Niezależnie w jakim obszarze działają artyści, czy to muzyki, tańca, malarstwa, rzeźby, architektury, poezji itd., wszyscy z nich chcieliby odkryć coś nowego. Nikt jednak nie pyta się, czy w poszukiwaniu za wszelką cenę tego, co nowe, nie oddalają się coraz bardziej od źródła piękna i harmonii. W żadnym razie nie jest zabronione, żeby artyści szukali czegoś nowego, wręcz przeciwnie; dlaczego jednak szukać coraz niżej i coraz bardziej oddalać się od Źródła? Nie są oświeceni, nie posiadają wiedzy, poddają się swojemu instynktowi i impulsowi by tworzyć.
Oczywiście, niezależnie czy się obierze dobry czy mniej dobry kierunek, można coś stworzyć. Gdy się człowiek oddali od Źródła, od duchowego słońca, również znajdzie się formy i nowe aspekty. Czemu jednak wybierać te formy, które w swym działaniu sprawiają, że wszyscy ci, którzy je oglądają, oddalają się od centrum?*
* Patrz: Tom 223 „Twórczość artystyczna i twórczość duchowa”, Posłowie.