Święty Jan opisuje w Apokalipsie Serafinów jako cztery żywe istoty pełne oczu, otaczające tron Boży i nieprzerwanie dzień i noc śpiewający: „Święty, Święty, Święty Pan Bóg wszechmogący, Który był, i Który jest i Który przychodzi”. Oznacza to, że słowo święty najlepiej charakteryzuje esencję tego, co boskie. Jednakże słowo to jest tak często używane w celu opisu wyłącznie mężczyzn i kobiet, które posiadały kilka cnót takich jak cierpliwość, dobro czy współczucie, że jego właściwy sens rozmył się. Trzeba spojrzeć na języki słowiańskie, aby zrozumieć, czym jest świętość. Na przykład w języku bułgarskim takie słowa jak svet (święty) i svetost (świętość) mają ten sam rdzeń, co słowo światło, svetlina. Świętość jest w związku z tym jakością światła. Można powiedzieć, że w tym sensie jedynie Bóg jest prawdziwie święty, ponieważ jest czystym światłem. I to powtarzają Serafini i dlatego też świętość jest połączona z ich imieniem, które po hebrajsku brzmi Chajot ha-Kodesz i oznacza: Święte Zwierzęta.*
* Patrz: Tom 239 „Miłość większa niż wiara”, rozdział 7.