Ten, kto jest w stanie wykonać prawdziwą wewnętrzną pracę, czuje się tak bogaty i spełniony, że cokolwiek przyjdzie do niego z zewnątrz – warunki materialne, opinie innych osób – to prawie zupełnie go to nie dotyka. Żyje w świecie, który w sobie stworzył i nic ani nikt nie jest w stanie sprawić, że zwątpi lub się zdemotywuje. Powiecie: „Tak, ale inni nic nie widzą z tych dzieł i taka osoba na zawsze pozostanie nieznana”. Ci inni są widocznie ślepi, niewrażliwi, nic nie widzą i nic nie czują. Jednak są inne istoty, tam w niewidzialnym świecie, które odwiedzają tę wspaniałą ziemię, te ogrody z barwnymi i pachnącymi kwiatami, pełnymi melodii strumieniami, które ten prawdziwy Syn Boży potrafił stworzyć sam w sobie, dzięki swojej czystości, swojej miłości i swojemu światłu… Ponadto, nie jest powiedziane, że ludzie pewnego dnia nie zdadzą sobie sprawy z istnienia tego rajskiego ogrodu. Ale człowiek ducha nie może próbować w pierwszej kolejności zadowolić ludzi i ich zachwycić, lecz istoty niebiańskie, mówiąc do nich każdego dnia: „Czy odwiedzicie mnie również dziś?”
