Funkcja westalek w Rzymie polegała na strzeżeniu ognia. Była to oczywiście funkcja symboliczna. Ponieważ po co utrzymywać ogień fizyczny? Nie było to konieczne, gdyż z łatwością można go było ponownie rozniecić, nie były to przecież czasy prehistoryczne. W rzeczywistości ogień, którego strzegły westalki, był symbolem wewnętrznego ognia, któremu człowiek nigdy może dać zgasnąć. Westalki, będące dziewicami, reprezentują Bożą Matkę w jej najczystszym aspekcie. Było tak, ponieważ czystość jest właściwością ognia. Obecność Bożej Matki jest niezbędna dla utrzymania ognia, świętego ognia miłości. Według nauki inicjacyjnej sens tej instytucji polega na tym, że każdy człowiek w swojej duszy musi stać się dziewicą, która przyciąga płomień miłości, żeby zawarta w nim zasada męska, wola, duch, mogła z niej korzystać, aby tworzyć. Ogień jest początkiem wszelkiego tworzenia. Od tak prostego procesu jak przyrządzanie posiłku aż po start rakiety ogień jest niezbędny. Jeszcze bardziej nieodzowny jest on na płaszczyźnie duchowej.
