Melodię można grać na jednej strunie i śpiewać na jeden głos. Aby osiągnąć harmonię, potrzeba natomiast kilku strun i kilku instrumentów, których kombinacja stanowi naukę samą w sobie. Dlatego melodia jest bliska sercu, natomiast harmonia jest bliższa intelektowi i myśleniu. Jednak ani melodia, ani harmonia nie są same w sobie doskonałe, ponieważ nie poruszają całego człowieka. Aby osiągnąć doskonałość, melodia i harmonia muszą wzbić się do rejonów duszy i ducha; i to jest wówczas obszar symfonii. Musi zadziać się tak, że sercu, które mówi przez melodię, uda się obudzić duszę, i że intelekt, który wyraża się w harmonii, obudzi ducha. Dusza i duch stanowią zasadę żeńską i męską, które manifestują się w wyższych rejonach.
Widzicie na tym przykładzie, jak jasne są owe analogie: melodia (serce) i harmonia (intelekt) muszą się wznieść, aby dotrzeć do niebiańskich rejonów symfonii (duszy i ducha). Dopiero w symfonii człowiek może się naprawdę rozwijać, ponieważ dotyka ona kosmicznego wymiaru człowieka. Symfonia reprezentuje cały wszechświat, który śpiewa w chórze, muzykę sfer.