Archiwa kategorii: 2026

Każdego roku wraz z nadejściem wiosny przygotujcie się na kontemplację słońca i uświadomcie sobie, że ono jako jedyne jest w stanie zaprowadzić w was porządek i harmonię i może wam dać światło, miłość, pokój i radość. Cóż to za przywilej każdego poranka móc oglądać wschód słońca! Nie ma nic piękniejszego. Jest on źródłem, które kipi, wibruje, wysyła prądy, nie można się od niego oderwać.

I szczególnie gdy jest się na miejscu bardzo wcześnie, przed wzejściem słońca, i widzi się pierwsze blaski, jutrzenkę, jest się wypełnionym świętym uczuciem. Tak jakby cała natura świętowała misterium. Jest się zmuszonym inaczej chodzić, żeby nie zakłócić atmosfery i w tym także jest prawdziwa poezja. Powinniśmy modlić się, aby pewnego dnia wszyscy ludzie poczuli to zalewające ich życie i mogli ugasić przy nim pragnienie.

Rodzicom nigdy nie wolno ulegać humorom swoich dzieci. Powinni postępować łagodnie i pełni miłości, ale jeżeli to konieczne, powinni być jednocześnie nieustępliwi. Jeżeli wydali dziecku polecenie, muszą obstawać przy tym, żeby było posłuszne.

Wiele matek daje się zmiękczyć dziecku, które płacze, i w końcu ulega jego życzeniom, nawet jeśli to nierozsądne. Jest to głupia forma współczucia, ponieważ takie dziecko przyzwyczai się do tego, że będzie się mu ustępować i następnie później w życiu dorosłym będzie humorzaste, brutalne i bez skrupułów. Matka powinna pozostać łagodna, nie wściekła i w żadnym razie nie bić dziecka, ale powinna nie poddawać się wpływom, dokładnie jak natura, która pozostaje nieugięta w obliczu cierpień ludzi.

Jeżeli dziecko włoży palec do ognia lub trzyma w lodzie, to z tego powodu prawa zimna i ciepła się nie zmienią. Natura pozostanie obojętna względem doświadczeń dziecka i dlatego uczy się ono ją respektować. Dla dziecka matka reprezentuje naturę i jeżeli nie reprezentuje natury w sposób właściwy, dziecko nie będzie wiedziało, że są nieprzekraczalne prawa i będzie zagubione. Często niektóre dzieci stają się później prawdziwymi złoczyńcami z powodu słabości swoich matek.

Słowo „nieświadomy” posiada obszerniejsze i bardziej zawężone znaczenie. W obszerniejszym znaczeniu odnosi się do wszystkiego, co nie przynależy do świadomości. Bo czym jest świadomość? Jest to malusieńki ekran, po którym przepływa niewiele więcej niż kilka fragmentów obrazów i myśli, a będzie ich więcej o tyle, o ile ekran powiększa się i staje się jaśniejszy. W tym sensie nieświadomość zawiera dobro i zło, Niebo i piekło, przeszłość i przyszłość…

W bardziej zawężonym znaczeniu nieświadomość przedstawia niższe ja, spuściznę czysto instynktownych i zwierzęcych skłonności z czasów prehistorycznych, które człowiek otrzymuje przy narodzinach. Nauka wtajemniczenia rozumie to, co nieświadome, w szerszym znaczeniu i dzieli je na dwie części: niższą część, która jest ciemnością, otchłanią i wyższą część, która jest światłem. To, co nazywa „nieświadomym”, podświadomością (królestwo zwierząt) oraz nadświadomością (królestwo aniołów i archaniołów), to są dwa bieguny.*

* Patrz: Tom 222 „Życie psychiczne człowieka” (e-book), rozdział 12.

Ludzie potrzebują wzorów do naśladowania. Gdy widzą kogoś, kto jest lepszy od nich, to chcą być tacy jak on. Jeżeli jednak wasza wyższość polega na posiadaniu większej ilości pieniędzy, władzy lub zaszczytów, to nie jesteście dobrym przykładem. Dlaczego? Ponieważ prowadzicie ludzi na drodze, na której jest się zawsze zmuszonym do tego, by sobie innych podporządkowywać, upokarzać ich i wygryzać.

Jeżeli jednak wasza wyższość wynika z zalet duchowych, jak dobro, mądrość, opanowanie, szlachetność, hojność, czystość, bezinteresowność itd., to nie tylko czujecie, że te zalety do was należą i umożliwiają wam we wszystkich trudnych okolicznościach pozostać panem sytuacji, lecz także pomagacie innym – ponieważ ci będą was naśladować – kroczyć właściwą drogą i osiągnąć szczęście.

Cały świat potrzebuje wzorów – nie wzorów ludzi, którzy osiągnęli sukces materialny, lecz wzorów tych, którzy pomagają uświadomić sobie swoje prawdziwe bogactwa, bogactwa serca, duszy i ducha.

Zadaniem mistrza duchowego jest przekazanie swoim uczniom prawdziwej wiedzy, nawet jeśli wie, że ci jeszcze nie potrafią jej zastosować. Musi powiedzieć im, że istnieje lepszy sposób pojmowania rzeczy, ale jednocześnie musi być cierpliwy i wyrozumiały oraz zaakceptować ich niedociągnięcia.

Znacie z Ewangelii Przypowieść o uczcie: Pewien mężczyzna wydawał wielką ucztę i zaprosił wielu ludzi. Gdy jedzenie było gotowe, posłał swoich służących, aby rzekli zaproszonym: „Przyjdźcie, bo już wszystko jest gotowe”. Lecz oni zaczęli się usprawiedliwiać. Pierwszy powiedział: «Kupiłem pole, muszę je zobaczyć, proszę, usprawiedliw mnie». Drugi rzekł: «Kupiłem pięć par wołów, idę je wypróbować, proszę, usprawiedliw mnie». Jeszcze inny powiedział: «Poślubiłem żonę i dlatego nie mogę przyjść» (Łk 14,17-20).

Usprawiedliwienia, które podawali zaproszeni, aby nie brać udziału w święcie, są takie same, jak usprawiedliwienia, które wynajdują uczniowie, aby zajmować się swoimi sprawami materialnymi i przyjemnościami, a Pana pozostawiać na lodzie.

Ten, kto przerwie połączenie ze światem bożym, może jeszcze przez pewien czas wierzyć, że jest bogaty i szczęśliwy. Jeżeli posiada inteligencję, silną wolę i witalność, jeżeli jest przedsiębiorczy, wie, jak sobie pomóc i jak się przebić, można odnieść wrażenie, że nie stracił nic ze swych zdolności. Jednakże stopniowo, jeśli nie jest karmiony przez prądy z Nieba, coś zaczyna się w nim psuć, nieproszone istoty osiedlają się w nim, gryzą jego serce i rozum jak robaki, które pożerają drewno.

Jeżeli nie ma już światła, człowiek nie jest karmiony przez prądy przynoszące nowe siły. Osoby nieświadome spędzają trochę czasu z owymi ludźmi, których stan jest w trakcie stopniowej zmiany i wyciągają z tego następujący wniosek: „Popatrzcie, nie ma co wierzyć w Pana, być z Nim połączonym. Znam kogoś, kto jest ateistą i odnosi duże sukcesy.” Tak, ale trzeba widzieć rzeczy w sposób obszerniejszy i wiedzieć, jak działają prawa: Lata później taki ktoś często w ten lub inny sposób cierpi na załamanie psychiczne.

Błędem jest wierzyć, że prawdę można rozpoznać poprzez rozum. Rozum jest umiejętnością, która umożliwia człowiekowi poznać świat fizyczny i troszeczkę świata psychicznego, ale nic więcej. Rozum jest bardzo ograniczoną zdolnością, sam nigdy nie jest w stanie rozpoznać prawdy.

Weźmy bardzo prosty przykład róży. Poznanie prawdy róży nie oznacza wyłącznie poznania jej formy, jej koloru i jej zapachu. Prawdą róży jest emanacja, obecność, której nie da się pojąć rozumem. Znajomość róży nie oznacza nic innego jak czucie tego całego zespołu elementów, który czyni z niej różę, a nie coś innego. To samo w jeszcze większym stopniu dotyczy człowieka: prawda o człowieku musi jednoczyć i streszczać wszystkie elementy, które go stanowią, od jego ducha aż po ciało fizyczne. Tak długo, jak tych elementów nie znacie, nie znacie prawdy o danym człowieku, znacie tylko jej bardzo małą część. Ale prawda o człowieku, jego ostateczna, absolutna prawda, mieszka w jego duchu i może zostać rozpoznana jedynie przez ducha.

Jak tylko osiągną pewien dany wiek, wielu chłopców i dziewczyn decyduje się liczyć już tylko na siebie, na doświadczenia, które poczynią sami, aby znaleźć prawdę. Wszystko pięknie, to jest normalne. Ale gdy mówią, że zbierają własne doświadczenia, jak to się dzieje, że przez słowo doświadczenia zawsze rozumie się niebezpieczne przygody, jak na przykład rozpustne życie, alkohol, narkotyki itd.? Dlaczego zbieranie doświadczeń nie oznacza nigdy kroczenia drogą światła i cnót bożych?

Chce się wyjść z codziennego banału, aby wypróbować coś nowego, niezwykłego. Ale to właśnie w życiu duchowym można zebrać najwięcej doświadczeń! Jeżeli planuje się wszystko wypróbować, to czemu nie spróbuje się również medytacji, modlitwy, łączenia się ze światem światła, czynienia postępów w zakresie miłości i mądrości pod przewodnictwem tych, którzy otworzyli przed nami tę drogę?

To, że pewnego dnia stwierdzi się, że pouczenia nauczycieli lub rodziców nie są wystarczające, to zgoda, ale to nie jest powód, aby rzucać się na ślepo we wszystkie możliwe przygody, będąc prowadzonym przez pragnienie niezależności i przyjemności.*

* Patrz: Tom 233 „Przyszłość dla młodzieży”, rozdział 20.

Hebrajska litera alef jest jednym z najlepszych symboli postawy wewnętrznej, którą musi przybrać człowiek, aby we właściwy sposób rozwiązać kwestię dawania i brania. Alef przedstawia człowieka, któremu udało się stworzyć połączenie między Niebem a ziemią, aby dostawać od Nieba i dawać ziemi. Bo czemu brać od ludzi, tych biednych, którzy prawie nic nie posiadają? To Niebo jest tym, które posiada nieskończone bogactwa, z których wszyscy musimy czerpać, aby dawać ludziom.

Litera alef uczy nas, że nasze zadanie polega na tym, by stać się elementem łączącym Niebo z ziemią. Z symbolicznego punktu widzenia to Chrystus, doskonały człowiek, jest tym elementem łączącym: on otrzymuje wszystko, co jest w Niebie, aby przynieść to na ziemię.

Weźcie sobie literę alef za najwyższy ideał do zrealizowania. Musi on wciąż przypominać o pracy, którą macie do wykonania; o pracy przyjmowania błogosławieństw z Nieba, aby rozprzestrzeniać je na ziemi.

Kwestia stroju jest bardzo ciekawa i zasługuje na to, aby się nią zająć. Ciało fizyczne jest ubraniem duszy i ducha. Słowa są ubraniem myśli. Uczucia, myśli i siły posiadają ubranie: Wszystkie istoty widzialne i niewidzialne posiadają ubranie.

Kwiat na przykład jest ubraniem, w którym skrywa się istota. Dlatego należy medytować o kwiatach, ich formach, kolorach, zapachu, aby poznać naturę istot, które posiadają takie ubranie. I nie tylko o kwiatach, ale o wszystkim, co istnieje w różnych królestwach natury: w królestwie minerałów, roślin, zwierząt i ludzi. Kryształ, diament lub inny kamień szlachetny jest ciałem, w które wcieliła się istota duchowa, aby się zamanifestować.