Są tacy ludzie, którzy decydują się założyć rodzinę, po tym jak zmarnowali wszystkie swoje energie cielesne i duchowe na życie pełne nieporządku. Nie mają swojej żonie, swojemu mężowi lub swoim dzieciom nic do zaoferowania, ale wszystko jedno, muszą przecież znaleźć sobie jakieś zajęcie, aby nie zostać samym i się nie nudzić.
To samo dotyczy ludzi, którzy pod koniec życia decydują się na służbę Bogu. Latami uganiali się za przyjemnościami, pieniędzmi lub sławą i gdy zmarnowali całą swoją energię, to decydują, że przyszła chwila stawienia się na służbę Bogu. Ale co ma Pan począć z tą armią niedołężnych, kulawych, starych pierników? Nie wolno czekać, aż się człowiek zestarzeje i jest niezdolny do niczego, aby wówczas zdecydować się na służbę Panu. Gdy jest się młodym, pięknym i pełnym energii, to wówczas powinno się mieć wysoki ideał i poświęcić mu swoje życie. Pan pochyla się nad takimi istotami, aby powierzyć im Swoją mądrość i Swoją miłość.*
* Patrz: Tom 233 „Przyszłość dla młodzieży”, rozdział 5.