Życie nie jest niczym innym jak nieprzerwaną wymianą między człowiekiem a wszechświatem. Życie kosmiczne wstępuje w człowieka, który to impregnuje je swoimi własnymi emanacjami, a następnie odsyła je z powrotem. Na nowo przyjmuje do siebie owo życie i na nowo odsyła je z powrotem. Ta ciągła naprzemienna relacja między człowiekiem a wszechświatem nazywa się odżywianie, oddychanie lub też miłość. Ten, który nie pielęgnuje żadnych wzajemnych relacji, umiera.
Trzeba nauczyć się żyć tą wymianą z ziemią, żeby żyć na płaszczyźnie fizycznej, trzeba nauczyć się żyć wymianą z wodą, aby żyć na poziomie astralnym, na poziomie serca; trzeba nauczyć się żyć wymianą z powietrzem, aby żyć na poziomie mentalnym, na poziomie intelektu.* Trzeba również nauczyć się żyć wymianą z ciepłem i ze światłem, aby móc żyć w obszarze duszy i ducha.
Ciało fizyczne potrzebuje pożywienia do przeżycia, ale serce, rozum, dusza i duch tak samo muszą się odżywiać. Przez nieznajomość tych prawd ludzie stracili sens życia.
*Patrz: Tom 225 „Harmonia i zdrowie”, rozdział 7.