Gdy naukowcy opisują minerał, roślinę, zwierzę lub człowieka nie można im nic zarzucić. To, co mówią, jest prawdą, jest to jednak prawda częściowa. Aby była pełna, musieliby przyporządkować swój obiekt badań do życia kosmicznego, do którego on przynależy. Kamień, roślina, zwierzę i człowiek są okradzeni z tego, co najważniejsze, jeżeli oddziela się ich od tego życia. Dlatego też, dopóki naukowcy będą szli tą drogą, tak zwana prawda naukowa zawsze będzie prawdą niepełną, okaleczoną.
Zrozumcie mnie dobrze, nie chodzi o to, by wątpić w wartość i zamiary nauki. Prawdziwy problem leży gdzie indziej, leży w głowach naukowców, w ich nastawieniu do życia i w nieumiejętności połączenia pojedynczych przedmiotów badań z całością życia. Stworzenia i rzeczy nie istnieją osobno, lecz jako część całości, a części te są ze sobą połączone. Aby przestudiować owoc, liść lub gałąź, odcina się je, wyizolowuje się. Nie, owoc należy badać na drzewie, aby zrozumieć, w jaki sposób jest ona punktem, w którym spotykają się wszelkie siły krążące we wszechświecie.