalecane przez religie całego świata (posty, obmywanie, modlitwy…) mają za zadanie przygotować ludzi, by mogli właściwie odbierać prądy i wiadomości z Nieba. Oczywiście w rzeczywistości nie jest najważniejszy sam akt postu lub wycofania się z życia. Najważniejsze jest podjęcie wewnętrznej pracy uwolnienia się i oczyszczenia, polepszenia swoich myśli, uczuć i działań.
Jeżeli ktoś nie jest zdecydowany na wykonanie takiej pracy, zrobiłby lepiej, gdyby nie zajmował się duchowością, inaczej staje się niebezpieczny dla siebie i dla innych. Tak długo, jak człowiek nie pozbędzie się uprzedzeń, niższych skłonności, nie ma nic gorszego niż uznać się za posłańca, za instrument Nieba. Trzeba by się przyjrzeć, jak niektórzy ludzie stali się dręczycielami swojej rodziny lub wręcz swojego narodu. Jedynie ten, kto jest naprawdę czysty i bezinteresowny, może twierdzić, że jest posłańcem Nieba.*
* Patrz: Tom 228 „Spojrzenia na niewidzialne”, rozdział 7.