Archiwa kategorii: 2026

W Księdze Rodzaju napisane jest: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię”. Niebo i ziemia są dwoma symbolami, które tak samo należy interpretować, jak związki, które między nimi istnieją. Niebo i ziemia są symbolami obu zasad, męskiej i żeńskiej, które są odpowiednio emisywne i receptywne. Obie zasady jednoczą się i z owego zjednoczenia powstają dzieci. Wszystko, co pojawia się na ziemi, jest produktem zjednoczenia obu zasad – męskiej i żeńskiej, nieba i ziemi. Jeżeli ziemia przerwie połączenie, gdy nie jest już połączona z niebem, niebo nie może jej już ożywiać, nie daje jej już swoich energii i staje się ona pustynią.

Niebo i ziemia, zasada męska i żeńska, egzystują już w rzeczywistości we wzniosłych królestwach wysoko i następnie odbijają się we wszystkich rejonach i obszarach niższych, aż po płaszczyznę fizyczną. Nigdzie nie widzimy nic innego, jak tylko zjednoczenie obu zasad, męskiej i żeńskiej.

Człowiek należy do całości wszechświata nie w taki sposób, jakby był tylko kamieniem, rośliną lub zwierzęciem. Jako istota myśląca ma inną rolę do odegrania. Powinien brać udział w tworzeniu budowli, życia kolektywnego. Tak długo, jak pracuje wyłącznie dla siebie, nie przynosi mu to niczego dobrego. Odpowiecie: „Ale jak to, przecież jeśli pracuję, to coś jednak zarabiam!”. Nie, ponieważ to „ja”, dla którego pracujecie, jest workiem bez dna, i pracując dla niego wrzucacie wszystko do tego worka. Nie należy pracować w taki sposób. Indywidualiści i egoiści nie dostrzegają wszystkich tych rzeczy, które mogliby osiągnąć, gdyby pracowali dla zbiorowości.

Zrozumcie mnie jednak dobrze, gdy mówię o „zbiorowości”, nie chodzi tu wyłącznie o zbiorowość ludzką, lecz o wszechświat, o wszystkie istoty we wszechświecie, o Boga. Ta zbiorowość, ten bezkres, dla którego pracujecie, jest jak bank i wszystko, co dla niego robicie, pewnego dnia pomnożone wróci do was.

Czym jest Bóg? Iluż filozofów, teologów i mistyków próbowało dać odpowiedź na to pytanie! W rzeczywistości nikomu nigdy nie udało się udzielić odpowiedzi, ponieważ Boga nie da się wyjaśnić za pomocą słów. Nie jesteśmy w stanie wiedzieć, czym jest Bóg, aż do dnia, w którym uda nam się stopić z Nim. Jednak wówczas my wiemy, ale tylko dla siebie; nie jesteśmy w stanie tego wyjaśnić innym.

Istota, którą zwiemy Bogiem, jest męska i żeńska na raz, wyjaśniałem wam to już. Gdy mówimy o kosmicznym Duchu i Duszy Uniwersalnej, to mówimy o Bogu jako o jedynej spolaryzowanej istocie. Do tej nieopisanej, niepojętej istoty możemy się jednak zbliżyć. Poprzez modlitwę i medytację nasz duch wchodzi w kontakt z Duszą Uniwersalną i nasza dusza wchodzi w kontakt z kosmicznym Duchem. W ten sposób odbywa się całkowite stopienie.

Jeżeli poobserwowalibyście siebie samych, to stwierdzilibyście, że większość waszego życia uczuciowego składa się z subtelnych stosunków opierających się na wymianie, i że owa wymiana was karmi. Opuszczacie rano dom i spotykacie mężczyzn i kobiety, wobec których odczuwacie przyjaźń, sympatię i podziw. Pozdrawiacie ich, a oni odwzajemniają wasze pozdrowienia i jesteście szczęśliwi. Te wymiany dzieją się przez wasze serca, wasz intelekt, waszą duszę i waszego ducha.

Nawet jeżeli fizycznie nie spotykacie mężczyzn bądź kobiet, którzy wywoływaliby w was owe uczucie miłości i podziwu, możecie posłuchać ich w radio lub zobaczyć w telewizji; są również książki, które czytacie, muzyka, której słuchacie, dzieła sztuki, które oglądacie i które was zachwycają. Czy to nie są relacje wymiany z ludźmi? Odpowiecie: „Ale wielu już nie żyje!”. Cieleśnie tak, ale ich dusza i duch, które stworzyły owe arcydzieła*, są nieśmiertelne i w dalszym ciągu karmią naszą duszę i naszego ducha.

* Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, rozdział 11.

Ludzie posiadają instynkt, który mówi im, aby wyszli z domu, pospacerowali bez celu po ulicach, popatrzyli na sklepy, chodzili po parku lub po wsi, aby zatroszczyć się o wymianę z innymi ludźmi lub z naturą, ponieważ owe wzajemne stosunki są absolutnie konieczne i nieodzowne w życiu.

Myślicie, że asceci i pustelnicy, którzy zaszywają się na pustyniach i w grotach, aby uciec od świata, nie dbają już o tę wymianę… A jednak, ale oni zaprzestają pewnej konkretnej formy wymiany, aby troszczyć się o inną formę, aby otworzyć swoją duszę, swojego ducha na subtelniejsze, bardziej duchowe wpływy. Jak tylko zamykamy się na jeden wpływ, automatycznie otwieramy się na inny. Jeżeli nie chcecie na płaszczyźnie fizycznej ani widzieć ani słyszeć, to w waszym wnętrzu otwiera się inna forma widzenia i słyszenia, abyście odbierali nowe, subtelniejsze wrażenia. Wymiana stanowi podstawę życia, a ten, kto nauczył się dbać o wymianę duchową, posiada prawdziwą mądrość życiową.*

* Patrz: Tom 204 „Joga odżywiania”, rozdział 11.

Aby zrozumieć liczbę 10, która jest tak bogata w znaczenia, należy zbadać 1 i 0, z których się składa i rozpoznać, że każda z nich posiada swoją własną specyfikę i sposób działania, i że wspólnie mają pracę do wykonania. Aby zrozumieć ową pracę, nie wolno patrzeć na 1 i 0 jako na cyfry, które jedynie stoją obok siebie, lecz 1 jest w centrum 0, aby je ożywiać, wprawiać je w ruch. Można to wyrazić również przez symbol okręgu, w którego środku znajduje się punkt.

Na początku Księgi Rodzaju jest napisane: „Na początku Bóg stworzył niebo i ziemię. Ziemia zaś była bezładem i pustkowiem: ciemność była nad powierzchnią bezmiaru wód, a Duch Boży unosił się nad wodami.” Duch Boży, który jest zasadą męską, otacza materię (wodę), aby ją zapłodnić. Woda jest kołem „0”, a Duch Boży jest punktem „1”. Bez Ducha, który by ją ożywiał, materia pozostałaby bałaganem, pustkowiem i bezładem. Jeżeli jednak zostanie dotknięta i przekształcona przez Ducha, wszelkie zawarte w niej możliwości zaczynają się manifestować, staje się wszechświatem ze słońcami, gwiazdozbiorami i mgławicami. Nasz wszechświat stanowi zatem 10, co oznacza materię „0”, przemienioną, ożywioną i zorganizowaną przez Ducha.

Wielu ludzi boi się wejść na drogę duchowości, ponieważ mają wrażenie, że rzucą się w pewien rodzaj pustki. Rzucenie się w pustkę jest oczywiście niebezpieczne, dopóki nie urosły jeszcze skrzydła. Jednak ten, który rzuca się w pustkę, ponieważ rzeczywiście jest wypełniony pragnieniem, aby oddać się na służbę Duchowi, ten nie spadnie. Jego skrzydła rozłożą się i będzie szybował w przestrzeni.

Tylko dlatego, że jesteście zanurzeni w materii i nigdy nie wznieśliście się do góry, to nie oznacza, że jesteście bezpieczni od upadku, wręcz przeciwnie; i niektórzy ludzie rozbili sobie głowę w wyniku wyboru życia duchowego, ponieważ ich wybór nie był zainspirowany czystymi, bezinteresownymi i prawdziwie duchowymi pobudkami.

Załóżmy, że posiadacie pole uprawne. Jeżeli w tym samym czasie posiejecie dobre i złe ziarno, to oba będą wspólnie rosły, ponieważ ziemia karmi wszystkie ziarna. Nie możecie jej zarzucić, że jest głupia i że powinna zdusić zły zasiew i dać rosnąć tylko temu dobremu, ponieważ ona wam odpowie: „Nie rozumiem, co ty tam wygadujesz. Ja karmię i chronię wszystkie ziarna. Dla mnie wszystko jest dobre, nawet to co złe, jest dla mnie dobre.”

Jeżeli emitujecie dobre myśli, to zbiory będą wspaniałe, jeżeli jednak wysyłacie złe myśli, to natura będzie również je karmiła i wzmacniała, ponieważ zło w tym samym stopniu ma wolność by rosnąć. Do kiedy? Do zbiorów. W tym momencie właściciel pola zleca wrzucenie chwastów do ognia i napełnienie stodoły dobrym plonem. Również Jezus nauczał o tym w przypowieści o chwaście i pszenicy. Wiedział, że zło jak i dobro ma prawo rosnąć i że to do człowieka należy, żeby nie siał zła.

Liczne gesty, do których człowiek przyzwyczaił się, aż stały się automatyczne, mają w rzeczywistości bardzo głęboki sens. Musicie na przykład spotkać się z kimś, aby z nim porozmawiać, zjeść lub podyskutować na temat pracy. Na początku podajecie mu dłoń i w ten sposób nawiązujecie połączenie. Jedna z dłoni reprezentuje emitującą zasadę męską, a druga przyjmującą zasadę żeńską. Jeżeli obie osoby są świadome tego gestu, to każda dłoń odgrywa swoją rolę i powstaje w wyniku tego prawdziwa harmonia.*

Dwie osoby podające sobie dłoń pokazują tym samym, że chcą się zrozumieć, chcą ze sobą dojść do zgody, a później iść tą samą drogą. Jednak wyłącznie pod warunkiem, że jedna z dwóch dłoni posiada energię pozytywną, a druga negatywną. Dwie aktywne, pozytywne dłonie prowokują konflikty. Dwie pasywne, negatywne dłonie pozostają bez życia, nieaktywne. Gest podania sobie dłoni zawsze zakłada wolę przeprowadzenia uporządkowanej aktywności. Warunkiem tego jest, aby dwie osoby naprzemiennie zachowywały się w sposób emisyjny i receptywny.

* Patrz: Tom 244 „Chodźcie, dopóki macie światłość”, rozdział 2.

Tak długo, dopóki nie weźmiecie sami życia w swoje ręce, aby osiągnąć stan, w którym wszystkie części waszej istoty zaczną współbrzmieć z boskimi wibracjami, będziecie wystawieni na działanie ślepych sił natury. Kto się sprzeciwia Inteligencji Kosmicznej, koniec końców rozpada się i znika, ponieważ nie można bezkarnie walczyć z jej prawami. Myślicie, że Inteligencja Kosmiczna jest naprawdę okrutna, skoro niszczy stworzenia, które jej się przeciwstawiają? Nie, ona się nawet nie troszczy o to. Nigdy nie chciała nikogo zniszczyć. Jeżeli jednak człowiek w wyniku niewiedzy lub złych chęci sprzeciwia się porządkowi kosmicznemu, zostanie rozerwany, ponieważ siły z którymi walczy, są zbyt mocne; to jest całkiem naturalne.

Jeżeli jakiś nieszczęsny gość bzdurnie przeciwstawi się całej armii, to szybko zostanie rozdeptany. Jeżeli ptak co i raz wlatuje w szybę, to w końcu sam się zabije; szyba nie ma sobie nic do zarzucenia. Ludzie postępują jak ptaki: Walczą z boskimi prawami, z wspaniałością wszechświata, nie przeczuwając, że w ten sposób czeka na nich rozpad. Nie Bóg ich zniszczy, lecz sami wystawili się na niebezpieczeństwo.