Każdy człowiek podobny jest do książki, książki, którą sam napisał. Co za bazgroły, co za bełkot można tam często znaleźć! Znajdzie się tam wszelkie możliwe dziwactwa i zawiłości. A gdy dwie takie książki spotykają się i zakochują się w sobie, to dzień i noc spędzają na wzajemnym czytaniu się, ale co dobrego mogą zyskać dzięki takiej lekturze?
Ludzie potrafią wiele rzeczy, ale nie nauczyli się jeszcze pisania swojej własnej książki, aby uczynić z niej arcydzieło. Nauczono ich pracy wyłącznie poza sobą samym; krojenia na kawałki, modelowania, malowania, pisania… zawsze wyłącznie na na zewnątrz siebie; wnętrze leży odłogiem. Jednakże w dniu, kiedy uświadomią sobie konieczność pisania swojej własnej książki, to ilekroć się spotkają, będą zachwyceni, ponieważ będą mogli odkryć u drugiej osoby wzniosłe pisma i ilustracje – przymioty, cnoty, zdolności, nad rozwojem których każde z nich pracowało.