Gdy mówimy o „czystym duchu”, to jest to tylko próba wyrażenia się w sposób przybliżony. Ponieważ czysty duch nie może istnieć na płaszczyźnie manifestacji, wraca, aby zlać się z kosmicznym oceanem.
Aby mógł się zamanifestować, duch, jak wzniosły i boski by nie był, potrzebuje ciała albo – jeśli wolicie – wehikułu tzn. materialnego nośnika. Dzięki niemu może się wyrazić i pracować. Nim wznioślejszy jest manifestujący się duch, tym delikatniejsze, subtelniejsze i bardziej świetliste jest jego ciało, jego wehikuł, czyli materia, która go otacza. Do tego stopnia, że obydwoje – duch i materia – zlewają się ze sobą. Niemniej duch i materia pozostają dwoma przeciwstawnymi biegunami, inaczej żadna manifestacja nie byłaby możliwa.*
* Patrz: Tom 214 „Miłość, poczęcie, ciąża…”, rozdział 3.