Archiwa autorów: Prosveta Pl

Nauczcie się nie liczyć na nic i na nikogo, ani na waszą rodzinę, ani waszych przyjaciół, ani nawet na Boga, tak, nawet na Boga!… lecz jedynie na waszą pracę. Dlaczego? Ponieważ to dzięki waszej pracy możecie liczyć potem na cały wszechświat. Kiedy rolnik zasiewa swoje pole, może liczyć na słońce, deszcz, rosę, gdyż one przyczynią się do tego, aby wykiełkowały nasiona. Lecz jeśli nie zostało nic zasiane, na próżno jest liczyć na coś, cokolwiek by to było.

Nawet Bóg nie trzyma się tego, na co my tak liczymy odnośnie Niego. I nie śpieszcie Mu opowiadać, że religia was nauczyła zwracać się ku Niemu za każdym razem, kiedy jesteście w potrzebie, gdyż On wam odpowie: „Ci którzy ciebie nauczali są ignorantami, ponieważ nie nauczyli tego, że prawa świata duchowego pokrywają się z prawami świata fizycznego. Ja nie mogę modyfikować tych praw, aby sprawić przyjemność leniwym. Jeśli chcesz żebym to Ja tobie przyszedł z pomocą, ty, zacznij od pracy”. Należy bowiem do nas przede wszystkim, aby zrobić coś na rzecz wyzwolenia procesów psychicznych, duchowych, które pozwolą nam realizować nasze najlepsze projekty.

Zamiast się zdecydować żeby zrobić cokolwiek, aby pomóc tym którzy cierpią, niektórzy tak zwani ludzie ducha zadowalają się powiedzeniem: „Och, takie jest ich przeznaczenie, to jest ich karma”. Jeśli ta wiedza miała ich jeszcze utwierdzić poprzez te argumenty w byciu egoistą, byłoby lepiej, gdyby nigdy nie słyszeli o karmie!

Oczywiście jest to korzystne, żeby wszyscy znali prawa przeznaczenia, żeby rozumieli, dlaczego niektóre nieszczęścia ich nawiedzają i nawiedzają również innych. Lecz zawsze jeśli widzą ludzi poddanych życiowej próbie, powinni zrobić wszystko co mogą, aby im pomóc. Ktoś powie: „Ale dlaczego próbować im pomóc, jeśli to mają zapisane w ich przeznaczeniu?”. Przede wszystkim dlatego, że wysiłki jakie się czyni, żeby pomóc innym osobom, nie są nigdy daremne: w niektórych okolicznościach widząc wasze współczucie, waszą dobrą wolę, istoty niebiańskie mogą dać się ubłagać i złagodzić ich cierpienia. I to jest dobre także dla was, ponieważ pomagając innym, rozwijacie własne nowe cechy. To nie jest łatwe być rzeczywiście użytecznym dla innych, to prawda; lecz nie ma znaczenia, jakie byłyby okoliczności, zawsze należy starać się im pomóc. Jeśli nie zdołacie to przynajmniej staniecie się bardziej inteligentni, silniejsi, bardziej wolni.

Jeśli niektóre osoby nie chcą robić wysiłków harmonizowania się z innymi to dlatego, że obawiają się być wchłonięte przez zbiorowość. Nie, każdy jest indywidualnością całkiem odrębną, lecz w pełni zachowując swój własny charakter, swój własny sposób życia, powinien pracować dla jedności. Zobaczmy komórki organizmu, one nie są identyczne i nie spełniają tych samych funkcji: komórka serca nie jest komórką żołądka, każda strzeże swej indywidualności; lecz ich pokrewieństwa, ich połączenia, stwarzają między nimi ten stan harmonii, który nazywa się zdrowiem. Jest to tak bardzo trudne do zrozumienia?

Nie należy wymagać od czerni, żeby stała się bielą, a muzułmanin czy buddysta stał się chrześcijaninem. W przeszłości chrześcijaństwo wysyłało misjonarzy do nawracania wszystkich ludzi na świecie i jakaż przemoc, jakie tragedie temu towarzyszyły! Wszyscy wierzący, jak wszyscy inni ludzie powinni strzec swoich odrębności, swoich różnic, lecz w tym samym czasie umacniać między sobą więzy braterskie, dzięki którym tworzą jedność.

Nawet jeśli zdani jesteście na podniecenie w życiu codziennym, powinniście zrozumieć niezbędność utrzymywania w was ciszy. Zachowacie ją w sobie przywykając do studiowania myśli i uczuć, które was przenikają. Więcej razy dziennie pomyślcie, aby się zatrzymać, aby zanalizować to co się w was dzieje i kiedy tylko zauważycie najmniejsze zaburzenie, najmniejszy dysonans, starajcie się mu zaradzić. Jeśli tak nie zrobicie, w chwili, kiedy zechcecie medytować i wykonać prawdziwą pracę duchową do tego nie dojdzie, będzie zawsze jakieś zakłócenie, zamieszanie, które będą was powstrzymywać i stopniowo przez trudności jakie napotkacie, skończy się na tym, że z czasem zaprzestaniecie tej tak dobroczynnej praktyki medytacji.

Cisza wewnętrzna jest jakże trudnym stanem do osiągnięcia! Cały dzień powinno się o tym myśleć, aby przygotować dla niej warunki. Pierwszym warunkiem tego jest aby nie żywić żadnych innych myśli i odczuć niż harmonijne. Jeśli wyczujecie, że staliście się niecierpliwi, poirytowani, zbyteczne jest wyszukiwanie gdzie indziej usprawiedliwień czy wyjaśnień: oto znak, że pozwoliliście wniknąć w was dysharmonii. Więc reagujcie!

Pielęgnujcie troskliwie w swej duszy obraz zdroju z wypływającą zeń wodą, aby nigdy nie pozwolić wyschnąć w was źródłu życia. A żeby uczynić płynącym źródło życia, należy kochać. Oczywiście jak większość ludzi powiecie, że kochacie… Tak, lecz jaką miłością? Miłością, która często czyni was cierpiącymi. Ten kto posiada prawdziwą wiedzę o miłości, jest bez ustanku zainspirowany, żyje w poezji, pięknie, ponieważ nauczył się kochać wszystkie stworzenia ludzkie. Lecz on je kocha nieco z daleka, gdyż wie, że jak się zbliży zbytnio, będzie rozczarowany i jako że tego nie chce, utrzymuje pewien dystans. Więc niezależnie od tego, czy te stworzenia odznaczają się dobrem, hojnością, wiernością, czy nie, może nie tracić swojej inspiracji.

Ileż mężczyzn i kobiet się uskarża, że są rozczarowani, oszukani przez istoty, które je kochały! Lecz to jest ich wina, gdyż chcieli się zbyt do nich przybliżyć i oczywiście to co odkryli nie było najlepsze: piwnice z pleśnią i pajęczynami, moczary, ciernie, kolce… Byłoby niedobrze gdyby ci ludzie byli aż tak rozczarowani. Chcecie podtrzymywać miłość do ludzi i być nimi stale oczarowanymi? Oglądajcie ich z nieco dalszego planu, kiedy będziecie się z nimi spotykać.

Nawet jeśli warunki materialne dane wam w tym życiu są z pozoru niekorzystne, nigdy nie uskarżajcie się na nie. Powiedzcie sobie, że one nie są decydujące. Czy dokładniej: one są decydujące w takim sensie, że jesteście zobowiązani wykonać pracę nad samym sobą. Każdy hołduje jakiejś idei tego, co jest dla niego dobre i złe, lecz oto jakże często sama Opatrzność ma całkiem inne punkty widzenia.

Najmądrzej jest więc uważać, że warunki, które są wam dane są najlepsze dla waszego rozwoju. W każdym razie one stają się dobre lub złe, w zależności od tego co będziecie zdolni z nimi uczynić. Nawet najbardziej korzystne warunki, jeśli się nie umie ich wykorzystać, nie przynoszą nic poza katastrofami, jeśli jednak zdoła się nauczyć jak z nich korzystać, złe warunki stają się najbardziej dobroczynnymi. Nie można z pozycji danego czasu pewnie oceniać warunków, które zostały wam dane, lecz długo po tym, kiedy odkrywalibyście, jaką postawę wobec nich umieliście zająć.

Życie jest w nieustannym ruchu. Nawet jeśli w dniu bieżącym ma się tylko kontynuować działania dnia poprzedniego, żaden dzień nie ma identycznych okoliczności. Od dnia dzisiejszego do jutrzejszego – ileż rzeczy może się zmienić! W pracy, w rodzinie, w społeczeństwie, należy się do wszystkiego dostosować. Jeśli nie jest się na to gotowym, wtedy nadchodzą niespodzianki i poznaje się efekty działań, wytwarzane przez sytuacje, których się nie oczekiwało: wahania, kłopoty, wzburzenie, błędy.

Każdy dzień przynosi więc nowe problemy do rozwiązania. Jak mielibyście tego dokonywać, jeśli nie uświadomilibyście sobie jasno tego co przeżyliście dzień wcześniej? Nie możecie przecież być pewni jutrzejszego dnia chyba, że już dzisiaj szukacie umocnienia podstaw waszego życia psychicznego; i potem będziecie je konsolidować przeglądając zdarzenia dnia, czyniąc refleksję nad sposobem tego jak go przeżyliście, aby wyciągnąć z tego lekcje. Wszystko zależy od waszej zdolności organizowania waszego świata wewnętrznego. To ta organizacja będzie się uwidaczniać w waszym postrzeganiu rzeczy: kiedy nadejdzie jutro, zdarzenia znajdą was już w stanie gotowości i determinacji.

Jest pewna różnica między wesołością a radością. Wesołość się natychmiast odczytuje na twarzy. Wesołość jest uśmiechnięta, emanuje z niej coś o wiele bardziej lekkiego. Radość zaś nadchodzi z rejonów głębszych. Można cierpieć i w tym samym momencie odczuwać radość, ponieważ poprzez to cierpienie czuje się, że zrozumiało się jakąś istotną rzecz. Oczywiście, iż ta radość może być wyrażona również przez wesołość. Dlatego obserwuje się, że wielu mędrców jest wesołych. To co zrozumieli czyni lżejszym ciężar ich egzystencji. W przeciwieństwie do tego co wielu zwykle sobie wyobraża, mędrcy nie są ani smutnymi ani pesymistami, są weseli i nawet w cierpieniu i próbach są zdolni się śmiać.
Czy rozpoznało się wszystkie dobrodziejstwa śmiechu? On utrzymuje nas w elastyczności. Czyni nas lżejszymi i skłania nas do rozwoju. Czyni nas też bardziej kochającymi. Ten co umie się śmiać kocha więcej niż inni. I uczy się lepiej i szybciej niż inni.

Wielu ludzi jako że przeczuwają niebezpieczeństwa, które grożą w przyszłości ludzkości, wypowiada swoje zaniepokojenie odnośnie przyszłych generacji. Ach więc, to co ich powinno absorbować najpierw, to sposób pomyślnego przychodzenia dzieci na świat: w każdym razie jest to o wiele ważniejsze niż zastanawianie w jakich warunkach materialnych będą żyć.

Na szczęście stopniowo lekarze, pielęgniarki, psychologowie, zaczynają rozumieć ważność tego okresu, podczas którego matka nosi swoje dziecko. Ostatecznie już w łonie matki dziecko jest istotą obdarzoną pewną formą świadomości; matka może więc wejść w relację z nim i wywierać nań wpływ. Gdyby kobiety mierzyły zakres swoich sił, zrozumiałyby, że są silniejsze niż wszystkie środki materialne, których można użyć w tej pracy, aby sprostać zagrożeniom, które ciążą nad przyszłością ludzkości. Ta przyszłość leży w ich rękach. Jeśli podczas dziewięciu miesięcy, kiedy matka nosi swe dziecko, stara się koncentrować na nim swoje najlepsze myśli, najlepsze uczucia i najlepsze pragnienia, uformuje istotę, która później będzie umiała przynieść światu pokój, harmonię i światło. I ojciec tego dziecka powinien ją w tych staraniach wspierać.