Wszyscy ci, którzy świadomie zbliżają się do słońca z pragnieniem w sercu by stać się takimi jak ono, w końcu przyjmują do siebie coś z jego życia, ciepła i światła. A inni, którzy to wyczuwają, będą się do nich zbliżać. Jak można nie chcieć zbliżyć się do osoby, przy której człowiek czuje się ożywiony, ogrzany i rozświetlony? Ci natomiast, którzy są zimni, ponurzy i bez życia, tych się unika, lub też, gdy jest się zmuszonym taką osobę odwiedzić, człowiek zamyka się przed nią.
Spójrzcie na kwiaty. W nocy zamykają się, w dzień natomiast otwierają się na słońce. Ależ tak, to jest język. Kwiaty przemawiają do nas i mówią: „Możecie otworzyć serca i dusze jedynie dzięki miłości, dobroci i łagodności.” Ale kto je rozumie?*
* Patrz: Tom 201 „Ku cywilizacji słońca”, rozdział 8.