Artyści, filozofowie i nawet niektórzy naukowcy żyją bardziej w swoim świecie wewnętrznym niż w świecie zewnętrznym. Ale ponieważ nie zawsze potrafią opanować swój świat wewnętrzny, to wielu wchodzi na niebezpieczne ścieżki, w ślepe zaułki, w których się gubią, ponieważ nie posiadają prawdziwej filozofii, która pokazywałaby im drogę. Zawsze powtarzają: „Moim zdaniem to jest tak…Moim zdaniem tamto jest tak… Myślę, że… I niektórzy, którzy uważają się za wielkich twórców i odnowicieli, są po prostu tylko anarchistami, ponieważ sprzeciwiają się wielkim prawom natury.
Jest tylko jedna wieczna filozofia, którą stulecie po stuleciu przekazują sobie wtajemniczeni. A nasza praca w tym względzie polega na tym, żeby zbliżać się do tej filozofii. To nie oznacza, że nie wolno nam mieć swojego własnego sposobu, w jaki się wyrażamy. Możemy się wyrażać, wolno nam być oryginalnymi, a nawet jedynymi w swoim rodzaju, ale nie wolno nam przy tym nigdy stracić z oczu filozofii wtajemniczonych.